[crpus-delicti]

Nasıl olduğumu bilmiyorum. Böyle yaşıyorum ama hissedemiyorum. Bunu yaşamam normal mi? Insanlari gözlemlerken midem bulanıyor artık. Hareketleri o kadar saçma ve anlamsız geliyor ki. Belki de ben anlamsızlaşmışımdır bilemiyorum,birileri bana böyle gitmez kendine gel toparlan diyor ama içimde gram istek yok. Gerçi istek olsa bile güç var mı bilmiyorum. Galiba kendi ellerimle sonumu getirdim.

[artvango]

İnsan ağaca benzer.Ne kadar yükseğe ve aydınlığa çıkmak isterse, o kadar kök salar yere, aşağılara, karanlığa, derinlere, kötülüğe. Bir kez yürünmüş bir yola düşenlerin sayısı çoktur, hedefe ulaşan az.. Açıklanmamış karanlık bir konu apaçık bir konudan daha önemli sanılır.

[crpus-delicti]

Aydınlanma yaşadığım, anlam vermeye başladığım bir günü yaşıyorum. Hangi muameleyi gördüğüm ve neyi hak ettiğim konusunda beynimde çok büyük bir savaş var şu an. Yine en başa dönüyormuş gibi hissediyorum. Bir yerde beni sevmeyen ve asla sevmeyecek biri var bir yerde ise benim gittikçe daha da ölmeye başlayan hislerim. Sevgi hissedememenin beni bu kadar zorlayacağını tahmin etmiyordum. Alışkanlık gerçekten insanı çok zorluyormuş. Özellikle de bir insana alışmak en kötü bataklıkmış. Seni ona, onu sana bağlayan hiçbir şey yok ama aciz gibi bırakamıyorsun. Bile bile kendimi ateşe atıyorum yine, yeniden. Bu sefer buradan nasıl çıkarım bilmiyorum. Ya kafamda her şeyi bitirmiş olarak ya da tamamen bitmiş olarak. Tek bildiğim er ya da geç çıkmam gerektiği. Bunu ne kadar erken yaparsam zararım o kadar az olacak sanırım. Kendimi sevmeyi öğrenmem lazım.  

[travmatikintiharlar]

Oturduğun yerde katlediyor seni zihnin, düşünme artık canımın içi. Kaldır son kadehini, akmasın yaşların.

[bilmiyorsun]

Kalbimdeyken güzel olduğun zamanları özlüyorum, bilmiyorsun.

[evimdeyim]

herkes her konuda en olmaya çalışırken içimin hirasına çekilmiş sade bir yaşamın türküsünü mırıldanıyordum.

[eurekaa-deactivated20231205]

bi akşamüstü her şeyden bunalınca sana gelebilseydim

[hislerzelzelesi]

içimde kendimden bile sakladığım bir ümit var...

[fecir]

Gül değilsin ki dikenine katlanayım. Onun; şarkılara, şiirlere, resimlere konuk olmuş şanlı bir tarihi var. Senin tavanla bakışınca gülümseten şerefli bir mâzin bile yok.

[opialar]

isteselerdi canımı bile vereceğim bir çok insanı hayatımdan çıkardım. çünkü insanların yokluklarına üzülmek, yaptıklarına üzülmekten daha kolaydır.

[egestavia]

"ama sen yine de mutlu ol. mutlu olmayı buranın ters istikametinde bir yer sanıyorsun. olsun."

[crpus-delicti]

Bana huzur veren tek yer senin yanın, unutma

[ssayye-deactivated20221003]

"üslûbun çürükse; anlattığın gül, çiçek değildir."

[ssayye-deactivated20221003]

“Ölmek üzere olan insanlara sorulduğu zaman, kimse daha fazla televizyon izlemek, uyumak ya da alışveriş yapmak istemez.Herkes sevdikleriyle daha fazla vakit geçirmiş olmayı ister. Sarılmayı ya da son kez öpebilmeyi. Vakit varken sarılmalı.Henüz zaman varken; yarın, geç olmadan.”

[ssayye-deactivated20221003]

"Hüzün en çok gülümseyenlere yakışır. İçindeki fırtınalı kışlara rağmen yüzünde baharı göstermeye çalışanların trajedisini bir tek kendileri bilir.. Hazandan geçmeyen hüzünden ne anlar."

[nyctophilia-35]

Sartre’a göre kelimeler tabancada dolu şarjördür. İnsan konuştuğu an tetiğe basmış demektir. susmak da elindedir, ama ateş etmeyi seçtiğine göre, bunu bir çocuk gibi gözlerini yumarak rastgele değil, yetişkin bir insan gibi hedef gözeterek yapması gerekir.

[solukbirgolge]

Benim senden habersiz, seni nasıl affedeceğimin derdine düşmüşlüğüm de oldu.