@crywolfgirl - Tumblr Blog

Posts

Minsan talaga naguguluhan ako sa self ko. Now na may work naman na ako, nabibili ko na kahit papaano yung mga gusto ko, naaachieve ko yung goals na sineset ko sa life but I still have these thoughts about death. Like now na lumindol and I was sleeping nung nangyari yon, unang pumasok sa isip ko is, is it better if mamatay ako dahil doon? Like atleast hindi sya suicide? Walang may kasalanan. I mean, yes, thankful ako na we are safe pero weird na may gantong feeling pa rin ako, na parang gusto ko pa rin na mag end na lang lahat to, yung life ko, kahit na I know marami pa kong magagawa if I stay. Ang gulo lang ng life, parang kahit ano maachieve mo sa buhay, kahit na siguro bigyan ka ng mundo ng mga bagay na makakapagpasaya sayo, hindi pa rin mawawala sayo yung feeling na gusto mo na lang mag end lahat.

Gara talaga to be in a family like this. Minsan natatawa na lang ako. May mga ugali sila na ayaw ko pero I know na minsan ganon din ako. Iniisip ko if sa kanila ko ba natutunan yung ganon, like nasa lahi na ba talaga namin yon. Gusto kong iunlearn yung mga ugali na yon kase sobrang toxic. Minsan I think malayo na ko sa kung ano yung ugali nila now pero I want pa na mas maging better. Sana talaga maging maayos yung paglipat ko malayo sa kanila. Sana hindi na dumating sa point na kakailanganin ko sila. Ngayon pa nga lang na hindi ako humihingi ng tulong, andami ko na agad naririnig na pangsusumbat, how much more kaya kung humingi ako ng tulong. I'm trying my best na gawin lahat on my own pero for them ang sama sama kong tao. They do things na pabor daw sakin tapos sa huli isusumbat nila na parang hiningi ko yon. Yung last week pa lang nagsabi na ko na hindi ko magagawa gusto nila ngayon pero pinagmumukha pa rin akong masama for not doing what they want. Kinda hard na magkaroon ng nanay na instead na intindihin ka sa mga pinagdadaanan mo lately, pinapalabas pa sa iba na masama ka at gusto pa na magalit yung iba sayo. Maybe I'm making excuses kung bakit ayaw ko sumama sa kanila ngayon, pero nagkataon naman talaga na ngayon yung contract signing. Nakakagalit lang na yung someone na dapat iintindi sayo, sya pa yung naninira sayo. Nakakagalit na dapat yung mga taong naiintindihan yung struggles mo ngayon dahil napagdaanan na nila before, sila pa yung hindi makaintindi sayo. Sasabihan ka pa na ayaw nilang mapagdaanan mo yung pinagdaanan nila pero sila mismo gumagawa ng way para pagdaanan mo yung katulad ng sa kanila. Ewan ko ba. Sana talaga hindi dumating sa point na kailanganin ko sila ng malala.

One thing I learned when it comes to relationship is you dont take your partner for granted, or atleast dont make them feel that way. I talked to people na galing sa long term relationships and mas pinili pa rin maging single because of that. It doesnt matter kung nagsisimula palang kayo o matagal na, do not get too comfortable sa partner mo in a way na parang it is okay for you na hindi na ipakitang you care for them or ask about your day or treat you a little more special sometimes. Do not get too comfortable na hindi na sila itreat as someone special kasi sigurado kang at the end of the day, sya yung uuwian mo. Yes that kind of reassurance is appreciated, but we always look for something eh, and not all the time magwowork yung ganong assurance. It wont work if sasabihin mo lang but wala kang ginagawa to make them feel that way. Do something, wag mo utuin partner mo. Busy days are okay, but please dont use it as an excuse why you cant treat your parner the way they deserve. Ang gara lang when you want them to understand your busy days pero you make them feel less. Dapat maintindihan mo na walang time sayo, di ka makakausap, makikita in person or walang pera pero nagagawan ng paraan kapag para sa iba. Please dont let your partner experience that kind of treatment. Dont expect them to understand you if you're using anything para may excuse ka sa pagtreat na ginagawa mo sa kanila

