W obecnej sytuacji Claudia mogła jedynie cieszyć się, że jej twarz jest ukryta za ciemną woalką i właściciel zakładu pogrzebowego nie zauważył gwałtownego rozszerzenia oczu panny na jego widok. Powstrzymała siłą woli odruch gwałtownego cofnięcia się, jak zwykle, gdy ciało było gotowe bronić się na widok potencjalnego zagrożenia i zamiast tego wyprostowała się, dumnie unosząc delikatny podbródek. Gdyby była ptakiem zapewnie napuszyłaby wszystkie pióra, by wydawać się przeciwnikowi większa i groźniejsza.
Zdecydowanie to nie było to, czego się spodziewała. Otoczenie zakładu było dostatecznie upiorne, więc dla kontrastu sądziła, że Undertaker (dlaczego ojciec nie dopisał w liście jego imienia i nazwiska?) okaże się zwykłym sympatycznym staruszkiem w małych okularkach, patrzącym dobrotliwymi i smutnymi oczami na klienta.
Istota przez nią chyba nawet nie miała oczu! Ciężko było to stwierdzić pod tak gęstą grzywą zakurzonych szarych pasm.
Zimny dreszcz przepłynął w dół kręgosłupa młodej kobiety, gdy przez przez dłuższą chwilę taksowała grabarza posępnym wzrokiem. Blada cera, blizny na jego policzku i szyi (przez chwilę zastanawiała się czy mężczyzna nie jest czasem pozszywany z kawałków swoich “klientów” - cóż za absurdalna myśl, skarciła samą siebie), bardzo długie, sięgające łydek proste włosy… Nie widziała jednak swojego gospodarza dostatecznie wyraźnie, by stwierdzić czy jest młody, czy stary i nie była pewna, czy chce się zbliżać, by ustalić te fakty.
Jeśli jednak był to w rzeczy samej jeden z agentów jej ojca, zapewne czekała ją długa znajomość tym niecodziennym jegomością.
Przełknęła ślinę, gdy wykonał przed nią ukłon ruchem zwinnym i swobodnym jak kot. Przynajmniej była pewna, że to nie nieboszczyk, który po prostu nie zauważył, że umarł. Oni z pewnością nie mogli mieć w sobie takiej gracji w ruchach. We wszystkich historiach niani o żywych trupach te poruszały się ociężale walcząc z pośmiertnym stężeniem mięśni.
A więc ten cały Undertaker to po prostu dziwak, choć zapewne użyteczny, skoro ojciec poświęcał mu czas i co więcej, prawdopodobnie nawet ufał, skoro pseudonim tego agenta był na szczycie listy.
Pierwszy szok powoli mijał, lady odzyskała kontrolę nad własnym ciałem i emocjami. Nie była już dzieckiem i miała przejąć rolę ojca w jego tajemniczej służbie Anglii. Przyjazny (w końcu zdała sobie sprawę, że mężczyzna uśmiecha się do niej) choć nieco upiorny grabarz z pewnością nie jest najgorszym co jeszcze w życiu zobaczy.
Oczyściła gardło stłumionym chrząknięciem i w końcu zdecydowała się unieść woal, gdyż pomieszczenie było jednak bardzo ciemne, a wolała nie ryzykować potknięcia się i wylądowania nosem w jednej z trumien, jakkolwiek komfortowo ich wewnętrzne obicia by nie wyglądały.
“Pan wybaczy moje niewychowanie i milczenie. Moja codzienna sceneria jest zazwyczaj nieco… żywsza”.
Ciemnokoralowe idealne wykrojone wargi rozciągnęły się w czarującym usmiechu, który jednak nie objął zimnych jasnobrązowych oczu szlachcianki.
“Jestem Claudia Phantomhive. Od niedawna hrabina Phantomhive, odkąd mój ojciec, nie z własnej woli, został pańskim klientem.”
