Daniel Joe

Recenseert, schrijft, blogt, dicht en presenteert.

[danieljoeheemskerk]

volgestopte proppen

Opgepropte proppen volgestopt met opkroppende gedachten vliegen zelfverwijtend door de kamer, ‘stop, stop, stop’ snijden de woorden zinloos door mijn hoofd totdat ik ze verdoofd geloof. De stilte schreeuwt mij doof. 

Weggestopt smacht ik lachend terug naar de dag waarop ik dacht dat ik haar lachend zag. Dag na dag verwachtte ik dat ze zich had bedacht, dat ze mij verachtte, maar om dit te verzachten mij ondoordacht en onverwacht trachtte te verlaten, ’s nachts

Word ik onrustig wakker, bezwaard door blokkades staren mijn spiegelbeeld en ik naar elkaar. Een onfris gezicht mist een strakke blik, niets te zien van de tintelingen waar ze voor is gezwicht.

Met slordig weggeworpen woorden kom ik weer bij zinnen, ik heb zin in zinspelingen en vind het machtig prachtig om te schrijven over zeikende wijven die drachtig haastig  zichzelf vastklemmen aan elke willekeurige vent. 

Woord voor woord vermoord ik haar ongehoord en ongestoord fictief, alsjeblieft. Ik probeer de leegte te verdrinken. Dronken schenk ik nog eens vol, de leegte lonkt. Als zinnen weer woorden worden, smoor ik smoor de werkelijkheid in de wieg, wat vliegt de tijd als de liefde vertyft achterblijft. 

[danieljoeheemskerk]

Volwassen

Mijn vrienden krijgen al baby’s, zijn getrouwd of wonen samen. Ik? Ik woon thuis, ben nog láng niet getrouwd en voor zover ik weet ook geen vader. Ik heb wel dezelfde leeftijd als mijn barende vrienden en dat verwart me enigszins. Het is raar om te zien dat de vriend die vijf jaar geleden dronken een school sloopte nu samenwoont met zijn vriendin. Of mijn ex-klasgenote, die de halve klas afwerkte achter het fietsenhok, die nu gelukkig getrouwd en bevallen is van haar eerste kindje. Iedereen om mij heen wordt volwassen. En ik? Mijn tijd komt nog wel.

[danieljoeheemskerk]

Nieuws

Ik ben vrij, ik voel me goed en open mijn nieuws-app. Ik lees: “Dronken Belg rijdt tankshop binnen: Nederlander dood en twee gewonden” “Personeelstekort remt groei bedrijfsleven” “Jongen (15) richt bloedbaan aan op school in Kentucky” “Pasgeboren olifantje Ouwehands Dierenpark dood na aanval eigen moeder” “Geslachte meisjes verkocht als gehakt” "Barbie’s leven in afkickkliniek” "Vader slaat dochter na overschreiden limiet mobiel abonnement” “Bevers afgeschoten in Limburg” “Man overleden na woningbrand” "Doodrijder Nederlander blijkt notoire drankrijder” “Barbie moest onder druk abortus plegen” Ik druk mijn nieuws-app weg, samen met mijn gelukkige gevoel.

[danieljoeheemskerk]

Busrit

Een oudere man stapt de bus in en wil de buschauffeur een 2 euromunt geven. “Sorry meneer, u kunt alleen nog maar pinnen.” De oude man kijkt verbaasd. “Oh. dat wist ik niet.” “Ja meneer, het heeft wekenlang overal gehangen. Niet mijn schuld. Misschien kunt u iemand in de bus vragen?” “Nee bedankt. Ik hou niet van bedelen.” “Meneer, ik betaal wel voor u”, zeg ik. Zijn gezicht licht op en hij mompelt een bedankje. Ik betaal, open Facebook en lees toevallig een tekst over hoe moeilijk het is om iemand gelukkig te maken. De schrijver moest eens weten.

[danieljoeheemskerk]

Solliciteren

“Hey Daniel, thanks voor je sollicitatie. Helaas kiezen we voor iemand met nét ietsje meer ervaring. Maar, je bent een hele leuke jongen hoor dus daar ligt het niet aan.” 
“Jammer. Maar ja, op deze manier krijg ik natuurlijk geen ervaring.”
 “Nee.” 
“Nee, als ik geen kans krijg niet, nee.”
 “We vinden het jammer dat je niet bent aangenomen, maar ja. Zoals ik zei: de ander heeft net iets meer ervaring. Dat vinden we toch fijner.” 
“Ja. Nou ja. Jammer.”
 “Ja, maar zoals ik zei: je bent een hele leuke jongen hoor!”
 “Dankjewel.”
 “Daar ligt het écht niet aan!”