Every midnight na nasa byahe ako, I always think if I'm wired like this na ba talaga? Like Lord di na ba mababago? Kahit konti? Haha and I ask whyyyy?? Why am I wired like this? Someone who wants to have happy and peaceful life pero you just can't. Parang everytime I have the opportunity to be happy or I can choose to be at peace, naghahanap ako ng reason para mawala yung chances na yon. Syempre I think I deserve that, pero I am more on the negative side of life. Yung parang binibigyan ka ng universe ng positive but you think they'll give you a loooot of negative na kapalit. So ending, you find those negatives na agad para hindi masakit. Disappointing no? Napansin ko lang I have that kind of pattern. Ang toxic lang for me kaso wala akong magawa.

Another thought habang nasa byahe, plus umuulan, in connection sa am I really wired like this na ba talaga, naisip ko na hindi talaga ako okay. Like sobrang damage kong tao. Parang nangyayari naman yung gusto kong mangyari sa life but at the same time hindi. Like may positive and negative sides lagi when you achieve your goals. And everytime na nasa byahe ako, doon ko lang narerecognize na I'm still not okay in terms of I still want to die. Not in a suicidal way, yung like sa mga show lang na accident tas kahit ako na lang yung mamamatay. I'm not wishing na may masamang mangyari sa mga nakakasabay ko syempre. Parang that kind of reason lang yung acceptable for me para mamatay without harming myself. It's kinda sad pero yun yung thoughts ko everytime na bumabyahe.

sobrang frustrating kapag hindi alam ng family mo yung love language mo no haha. My fault din naman since di ko pinapaalam sa kanila or hindi ko shinoshow. Pero ang frustrating kasi sa part na I wanna touch my partner respectfullyyyy like holding hands or kahit magdikit lang kami haha pero I cant do that in front of them. Kapag nandito kami sa bahay, kahit kaming dalawa lang sa isang area, I feel like they are watching us tapos konting dikit parang jinajudge na nila relasyon nyo. Yung kulang nalang sabihin ko na, touch deprived po itong bunso nyo payagan nyo na po hahahahaha. Tapos may times na di kami papayagan magkita and sasabihin na marami pa namang ibang araw pero di nila gets na sobrang hirap na for me na di makita in person yung gusto ko hahaha. Parang ang arte ko sa part na yon pero im serious. Nakakafrustrate na parang iba yung tingin nila sa relationship namin eh in fact ako yung may gusto na lagi kaming magkita hahaha plus ayoko dito sa bahaaaay.

I've been telling my friend na what if hindi talaga ko pang long term haha. Nakakatuwa at some point since lagi nyang sinasabi sakin na "no, hindi lang nila alam kung paano ka ikeep". I've been telling her na ako yung problem but lagi nya yon inuulit. I'm so lucky to have that kind of friend but until now ganon pa rin yung tingin ko sa sarili ko. I don't think na may mali sa partner ko ngayon, na nasa akin talaga yung mali this time. I feel like I can't be in a relationship kasi once things are getting serious, I push people away. I can communicate sometimes ?? pero it takes a lot of time. Sometimes feeling ko naman if it will take a lot of time before ko macommunicate yung feelings ko, baka pagod na silang maghintay or baka isipin nilang wala na kong pakelam. And if I cant communicate, naglalaho na lang ako. Toxic no? Haha i know. Something na gustong gusto kong baguhin pero until now hindi ko magawa. Nakakatawa lang din how I became so needy. Hindi naman ako ganito before. I feel like mali kahit na okay lang naman sa partner ko. I feel like hindi talaga ko pangseryosohan na tao lol.