Postąpiła naprzód, instynktownie wyciągając wierzch dłoni do tradycyjnego powitania i natychmiast tego pożałowała, gdy spostrzegła długie czarne pazury u rąk grabarza, które miały ją lada chwila dotknąć. Również wzrost mężczyzny zrobił na niej wrażenie, bo choć sama do najniższych kobiet nie należała, Undertaker przerastał ją prawie o głowę. Było jednak za późno, by się wycofać, więc dziewczyna pozostała na miejscu z przylepionym do twarzy wystudiowanym uśmiechem, czekając. Czy jego usta na jej skórze będą zimne jak oddech śmierci? Zabawne, spodziewała się poczuć odór zgnilizny, zamiast tego jej gospodarz pachniał cmentarnymi kwiatami, świeżo heblowanym drewnem (zapewne sam wytwarzał trumny) oraz… zaraz, czy to był smakowity aromat ciasta z nadzieniem różanym?
Undertaker, jak zwykle i dla zasady miał rację, a nawet wtedy, gdy się mylił, zwykł tego nie okazywać, aby wszystko wskazywało na to, że dokładnie taki był jego plan, jakkolwiek niedorzecznie by on nie wyglądał. Wciąż doskonale pamiętał, jak usiłował wytłumaczyć jednemu ze swoich przyjaciół, jak wypadek dorożki na środku ruchliwej ulicy i śmierć prowadzącego ją woźnicy wcale nie była nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, kiedy to Undertaker niechcący spłoszył chudą klacz, lecz planem marketingowym dla jego działalności. Ostatecznie bowiem, mężczyzna niemalże wjechał wraz z powozem w drzwi wejściowe zakładu pogrzebowego, a czy istniało coś lepszego niż klienci, którzy sami pchali się drzwiami i oknami?
Uśmiechnął się na samo wspomnienie, zaraz jednak powrócił myślami do stojącej przed nim kobiety oraz jej wyczekująco wyciągniętej dłoni. Powinien ją powitać jak należy, tym bardziej, że rzeczywiście była szlachcianką, a wypowiedziane przez nią nazwisko rozbrzmiało echem w jego głowie, tak bardzo znajome.
Przeszło mu przez myśl, jak by zareagowała, gdyby zamiast składać pocałunek polizał wierzch jej dłoni i chociaż nagle wydało mu się to być wyjątkowo zabawne, powstrzymał się przed tego typu żartem, którego kobieta jej pokroju z pewnością nie uznałaby za śmieszny.
— Ach tak, hrabia Phantomhive... — mruknął bardziej do siebie niż do niej i uniósłszy jej dłoń, delikatnie musnął wargami miękką skórę, czując aromatyczną woń kwiatowych perfum, którymi z pewnością zostały potraktowane jej nadgarstki.
W najlepszym ku temu miejscu, zaraz obok zagłębienia na szyi, czyli w miejscach, w których puls był najmocniej wyczuwalny, a przepływająca pod skórą ciepła krew nieustannie pobudzała zapach do tworzenia słodkiej aury wokół całej sylwetki.
Cofnął się niespiesznie, pozwalając jej dostrzec różnicę między temperaturą jej ciała a jego pobladłych warg.
— No cóż. — Klasnął w dłonie i zadziorny uśmiech ponownie pojawił się na jego ustach. — Z całym szacunkiem, panienko, ale śmierć nie ma w zwyczaju być kapryśna i nie baczy na to, kto jakim był człowiekiem, kiedy przychodzi do Tego Dnia. Znałem panienki ojca i chociaż muszę przyznać, że to ogromna strata dla nas wszystkich, zapewniam, że trafił w najlepsze możliwe ręce.
Istotnie, była to ogromna strata, tym bardziej biorąc pod uwagę nową okoliczność, jaką była wyjątkowo urodziwa oraz budząca swoisty respekt duma jego lędźwi.
Niespodziewanie obrócił się na pięcie, by podreptać w kierunku kontuaru, jakby nagle sobie o czymś przypomniał. Sięgnął po porcelanowy dzbanuszek oraz filiżankę z wyszczerbionym uszkiem i uniósł je tak, aby Claudia mogła je dojrzeć.
— Gdzie moje maniery! Herbaty? Kawy? Ciasta? — Zniżył ton do konspiracyjnego szeptu. — Mam też odrobinę opium na zapleczu. Wiem, że nie przystoi dawać damie takiej propozycji, ale w tak trudnej emocjonalnie sytuacji...
prguitarman
romaincrisis
theartofmadeline
2087
vaporwave