[danieljoeheemskerk]

Tunnelvisie

Ik heb al jaren niet meer onder een bepaalde tunnel doorgefietst. Toen ik nog een een brugpieper was, stonden daar altijd hangjongeren. Ze hebben me een keertje aangesproken en dat maakte me zo bang, dat elke keer als ik vanuit de verte silhouetten zag staan, ik besloot om te fietsen. Door die ingeprente angst heb ik in mijn leven veel extra onnodige kilometers gemaakt. Laatst kon ik niet anders en ben ik er toch weer eens onderdoor gefietst. Een plek verandert niet, alleen de herinneringen die je er maakt, blijkbaar. Nu mijn andere angsten nog onder ogen zien.

[danieljoeheemskerk]

Sensatiefetisjisme

Voor sensatiefetisjisten is het heerlijk vertoeven tegenwoordig. Niet alleen zijn er tien seizoenen aan realityshows gemaakt van Barbie, waarin de polderdiva zich steeds gekker gedroeg, maar nu is het ook nog eens uit de hand gelopen. Na een mislukte zelfmoordpoging is ze opgenomen in het ziekenhuis. En hoe reageert men? We zouden geen medelijden moeten hebben, omdat de ‘domme, verwende’ Barbie zelf gekozen heeft voor de spotlights. Door familieleden van Barbie is ondertussen terecht om mediastilte gevraagd. Toch blijven de media over haar berichten. Je zou er bijna om gaan lachen, als het niet zó ontzettend triest was.

[danieljoeheemskerk]

Menselijkheid

Ik zie mezelf graag als een medelevend persoon. Ik huil al bijna bij mishandelde dieren in een reclame en word helemaal week van binnen als ik in “All You Need Is Love” twee geliefden na jaren weer samen zie komen. Maar, als student journalistiek wordt dat wel veel minder. Er is geen manier om het subtiel te zeggen: als je werkt in de journalistiek, verlies je een deel van je menselijkheid.

Als journalist moet je gespecialiseerd zijn in een onderwerp. Zo kan je gespecialiseerd zijn in mode, financiën, showbizz of films en tv. Elke ramp of elk nieuwswaardig feit bekijk je met dat filter. Grote ramp in Afrika? Tof! Ik ben benieuwd hoe dat de financiële sector beïnvloedt! Veel meisjes met anorexia op de catwalk? Nice! Laten we kijken of de maatschappij anders naar modeshows gaat kijken! Een filmproducent die beschuldigd wordt van het misbruiken van talloze actrices? Geweldig! Laten we kijken hoe Hollywood in z’n werk gaat!

Ik heb die gedachtengang dus ook. Ik kan niet meer op een hand tellen hoe vaak ik mijn vrienden naar verschrikkelijke ervaringen heb gevraagd. Elke keer als er niemand zoiets heeft meegemaakt reageer ik met een subtiele “Oh, jammer. Nou ja, het is niet anders!” Het is raar dat journalisten nog vrienden hebben.

Het is ontzettend naar om te realiseren dat je zeer vrolijk wordt van een tip over een meisje dat mogelijk misbruikt wordt door haar ouders of blij wordt van het feit dat iemand gediscrimineerd wordt omdat hij een transgender is. Alle gedachtengangen zijn uiteraard puur zakelijk en ook hartstikke nodig om een goed artikel te schrijven. Het haalt alleen niet weg dat jij je even heel slecht voelt als je niet meeleeft met de slachtoffers. Tenminste, van tevoren niet. Op het moment dat ik met iemand praat kan ik mij wel enigszins verplaatsen in de situatie van de ander.

Het kwijtraken van je menselijkheid is wel een van de meest belangrijke eigenschappen die je als journalist kan hebben. Als er een ramp gebeurt en je gaat niet nadenken over hoe het jouw specialisatie kan beïnvloeden, raak je mogelijke lezers kwijt die het nieuws bij iemand anders gaan halen en dat kost geld. Als je stukje niet gelezen wordt, word je niet betaald.

Zo gaat het in het leven van een journalist. Hoe erg de ramp ook is, je eerste professionele gedachte gaat altijd over hoe je een zo goed mogelijk artikel kan schrijven en dán pas komen de slachtoffers. Gelukkig ga ik mij specialiseren in films en tv en zolang alles goed gaat, kan ik gewoon lekker blijven wegsnotteren bij emotionele programma’s.