I did not realize how damage I am until I enter this relationship. Yung to the point na kahit assurance, nawawalan na ng halaga sakin. Kasi I experienced na may nagbibigay ng assurance sayo na ikaw yung gusto pero iba pa pala yung mahal haha. Medyo nakakakonsensya lang kasi I choose this person kasi ginagawa nya lahat para lang magkaroon ako ng peace of mind without me asking for it. Yun din naman gusto ko before pa ko pumasok dito. For me mas matagal yung peace of mind kaysa sa happiness. You cannot be happy all the time pero possible na payapa ka pa rin. But now, I'm overthinking about sa mga bagay na hindi pa naman nangyayari lol. Gusto ko lang irecognize na hindi pa pala ko okay. Hindi ko pa kasi matanggap na ganto pa rin pala ako hahaha like almost 2 years pagitan before ulit ako naiinlove and for sure naman nakamove on na ako sa tao, but sa mga nangyari? Traumatizing. Parang nalilipat ko tuloy sa kanya yon kahit wala pa naman syang ginagawa na katulad before. Ang selfish ko tuloy sa part na to. Kala ko naayos ko na sarili ko after 2 years pero hindi pa pala.

I'm overthinking ulit hahaha pero normal naman na to kahit wala pa kong special someone, the difference lang is now yung inooverthink ko is connected na sa romantic relationship. So I'm trying to reflect na lang instead na mag overthink hahahaha. Hindi naman ako naooverwhelm sa nangyayari samin, siguro madalas lang na naiisip ko if too fast ba yung nangyayari samin. I know na sa ganto rin naman papunta to and ganto din naman gusto kong mangyari samin but still, I find it too fast. I'm not saying na uncomfortable ako sa nangyayari, iniisip ko lang nga if tama ba na ganto na agad. Ilang months palang nakakapunta and stay na sya sa bahay namin, which is cool since mas makikilala mo naman talaga yung tao in person compare sa internet. From Manila to Bulacan nagpupunta sya for me, naaappreciate ko naman yon. Just that, katulad today, nagpunta sya dito after work, saying na ok lang since ako naman daw pahinga nya. Umiiral ba trust issues ko if sasabihin kong hindi ako naniniwala don HAHAHAHAHA yes sweet sya pakinggan pero nagwork ka the whole day tapos babyahe ka pa. For me kasi nakakapagod yon hahahaha. Iniisip ko if deserve ko ba talaga matreat as ganto?? Yes gusto ko sya makita kung pwede nga lang everyday eh kasi clingy naman talaga ko pero syempre may pakelam din naman ako sa kanya. Nakokonsensya ko na kailangan nyang bumyahe and gabihin para lang magkita kami. Tapos biglang papasok yung natutunan ko sa self love na yan hahahahaha like I didn't beg naman na gawin nya yon so it's okay and appreciate na ginagawa nya yon without me asking na magkatime or makipagkita sya sakin. Deserve ko itreat nang ganto. Deserve ko na ipafeel sakin na ako yung nasa unahan ng gusto nyang paglaaanan ng oras after ng busy days nya hahaha. Another thing na inooverthink ko is baka naman sya yung maoverwhelm, hindi sa akin but sa family ko. I know na dapat maappreciate ko na open sila na nakikipagdate ako kahit na sa online ko lang nakilala, pero ako nga naooverwhelm sa kanila, what more yung tao na hindi naman nila masyadong kaclose. I'm scared kasi baka yun pa maging dahilan na mawala sya sakin haahahaha and nas phase na ko na takot akong mawala sya sa life ko. I mean, if gusto nya umalis ok lang naman, syempre choice nya yon, pero for me, ayokong magbigay sa kanya ng reasons para umalis sya sa life ko. I'm trying my best nga na wag magscroll sa kahit saan lalo na sa tiktok, andami kasing toxic to the point na feeling ko nahahawa na ko or bumabalik ako sa dating ako which is ayoko na ulit mangyari. Sobrang madidisappoint ako sa self ko, and sometimes now, nadidisappoint ako kapag may mga ganong scenario na ang toxic pero tutuloy pa rin gawin. I tried my best to learn from that and to unlearn those behaviours tapos babalik din pala ko? Haha disappointing. Yun lang naman ata inooverthink ko ngayon, and I dont know, binibigyan naman nya ko assurance palagi, pero minsan nakakatakot din magsabi. Need ko pa iwork yon sa self ko, and praying na sana humaba pa pasensya nya sakin hahaha.

