[damnumvitae]

ola ki.. ola ki.. ama ne sonsuz boşluk... güneş ölmüştü

[damnumvitae]

düşünüyorum, öyleyse, varlığımı yok edebilirim.

[damnumvitae]

acıdan başka bir şey değilim.

[damnumvitae]

kazara işlenen bi' suç hayatta olmam

[damnumvitae]

şah damarımın ustura özlemi

[damnumvitae]

ünlü bir zamanın zincirsiz kölesi

[damnumvitae]

hem yarayım hem bıçak!

hem kurban, hem cellat.

[damnumvitae]

yoruldum artık her yol ağzında kendime rastlamaktan

[damnumvitae]

kutsal buldum sonunda aklımın düzensizliğini

[damnumvitae]

tamamen yanılgıdan ibarettir bu. ne yaşamak ne ölmek. ne olduğu belirsiz bir karmaşa. cesaretsiz bir korkak da denilebilir, zaten öldüğü için eyleme ihtiyaç duymayan da.

[damnumvitae]

ölmeye hepimiz mecburuz, kolaysa yaşamaya mecbur ol

[damnumvitae]

ailemin evindeki yatak, uyuyabildiğim nadir yerlerden biriydi. ama ben kan kustum oraya. bilemezlerdi... annem bilemezdi dünyanın sonunu doğurduğunu.

[damnumvitae]

yer yarıldı, ivedilikle içine girdim

[damnumvitae]

zihnim bir labirent, her düşünce bir duvar. kendi içimde yürürken bile kayboluyorum bazen. kendimi çözmek istedikçe daha çok dağılıyorum.

[damnumvitae]

yaşamadan yaşanmış bir gün daha

[damnumvitae]

daha anlayamamıştı sonunda ölüm olan bir hayatta mutlu son olmasının mantığa aykırı olduğunu. ölüm mutlu bir son olamazdı. kimse için. ama yine de insanlar, kendilerini kandırmak için hayatlarını dönemlere bölüyorlar ve ancak o dönemlere mutlu sonlar uydurabiliyorlardı. oysa hayat, her bölümünde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil, sonunda herkesin öldüğü ve katilin bulunamadığı sıkıcı bir filmdi.

[damnumvitae]

gözlerim bataklık, uykular delik deşik, bahtımız ve kendimiz bi' hayli çirkiniz