[danieljoeheemskerk]

Tentamensurveillant

Ze ruikt naar een mix van toiletverfrisser en pepermunt, en ziet eruit alsof ze Ria, Sjaan, Hennie of een andere cliché bejaardennaam heeft. Zo iemand die twintig jaar geleden een lekker kortpittig paars kapsel en een onderrug tattoo zou rocken. Maar het meest interessante aan Ria/Sjaan/Hennie: ze is boos. Ze kijkt alsof ze een citroen heeft ingeslikt, zegt dat ik moet opschieten als ik mijn schoolpasje pak en zit met haar armen over elkaar achter het bureau te wachten tot ze ein-de-lijk naar huis mag, en dit rottentamen voorbij is. Die instelling deel ik in ieder geval met haar.

Ik wip nerveus heen-en-weer op mijn ongelijke, harde stoel, terwijl mijn vooroordelen over mijn medestudenten alleen maar bewezen worden. Aan de ene kant druppelen de eeuwige studenten binnen. Die kan je herkennen aan het feit dat ze alleen maar een pen, schoolpasje en ID-kaart bij zich hebben. Aan de andere kant zitten de strijders. Die zitten al tien minuten klaar. Op hun tafel ligt hun schoolpasje, een ID-kaart, een pen, een extra pen voor het geval de eerste pen er halverwege het tentamen mee ophoudt, een tweede extra pen, want ‘je weet maar nooit’ en een flesje water. Sommigen hebben zelfs de gegevens op het antwoordformulier al ingevuld. "Stilte alsjeblieft!" Blaft Ria/Sjaan/Hennie recht in mijn oor, en ik word een beetje misselijk van haar parfum. Het geeft mij flashbacks naar die keer dat ik in Amsterdam de HEMA binnenliep omdat ik ontzettend nodig moest plassen, en er een klein, grijs vrouwtje in plat Amsterdams verkondigde dat het ‘sjo gesjellig’ was hier. Die geur die uit het wc-hokje kwam, is precies de geur die zich nu mijn neusgaten inboort.

‘Stilte alsjeblieft! Dit gaat van jullie tijd af!’ Brult ze nog eens door het lokaal. De studenten die net heen-en-weer wiebelden zitten nu als makke schaapjes recht vooruitkijkend op hun stoel. Na de standaard uitleg, beginnen ze met z’n drieën met frisse tegenzin de tentamens uit te delen. Meneer nummer 1 legt de tentamens met liefde zachtjes op de tafels. Volgens mij heeft hij ze gekust voordat wij binnen kwamen. Meneer nummer 2 is zó ongeïnteresseerd dat hij binnen een halve minuut klaar is met het uitdelen. En Ria/Sjaan/Hennie geeft mij mijn tentamen. ‘Succes!’ fluistert ze net iets te hard als ze mijn tentamen op tafel smijt. ‘Volgens mij heeft u het meer nodig dan ik,’ mompel ik terug.

[danieljoeheemskerk]

C’est la Vie

Wij staan stil op een kruising. Ik loop door een lege trein, en zij ligt buiten, afgedekt met een plastic zeil, zodat wij vanuit de trein niets kunnen zien. Ik weet dus ook niet of degene die er ligt een zij is, maar een eindje verderop ligt een damestas, en iets wat lijkt op een jas die ik heb zien hangen op de damesafdeling van de C&A. Grote kans dat het een meisje is dus, dat er ligt.

Achter mij loopt een ander meisje. Ongeveer drie kwartier geleden was ze met haar vriendin enthousiast aan het praten over de theateracts op Oerol, en hoe graag ze die wil zien, omdat ze er veel goeds over heeft gehoord tijdens haar lessen. Voor mij loopt een Afrikaanse vrouw met haar zoontje. Hij sliep vanaf het moment dat we het meisje hebben aangereden, totdat we werden geëvacueerd. Hij snapt niet wat er gebeurt. Gelukkig maar, want de mensen die het wél begrijpen, zijn alleen maar chagrijnig omdat zij nu te laat komen voor het werk. En zo is het twee uur lang gegaan.

Twee uur lang wordt er door de treinreizigers boos gereageerd op de situatie buiten. Mensen boeken zuchtend hun overtocht om, vragen zich om de tien minuten geërgerd af hoe lang het nog gaat duren en er wordt zelfs gevloekt. De rest van de mensen blijft stil naar de schermpjes van hun telefoon en MP3-speler staren. En degene die buiten ligt kan ze niks schelen.

Ik heb veel mensen gekend die in hun hoofd ook op zo´n kruising stonden. En gelukkig hebben zij er voor gekozen om over te steken, voordat de slagbomen gedaald zijn. Dat wordt beloond en geaccepteerd door de maatschappij, maar de personen die niet sterk genoeg zijn eindigen als een naamloze ergernis van een HBO-scholier.