Nakakatuwa na from exploring and talking to different people to fear na baka hindi naman magwork and now I'm ready to risk everything na for this person. Nakakatuwa yung process, hindi ako nagregret na maraming dumaan sa life ko, like literal na dumaan kasi wala naman ako hinahayaan magstay haha kahit nag invest ako time. It helps eh to realize kung ano yung gusto at ayaw mo sa tao and if ever na papasok ka sa romantic relationship. It helps na napapractice ka on how to let go if hindi nila kayang ibigay yung love na deserve mo, and you know kung ano yung itotolerate mo. True naman na may mga tao talaga na tatatak sayo or forever magkakaspace sa heart mo, but it doesn't mean na deserve pa nila na makabalik sa life mo lalo na if hindi nila nabibigay yung deserve mo. Dumating ako sa point before na nawalan ako ng pake about jan sa deserve deserve na yan hahaha since syempre nagmamahal ka, hinahanap mo na lahat ng reason para lang masabi na ok ka pa kahit di mo na nararamdaman na gusto ka. Yung hinayaan mo na lang na itreat ka kung pano nya gusto, without realizing na nawawala na rin yung love mo for yourself everytime na hinahayaan mo lang yon. So noooow sobrang different, and nakakatuwa kasi nakikita talaga yung pagkakaiba sa dati. I promised myself na next time iaaccept ko lang yung love na alam kong deserve ko, and now look how happy I am. Genuinely. Hindi pa naman ganon katagal so mahirap pa sabihin na I really trust this person pero it's good to have someone na clear yung intention sayo. Nakakatuwa lang kasi I don't have to beg na gawin nya to or what. Kusa nya ginagawa at binibigay. Madalas more than what I expect. Nakakatuwa na hindi ko nafifeel na rebound lang ako. Nakakatuwa na kaya nyang sabihin na kailangan nya ko kasi ako na yung pahinga nya, hindi dahil dependent sya sakin or dependent yung pagiging okay nya sakin. Kumabaga I'm here para mas maging better yung feeling nya which is super nakakaturn on for me hahaha. Kasi as I said before, di ko naman nakikita as burden yung ganon pero personally ayoko nung okay ka lang kapag nanjan ako. Going back to willing na ko irisk everythink for this person, it means na I'm ready na to be in a relationship. I promised myself din na next time na magkajowa ako, ipapakilala ko na lang pag talagang jowa na but nooow kilala na sya ng fam ko kahit wala pa naman kaming label. I'm also ready to risk din in a way na I'm doing my best na iwork yung sarili ko sa part na ayokong maging toxic. Ayokong mapagod sya sakin. I know na two way naman yung trust, and ginagawa naman nya yung best nya to earn my trust pa, pero iba syempre pag may trust issues ka in general hahaha yung hindi directly sa kanya. I need to work on that lalo na if di na kami madalas magkikita because of work. So ayon, I'm happy lang these days kasi nakahanap ako ng someone who can make my life a little brighter. Also someone na I can be with physically, yung gagawa paraan just to be with me. Even yung little arguments lang, gusto sa personal pag usapan. Di naman nya control pag ooverthink ko pero ginagawa nya lahat and giving me the assurance that I need, kahit hindi ko naman sinasabi or hinihingi. I already know na this is worth it kahit hindi ko alam kung hanggang sa huli na ba to hahaha but I really hope na sya na yung last.

Minsan napapaisip ako if pinalaki ba kong hindi marunong mag open up o part lang talaga to ng personality ko???? Kinocompare ko kasi sarili ko sa ate ko, bakit sya open naman kay mama sa lahat, eh pareho lang naman kami ng environment na kinalakihan. Magkaiba siguro pagpapalaki samin? Hahahahahahahaha. Not here naman para sisihin sila, nag iisip lang ako kung bakit ako ganito. I'm not comfortable na magshare sa kanila kahit sila na yung gumagawa ng way for me to open up. Parang the more pa nga na tinatanong nila ko, the more na nagiging uncomfortable ako to talk. Parang takot ako to share things with them kahit hindi naman sila magagalit sakin, feeling ko big deal masyado sakin pero sa kanila pala hindi. I appreciate na gusto nila kong matuto na magshare sa mga ganap ko sa buhay, weird lang for me kasi di nga ako sanay na ganon tho alam kong mas healthy yon. Lalo na these past weeks na puro ko labas, deserve naman talaga nila malaman yung true reason pero di ko magets sarili ko bakit hirap mag open sa kanila hahahaha. Kinda sad na kayang kaya ko iopen sa friends ko pero di ko kaya sa kanila

