nymphomania

ludzi coraz więcej, a człowieka coraz mniej

[cruelflower]

he has such a punchable face I can’t stand it

[cruelflower]

„podmiot podległy”

kochanie,

czy stać nas jeszcze

na kochanie?

proszę,

odpowiedz że tak,

bo powoli zaczyna mi puls skakać

i czuję się

nieswoja

mogę taka być przy tobie?

czy mogę być na zawsze

taktwoja?

[cruelflower]

„niewiedza”

nigdy nie miałam

bogatego zasobu słownictwa

i często nie rozumiałam

o czym do mnie mówiłeś

przepraszam, że

nie słuchałam cię uważniej

przepraszam, że

milczałam od ciebie częściej

zrywam naskórek z wnętrza dłoni

patrzę na ciebie kątem oka

przecież ty sam wiesz ode mnie

niewiele więcej

[cruelflower]

[…]

ja nie będę do ciebie mówić

frazesami

które już wszyscy dawno słyszeli

ja nie mam zamiaru sie z tobą pieprzyć

niektórych

stać jeszcze na kochanie

nie myśl nawet o spojrzeniu na mnie

brzydzę

się wyrazem twarzy własnej

i nie dzwoń do mnie po północy

spać

wolałabym dziś u ciebie

[cruelflower]

piszę, bo więcej nie umiem

piszę, bo na więcej mnie nie stać

piszę, bo od dawna się czuję

jak głową w dół lecący w przepaść

[cruelflower]

na dnie pamięci odnalazłam

stare przeżycia

które teraz wydają mi się

niezrozumiałe

zakochałam się ostatnio

w nie-byciu

i często chodzimy razem na kawę

ja to tu chyba zostawię

bo nie lubię

gdy ktoś każe mi

za długo rozmawiać

[cruelflower]

niepisanie

kiedys pisalo sie wiersze

ale nie byly one ani szczere

ani ciekawe

one w ogole byly jakies

nie pro por cjo nal ne

i w ogole mi sie

nie podobaly.

tak w ogole

to nie chcialam ich potem

czytac

a potem to nawet pisac mi sie ich

nie chcialo.

i pojebalo mi sie ą z ę

i ż z rz a o u i ó to

nie wspomnę

czy da sie w ogole

przepraszam, że panstwu przerwe

pisac podczas snu?

[cruelflower]

pozdro z fartem

[soluksuret]

[cruelflower]

JAK DOBRZE

Jak dobrze Mogę zbierać

jagody w lesie

myślałem

nie ma lasu i jagód.

Jak dobrze Mogę leżeć

w cieniu drzewa myślałem drzewa już nie dają cienia.

Jak dobrze Jestem z tobą

tak mi serce bije

myślałem człowiek

nie ma serca.

[cruelflower]

Boję się przyjaciół na równi z samotnością. Boję się życia i boję się śmierci.

[cruelflower]

Pogardzam wszystkimi i mam wstręt taki do hołoty umysłowej, że rzygam.

[cruelflower]

Bluebird

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too tough for him,

I say, stay in there, I'm not going

to let anybody see

you.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I pour whiskey on him and inhale

cigarette smoke

and the whores and the bartenders

and the grocery clerks

never know that

he's

in there.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too tough for him,

I say,

stay down, do you want to mess

me up?

you want to screw up the

works?

you want to blow my book sales in

Europe?

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too clever, I only let him out

at night sometimes

when everybody's asleep.

I say, I know that you're there,

so don't be

sad.

then I put him back,

but he's singing a little

in there, I haven't quite let him

die

and we sleep together like

that

with our

secret pact

and it's nice enough to

make a man

weep, but I don't

weep, do

you?

[cruelflower]

choroba?

Charles Bukowski

owszem, romantyk ze mnie, przesadnie sentymentalny,

uprawiam cos w rodzaju kultu bohaterów

i nie będę się za to

kajał.

ale wielbię Hemingwaya

gdy u kresu wytrzymałości

wtyka sobie

lufę strzelby w drżące

usta;

i myślę,

jak Van Gogh odciął sobie kawałek ucha

dla kurwy

a potem wykończył się

w szczerym polu;

a znów Chatterton wypił truciznę

na szczury (nadzwyczaj bolesna śmieć

nawet dla

plagiatora);

Ezre Pounda wleczono

zakurzonymi ulicami Włoch w klatce

a później zamknięto w

domu wariatów;

Celine'a okradali, wygwizdywali, dręczyli

Francuzi;

albo Fitzgerald: kiedy wreszcie przestał pić, zaraz

padł martwy;

Mozart skończył w zbiorowej mogile;

Beethoven ogłuchł;

Bierce znikł wśród meksykańskich pustkowi;

Hart Crane skoczył przez reling prosto w

śrubę napędowa;

Tolstoj uznał Chrystusa i rozdał

majątek

biedakom;

T. Lautrec

z tym swoim niekształtnym ciałem

karla

i doskonale rozwiniętym

duchem

rysował wszystko, co

widział

i jeszcze dużo więcej;

D.H. Lawrence

umarł na gruźlicę

i sam sobie zbudował Statek Śmierci

pisząc swoje

ostatnie

wspaniale wiersze;

