Benzer yönümün bulunduğu her insanı ruhuma eş zannetmekten sıkıldım. Böyle bir gereklilik varmış gibi. Üstelik bu demode bir romantizmdir. Ama isterdim biriyle örtüşmek; birini örtmek öğrendiklerimle ve başkasının bildikleriyle örtünmek. Duygusal olunmadan: alınmadan ya da hayran olmadan.
İçsel yalnızlığı nasıl ifade edersiniz? Ben şöyle: Benzersiz biri değilim ama kimseyle benzemiyorum.


