Nalilito ko sa self ko simula nung bumalik ako sa kanya HAHAHAHAHA, I mean normal naman na yung magulo akong tao pero iba yung ngayon hahaha. Parang wow ganto ba feeling pag pinapakita na tama decision mo? Hahaha ang sarap lang sa feeling. Hindi naman sobrang mataas standards ko, pero di ko ineexpect na may makakameet non. Nakakatuwa diba? Na ayan na oh, tama yung decision mo kasi tinatrato ka nya ng tama and sometimes more than what you deserve. Nanjan na yung sigurado sa buhay, clear yung intentions at alam mong di ka naman lolokohin. Yung di mo nafifeel na takot ka na baka pag di ka inupdate, baka may iba na. Siguro kung may insecurities man ako, more on sa sarili ko lang yon, not because may ginawa sya kaya lumalabas pagiging insecure ko. Walang space yung pag ooverthink ko kasi wala syang ginagawa na ikakaoverthink ko. Kapag mayinooverthink naman ako which is more probs ko sa sarili ko haha, napag uusapan namin without making me feel na mali ako to think that way. Binibigyan ako assurance kahit di ko naman hinihingi. Parang cool no? Parang too good to be true na possible pala talaga to. Ang part na confusing for me is yung self ko lang talaga hahaaha. Nalilito ko in a way na alam kong tama decision ko pero what if I'm just being selfish? Feeling ko ang selfish kong tao. Though true naman, pero iba kapag may ganyang klaseng tao na involve. Parang ang selfish na piliin mo yung ganong tao. What if they deserve more than sa kaya kong ibigay? They probably do deserve more haha. Yung feeling of selfishness kasi baka pinili ko lang kasi sya yung pumasa sa standards ko. I mean syemre di naman ako makikipaglandian kung di ko jojowain pero gusto ko ba talaga sya? O gusto ko lang yung ginagawa nya sakin? I need to find out soon pero parang ang impossible. Syempre it takes time para makilala mo yung tao. Yun lang, minsan nacoconfuse lang ako. Di ko alam if deserve ko ba sya kasi parang di nya ko deserve hahaha

I'm thinking kung bakit di ko to ginawa nung 2020 kahit isa yon sa biggest regrets ko sa life. Siguro we're not really good for each other and yung ngayon, I can see na good sya for me. Ang lakas ng loob ko para gawin yung ginawa ko kanina hahahaha knowing na I have this mindset na may dadating naman na deserve mo or para sayo. Bumalik ako sa taong nighost ko, and di ko sure kung ano consequences nito HAHAHA. Funny na the more you interact with others, the more na mas maiisip mo na sya pala talaga gusto mo. The more na nakikipag interact ka sa iba, the more na isasampal sayo ng reality kung ano ba gusto mo sa life at kung anong deserve mo. Di ko naman sya ganon kagusto, and hindi naman ako jowang jowa. Ayoko lang maulit na hindi ko man lang nabigyan ng chance yung tao na tingin ko is someone na will treat me more than I deserve. Parang biglang may sumampal sakin at sinabing piliin ko naman yung taong maayos ang pagtreat sayo at pinapagaan pakiramdam mo, hindi puro bigat and negative vibes hahaha. So ayon, I did it and nakakaproud but at the same time, nakakatakot. Please remind me na hindi ko dapat pagsisihan yung ginawa ko ngayon hahahaha na mas pagsisisihan ko if hindi ko to ginawa.