Li Po

swoje wiersze

podpalał

i puszczał z prądem

rzeki

Sherwood Anderson umarl

na zapalenie otrzewnej

połknąwszy

wykałaczkę

(na przyjęciu

pil

martini

kiedy nagle

wpadła mu w gardło oliwa

razem z wykałaczka);

Wilfred Owen zginął

na pierwszej Wielkiej Wojnie

próbując

ocalić świat dla Demokracji;

Sokrates z uśmiechem

wypił

cykutę;

Nietsche oszalał;

De Quincey wciągnął się w opium;

Dostojewski stanął z zawiązanymi oczami przed

plutonem egzekucyjnym;

Hamsun zjadł kawałek własnego

ciała;

Harry Crosby i jego kurwa

popełnili samobójstwo

trzymając się za ręce

Czajkowski próbował

uciec przed własnym homoseksualizmem

żeniąc się z prima-

donna;

Henry Miller na starość

opętany był

młodymi

Azjatkami;

John Dos Passos z

zajadłego lewicowca

stal się ultrakonserwatywnym

republikaninem;

Aldous Huxley po

narkotykach miewał

wizje i

zgarniał

urojone bogactwa;

Brahms za młodu

pracował nad swoim ciąłem

żeby było

potężne

bo uważał

ze sam umysł

to nie

dość;

Villonowi zakazano wstępu do Paryża

nie za to, co myślał

tylko za to, ze był

złodziejem;

Thomas Wolfe uważał, ze nie może

wrócić do domu

póki nie

zdobędzie

sławy;

albo Faulkner:

kiedy rano odbierał pocztę

oglądał kopertę pod

światło

i jeżeli nie widział

czeku

to ja

wyrzucał;

William Burroughs

zastrzelił

własna

żonę

(nie trafił w

jabłko

na jej

głowie);

Norman Mailer swoja

dźgnął nożem; obeszło

się bez jabłka;

Salinger nie wierzył

ze dla świata warto

pisać;

Jean Julius Christian Sibelius

dumny I piękny Czlowiek

kompozytor potężnej muzyki

po czterdziestych urodzinach

ukrył się i odtąd

rzadko go

widywano;

nikt nie wie na pewno

kim był

Szekspir;

życie nocne zabiło Trumana

Capote;

Allen Ginsberg

poszedł w profesor;

William Saroyan ożenił się 2 razy

z ta sama kobieta

(ale wtedy już i tak

zmierzał

donikąd);

z Johna Fante nóź

chirurga odkrawał

plasterki

na moich

oczach;

Robinson Jeffers

(najnudniejszy z poetów)

pisał

błagalne listy do wpływowych osobistości.

oczywiście można by tak dalej

wyliczać

mógłbym mnożyć

przykłady

lecz nawet ja

(chociaż romantyk)

pomału zaczynam się

męczyć.

ale wszyscy ci ludzie

- dawniej i teraz – tworzyli i tworzą

nowe światy dla

reszty z nas

mimo ognia i mimo lodu

mimo

wrogości rządów

mimo wrodzonej nieufności mas

tylko po to, żeby umierać

pojedynczo

i zazwyczaj

w osamotnieniu.

należy ich podziwiać

za odwagę

za cały ten trud

za to, co w nich najlepsze i

najgorsze.

niezła banda!

to z nich bije światło!

to z nich bije radość!

wszystko to są

bohaterowie

za których możesz dziękować losowi

i podziwiać ich z daleka

budząc się co rano

ze swoich zwyczajnych snów.

[cruelflower]

Wisielec

Andrzej Bursa

Fryzjer przy radioodbiorniku

Melodii słucha wciąż weselszych

Niepomny że już jest wisielcem

Rozkołysany u sufitu

On sambę tańczy tańczy walca

A żona zbliża się na palcach

Żeby mu podać jajecznicę

Więc znów melodia wciąż skoczniejsza

I klaszczą w takt stopy fryzjera

Bowiem hak mocno trzyma ciało

Ponad zdumionym łbem ratlera

[cruelflower]

Dwie krople

Lasy płonęły -

a oni

na szyjach splatali ręce

jak bukiety róż

ludzie zbiegali do schronów -

on mówił że żona ma włosy

w których się można ukryć

okryci jednym kocem

szeptali słowa bezwstydne

litanię zakochanych

Gdy było bardzo źle

skakali w oczy naprzeciw

i zamykali je mocno

tak mocno że nie poczuli ognia

który dochodził do rzęs

do końca byli mężni

do końca byli wierni

do końca byli podobni

jak dwie krople

zatrzymane na skraju twarzy

[cruelflower]

słuchawka prysznicowa

wie o mnie więcej

niż ktokolwiek inny

słucha pokornie

spowiadam się jej codziennie

choć już dawno straciłam wiarę

grzeszysz w mojej głowie

spłukuję wszystkie nieczyste myśli

zmywam z siebie ślady twoich ust

wycieram skrupulatnie krople wstydu

mogę już wyjść do ludzi

bo na ludzi nigdy nie wyjdę