Ik vraag me af wat zij had gedaan als ze in de trein had gezeten. Zou zij ook chagrijnig hebben gekeken naar haar telefoon? Misschien was ze wel, ter afleiding, met het Afrikaanse kindje gaan spelen. Dan had ze de moeder aangekeken met een lieve glimlach, en tegen mij gezegd dat hij zijn onschuld nog even moest behouden. Dat kinderen zo lang mogelijk hun onschuld moeten behouden, terwijl ze die zelf al lang kwijt is. Feit blijft in ieder geval dat niemand geïnteresseerd is in haar.

Niemand die het interesseert dat er vorige week iemand niet is aangeschoven voor het avondeten. Of dat een vriendinnengroepje is geslonken. Dat twee ouders zich afvragen of ze het verkeerd hebben gedaan. Voor de rest van mijn coupé gaat het leven gewoon verder. C´est la vie.

[danieljoeheemskerk]

Aangeslagen

Ik zit op de fiets. Ik ben onderweg naar de radiostudio waar ik een radioprogramma voor studenten presenteer, en heb op Spotify de playlist ‘De 100 most uplifting songs’ aangezet. Ik fiets niet zoveel, en dat merk ik ontzettend. Het voelt alsof mijn conditie nog steeds thuis op de bank zit, in een joggingbroek, met zijn hand in een zak chips.  Wat ben ik jaloers op mijn conditie.

Nu ik zo open en bloot aan het reizen ben, flitsen de nieuwsberichten over de aanslagen in Brussel door mijn hoofd. Hoe veilig ben ik nog? Hoe groot is de kans dat ik straks vermoord word door een zelfmoordterrorist? Het trappen wordt nog zwaarder en eventjes fiets ik alsof ik ’s nachts naar huis ga, na een avondje stappen om mijn zorgen te vergeten. Misschien is dat wel een goede oplossing. Heel erg veel drinken. Dan vergeet je delen van de avond, weet ik helaas uit ervaring. Maar ik ben bang dat niks sterk genoeg is om mij deze verschrikkelijkheden te laten vergeten.

Ik fiets langs een donkere meneer en mevrouw, die proberen om hun slapend zoontje van een jaar of zes voorzichtig de auto uit te krijgen. Waar veel mensen meeleven met de snoezigheden, heb ik meer medelijden met het kindje. Hij zal niet alleen opgroeien, maar zijn best moeten doen om een overleden samenleving weer te reanimeren.

Het liedje ‘Do You Realize??’ van The Flaming Lips komt voorbij in mijn afspeellijst. Het lied past absoluut niet thuis tussen de andere vrolijke nummers. De zanger zingt weemoedig de tekst: ‘Do you realize, that everyone you know someday will die?’ Met die boodschap loop ik de radiostudio binnen. Realiserend, dat ik het geluk heb dat ik weer een dag mag leven en mag doen wat ik leuk vind.

[danieljoeheemskerk]

Koning Spa

Laat ik beginnen met zeggen dat ik een enorm respect heb voor u. Als ik negatief ben, staat binnen een dag na publicatie de AIVD voor mijn deur om mij van mijn bed te lichten, en ik ben nogal gehecht aan lekker te kunnen uitslapen. Maar, ik wil het even hebben over u. Want u bent te volwassen geworden.

Vroeger was u nog, zoals huisvrouwen met een kortpittig kapsel het noemen, “lekker gek”. Tijdens de Olympische Spelen in ’96 vanaf de tribune zingen ‘Wat zijn de Yanken stil’, en in korte broek het hockeyveld opstormen om met de hockeydames ‘’mee te hossen’’ toen ze brons wonnen. Of meedoen aan de Elfstedentocht in een Marlboro-jas en een Playboy-broek. Het lijkt me zo mooi als u dat ook doet in Zwolle. Even meedansen in Hedon, een Big Mac bij de McDonald’s en een drankje doen in Het Vliegende Paard. Wat zou dat fantastisch zijn om mee te maken.

Maar tegenwoordig is het geen Prins Pils meer. Het is niet meer meehossen met de hockeydames of spreekkoren vanaf de tribune. Het is tegenwoordig naar sportdag-achtige feestjes op uw verjaardag, met de dochters een boottochtje maken en naar een concertje. En even tussen ons. Kent u die Typhoon nou echt? Is dat een beetje uw muziek? Oh, en geen bier meer natuurlijk. U bent net een huisvader. Saai hoor, Koning Spa.