Nalulungkot ako sa work ko. Naeenjoy ko naman yung ginagawa ko pero nakakalungkot pa rin and nakakadisappoint. Parang di talaga enough yung knowledge ko at ito mismong utak ko para gawin yung need kong gawin sa work haha. Nakakalungkot lang na parang nahanapko yung job na fit sa personality ko, since di naman need ng maraming interactions with coworkers pero parang hindi fit sa utak ko. I hate qualitative research. Kailangan mo mag analyze at magdecide but may grade kada mali mong decision. So imagine someone like me na mahilig mag overthink na need agad magdecide. Stressful!!!! Mas gusto ko pa talaga numbers. Kahit gano pa kadami, may formulas na nanjan para makuha mo yung sagot. Plus sa quali, if may dati nang nagresearch, nagdedepend ako don which is alam ko rin namang mali, pero di ko mapigilan. Mas may tiwala ako sa decision nila kesa sa decision ko. Anyway, if di ko man mamaster tong quali I pray na bigyan ako ng signs if dapat na ba kong umalis dito bago ko mas madisappoint at mas mag negative talk with self. Pero mas gusto ko if magtatagal ako dito :((

Ang funny ng life no, sobrang daming situations na inooverthink mo and life will give you signs para mas mapadali yung decisions mo. Confirmation bias? Hahahaha maybeee. Sabi it leads to poor judgement but sometimes it is a big help. Hindi naman ako agad sumuko when I'm doubting myself kung tama ba ginagawa ko, but there are signs saying na I should stop. Now I'm doing it and nakakaproud na I'm still myself kahit may mawawala. You don't really need to force yourself na magustuhan yung tao just for the sake na "sayang". You don't need to force yourself na bigyan pa ng chance and patagalin pa, be attached, ignore yung mga ayaw just for the sake na masabi mong atleast you tried, atleast walang regrets. Noooo hahaha it is more clear to me na mas magreregret ako if I will continue it. It is a waste of time. Also, nagawa ko na yang mistake na yan before, so ayoko na ulitin unless deserve naman talaga ng tao and wala akong doubt to do it. Nakakatuwa rin na you have a friend to talk to about sa mga nangyayari sayo, someone na hindi naman need na magdecision for you, but someone na kasama mo to evaluate things if tama ba or mali yung mga ginagawa natin sa buhay. I appreciate it :))

idk what's happening to meeeee hahaha that 2020 person sets the standard so high. After that, wala na talaga kong mahanap? or mameet na tao na mafifeel ko yung atleast nafeel ko sa kanya or more than that. I know it's not the end of the world and for sure marami pa kong makakausap but now, wala pa talaga. I feel like I'm sooo good at destroying everything. Hindi pa naman ganon kalalim yung ngayon but ayoko na hahaha I wanna stop hanggat maaga pa. Not because im scared, i dont think im running away again, nakakaguilty lang to continue something with someone na you're not sure kung gusto mo ba talaga. I dont know if sure din ba sya but I can see na he is trying to continue whatever this is hahahaha. Para kong nilalamon ng guilt kase ayoko talaga na may maginvest sakin, like magbigay ng oras etc and hindi pala magwowork. I dont wanna go back to that person na nagustuhan ko last 2020, I dont think we're good for each other and the circumstances aren't right but yung feelings, connection, someone na makes you feel na interested talaga sayo, trying to know the smallest details about you, not just to be in a relationship with you or thinks that you are cute or finds you attractive. Specially the deep convos. Im craving for deep convos. Weird convos. Questions na maybe walang makakasagot but still makes you feel connected to that person. I want thaaat. I want that more than dates, more than travelling to different places, more than sex. Is it weeiird? May ganon pa ba? or nasa generation na talaga tayo na we do everything with someone to show off sa soc med that we are in a relationship kahit na wala kayong connection? Hahaha. For me lang, it is a shallow relationship, and I dont want it. Ang sad that I find him attractive pero di ko mafeel na im gonna be interested for a long time. Walang excitement na everyday or everytime na makakausap mo, you'll find something interesting. Now im thinking if im going to continue talking to him kase i dont wanna waste my time but i dont wanna regret not giving a chance.

Grabe yung anxiety ko this week, sobrang hirap mag function. Nakakalungkot lang na napapangunahan ako lagi ng takot sa mga need kong gawin. Like I knoooow na need ko mag ask for help, pero di ko magawa. It's not my pride. I'm scared. Ayokong maging burden, ayokong maging too much, and ayoko lang makagulo sa iba. Ang hirap magfunction sa work and sa life in general. Yung work ko na dapat 20 mins lang tapos ko na, inaabot ng 1 hr kase inooverthink ko lahat. Simple lang naman sya, pero napapangunahan ako ng kung ano anong tanong na nakakagulo lang and ends up nakakatagal sa paggawa ko. Tapos bumalik na naman yung kapag kumakain ako, parang ayaw tanggapin ng katawan ko. Like nilalabas nya in all ways na possible. Plus konting rant, I hate it kapag sinasabihan ka nila na "ok na yang katawan mo, wag ka na magpapayat" or "kumain ka, wag ka magdiet, payat ka pa nga eh". Nakakainis lang na kapag wala kang gana kumain, matic thinking nila is nagdadiet ka. Di nila gets na may times na baka may iba kong nararamdaman, not physically. Di nila gets yung minsan scary na kumain kase you hate the feeling na gusto mo lang din iluwa or isuka lahat ng kakainin mo. Parang sobrang stress ko lately without knowing kung ano ba kinakastress ko, or di ko pa narerecognize kung ano yon. I just know na di to healthy and yung anxious feeling sa lahat, parang gusto ko na lang maging patatas. Di ko alam pano ko aayusin to eventhough gusto ko. Sino ba namang tao may gusto maging ganto haha.

Minsan lang ako mainggit kase most of the time wala naman akong pakelam sa buhay ng iba. Nakakainggit yung mga tao na direction sa buhay. Yung mga tao na parang andaming choices sa life in case na hindi mag work kung ano man yung ginagawa nila ngayon. Yung kung ayaw na nila sa work nila, madami pa silang pwedeng iexplore na ibang job. Yung mga tao na parang andaming alam na gawin sa buhay bukod sa skills na natutunan nila nung college and previos jobs nila. Nakakainggit lang kase I feel useless now and everytime na iniisip kong di ako magtatagal sa current job ko. May other choice naman ako, but mostly HR and ayoko na bumalik don. Nakakainggit lang na may mga tao na can live a life na hindi nagwowork sa company haha. Like own business or yung mga ginagawang business yung kung ano nagpapasaya sa kanila. Nakakainggit but at the same time parang wala akong karapatan kase parang wala naman akong ibang talent at di ko naman alam kung ano makakapagpasaya sakin. This current job yung kind of job na gusto ko talaga kase more on research and may work life balance pero I feel like I'm failing. Parang gusto ko yung trabaho pero hindi na ko masaya kase hindi maayos performance ko lately. Siguro need ko lang ulit ieducate sarili ko para magimprove. Also, naiinggit ako sa mga taong nagegets yung trading. Gusto ko maintindihan at matutunan yon kase parang perfect job yon for an introvert hahaha. Andami kong napapanuod about that pero wala akong nagegets. And it needs a lot of courage since need ng risk don eh diba? Wala pa ko sa position para magrisk lalo na yunh pera haha. Good for introvert din naman yung research pero need namin mag ask ng confirmation and approval pag may babaguhin and I haaaate doing that lalo na gusto nila na sa gc nagmemessage kapag about don. I am more on sa pm eh, and ayoko ngang nag aask for help since I feel like nakakaabala ko or im being too much. Hindi ko alam if nasstress na ba ko sa job ko ngayon to the point na parang anxious na ulit ako tuwing may pasok kaya inooverthink ko yung mga gantong bagay. Iniisip ko kase what if mag change ako job and if hindi na related sa hr and research, parang wala na kong ibang gusto na maexplore. Parang wala na kong mapupuntahan na iba haha how I wish I have other talents or gusto sa buhay para makahanap ako ng way para atleast maexperience yon.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs