Fai_Ryy
Kiana Khansmith
tannertan36
Cosimo Galluzzi
Color Me Curious
The Bowery Presents
No title available
Discoholic 🪩
if i look back, i am lost
Noah Kahan
untitled
Show & Tell
No title available
shark vs the universe
#extradirty
Origami Around
h
blake kathryn
almost home
Game Changer & Make Some Noise
seen from China
seen from Germany
seen from South Korea
seen from T1
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from T1
seen from United Kingdom
seen from Ecuador
seen from Singapore
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Spain
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@dehsetengizindrami2
Ekşimiş suratlarımız
Bazen sadece suya atlamanız gerekir. Durma, siz de suyun karşı konulmazlığına itaat edin. Şimdi o tuzlu suyu iliklerinize kadar hissedin, böylece ekşimiş suratlarımız kervanına siz de katılmış oldunuz. Ama şöyle bir gerçek vardır ki ekşimiş suratlar sevilmez.
Sevilmeyenler dünyasına hoşgeldiniz.
Var olun.
mutluyken insan mutluymuş sadece.
bu gökyüzü hepimizin.
yüzünden bir damla düştü kızın.
yeşil eldiven
hatırlamıyorum, en son nerede kalmıştık. cebime tutuşturulan bir pazar pasajı. Sanki öyle tanışmıştık onunla. hava ılık, hani şu üstüne ne giyiyeceğini bir türlü bilemediğin havalardan. hatırlıyorum galiba, ılık bir rüzgar, bir güneş süzmesi ve yeşil eldivenlerim. Hatırlıyorum, gözlerinden geriye kalan her şeyi hatırlıyorum. evden çıkmak zorundaydım oysa evde oturup bir süre ağlamam lazımdı. yolda karşımıza çıkan martıyı ve kapıya sıkışan kediyi düşündüm ve insanların hiçbir şey yapmayışlarını ve milyon tane daha derdi. Mutlu olmanın sözlükte bir yeri var mıdır hala, tartışılıyor. Ama biz iman eden insanlarız dimi?, bu ‘gökyüzü hepimizin’ diyen ankaralı bir dostum Kurtuba kahvesinde otururken Rilke’den alıntılar yapıyor -varım ey kaygılı!- ve beni serüvenimin daha en başına götürüyor, her şey bir varlık çabası ve devam ediyor. varmak olmak ağır geliyor demekten çekiniyorum. ve kendimi hep güçlü göstermeye çalışmaktan, insanları teselli etmekten, her şeyin iyi olacağına inanmaktan yoruldum. umutlarımı aldılar Hakim bey. Gökyüzünden inen bir damla olup bir afgan kızının yanağına düşseydim belki merhem olurdu yaralarına, ben bir damla bile olamadım kimsenin hayatında. Bir gün sabah uyandığımda yanımda bir mektup görmezsem, birileri hala gitmemiş diye mutlu olabilirim, mektuplar hüzün, kamyonlar kavun taşır derdi dedem. Ya hiç mektup gelmezse ya kimseden haber alamayan bir budalaya dönersem, bütün sorumlusu imtihanı geçen sınıf arkadaşımdır, hepimizin hayatını mahveden odur Hakim bey, sülsük çocuk neydi adı? Suçlu odur, çünkü derste hep şarkı söylerdi, ayrıca titizlik şeysiydi yanında hep mendil taşırdı. Biz aramızda hakem seçemedik Hakim bey, ondan oldu olanlar.
hatırlıyorum, yeşil eldivenlerimi hep saklayacağım. Söyle artık, yarın ölü doğabilir.
bir naat yazacak kadar yaklaşamadım henüz.
bugün günlerden elyesa koytak,
“hazret-i ömer olsa ağzımı yüzümü dağıtırdı iftar sonrası çay ve sigaralardan hazret-i ali kale bile almazdı şu bitirme tezini bir evsizle çorba içecek kadar cesur olmadığım duyulsa ensar kız vermezdi medineli çocuklar tebessümler fırlatırdı kalbim kanayana dek tenimi ilk gazvede bırakıp kurtulmak belki bakışlarıma mescidin kumları bile fazla bir naat yazacak yaşa gelmedim henüz ezberimde rimbaud ve masamda heidegger bütün bildiklerim sol cebimde silahsız bir şarjör olarak beni şimdi en fazla casus yapar, kılığım da müsait sakallarımdan ahirete iman ettiğim anlaşılmıyor namaz kılarak bir dünyayı gözden çıkardığım söylenemez kot pantolon, tişört, beyoğlu ve iyi günler kılığım da müsait, özel bir görev için, hep burada orta sınıf kureyşliler arasında yaşamaya bir naat yazacak kadar yaklaşamadım henüz bankaya dilekçe yazıyorum, boğaziçine proposal geceleri namık kemal’le gazeteler çıkarıyoruz - ona artık göğsümün daraldığını sormak istiyorum göğsümü yani bir tövbe gerekli yani toprağa sokulmak yani mesela yani demek bile nasıl bir şiirsizlik çünkü mustafa reşid paşa ingilizlerle baltalimanında sonra birkaç savaş sonra kemalizm sonra reklamlar mescidi yıldızların altında ve mescidinde yıldızlar başımı kaldırsam bir, şu gavur dünyadan şu çok yapışkan, çok sırnaşık ve sürtük ey bin kocadan arta kalan ekonomik kalkınma ey sehersiz, kuşluksuz, şafaksız uyanmalarım ruhü’l-kudüs dudaklarımızı okuyor uzaktan ne gelir elimizden türk şiirinden başka”
burada şiirler sek içilir. geceleri sek sütünüzü içmeyi unutmayın efendim,
sana da iyi geceler babanne.
Silahlara veda
bir sabah yataktan kaldım ve bitti, buraya kadarmış dedim. oysa gece rüya falan görmemiştim, ama bir ilham geldiğine eminim, yani emin olmalıyım. yoksa her şeyin bittiği günü tespit etmek nasıl bu kadar kolay olmuştu? bağımlılıklarımdan kurtulmanın tam da sırası dedim. artık iki yakanın birinde olmayı seçmeliyim. türküler söyleyen bir ozan olmayım dağların eteğinde. ya da hindistan meraklısı batılı olmalıyım ve kurtulmayım bütün ‘the white man's burden’ ayaklarından. sonra resimler çizmeliyim bütün güzel kızlar için. çünkü erkekler anlamaz stereotype’nı söylemeliyim. bi de en önemlisi arada ingilizce kelimeler söyleyip ben biliyorum ayaklarına yatmalıyım. bütün bunlar bir yana her şeye veda etmeyi öğrenmeliyim. çünkü siyahları sevsem de, lincoln’un bir yalancı olduğunu biliyorum, dengeler adına vurduldu kim vurulduysa, ve dengeler adına bırakıldım kendimle başbaşa. dengeler adına şair yaptılar bizi..
işte daha ne olsundu, bir zamanlar çok kızdığım ‘romantik’ şairlere benzedimdi, ve şimdi veda ediyordum bütün silahlara..
Silahlara veda Geceye rüyaya ve sana Yalnızlığın geyik gözlü köşesinden Düzenlerin çıkmazına Çizdiğim resmin Saat kulesi ağlıyor Ağzım o çeşit yok Şişe bu çeşit var Sen bir gece gelsen Güneş doğmasa Gitmeden yine gelsen Bu yeni geleni Bu bize bakanı Sana bir anlatsam Güneş doğmasa Sandıkların içini göstersem sana Çizdiğim resmin Yalnızlığın geyik gözlü köşesinde Bir rafa koyabilsen Olup biteni ve onları Sabaha kadar konuşsak O ürkek ürkek bakanı sana bir anlatsam Ateşi karı tüfeği çeksem Ocağa pencereye kapıya Kemana veda Yağmurda şeytan ve şapkası Silahın ölümünü kutluyorum Tren kaçırmış gibiyim Sana veda
uzun zaman sonra suluboya yapmak.
kelimeleri ezmek yasak
yıllar önce birisine mektup göndermiştim. sevgili rüveyde hanım diye başlıyordu. kalkın gidiyoruz, yabanı topraklarda ayakkabısız dolaşmaya! demiştim. ama rüveyde hanım bunun ne demek olduğunu anlamamıştı. o sıra varlık, yokluk ve hiçlik üçlemini düşünüyor olmalıydı. ikilem, üçlem, dörtlemler arternatif çöplüğe döndü. bunların hep bir anlamı evet, ama ben artık kelimelere anlam vermekten yoruldum rüveyde hanım. kelimeleri ezmek yasak, biliyorum ama ben inadına ayaklarımla çiğnemek istiyorum bütün kelimeleri, cümleleri, bütün gözyaşı döken haberleri, yazıları, sözleri. son moda deri ayakkabılarımla çiğnemek istiyorum, deri üretiminden dolayı katlonan hayvanlarla birlikte ayağıma giyiyorum hiç umursamadan. timberland çantamla vuruyorum gözlerine. mac bilgisayarımla girişiyorum bu savaşa. oysa insanlar ölüm fermanlanlarıyla çalışıyorlar rüveyde hanım. hadi buna da mı bir şey demeyecekmisiniz? bu da mı umrunuzda değil. ben ölüyorum bu da mı?.
son moda kıyafetlerimle ölüyorum, rüveyde hanım.
sevgilerle.
ben, ben oluyorum.
bir mektup yazmam gerektiğini biliyordum ama bir türlü kelimeler gelmiyordu ağzıma, belki de beynim düşünmek istemiyordu. Böyle ‘güzel’ geçiyordu günler ama artık pek de farkı yok, güzel falan olduğu da yok ama iklim değişiyor yine de. Bir umut doğuyor ve yeşeriyor içimde..
Bir haber ile uyanıyorum gerçeklerin dünyasına sonra içimde yeşeren kuruyup gidiyor. İnsanlık elden gidiyor diyor birisi, yüzyıldır söyleniyor bu ama yine de usanmadan söyleyip duruyoruz, hep aynı şeyleri yaşayıp, hep aynı şeyleri söylüyoruz.
Ayaklarım evden çıkmıyor, dışarı çıktıkça korkuyorum, ev koruyor beni ama bir yandan da unutturuyor dünyadaki gerçekleri, sonra ben, ben oluyorum, biz olmam gerekiyorken. ben, ben olarak gidecek bir yol bulamadığım için tekrar başa dönüyorum, düşünceler, düşünceler alıp götüyor beni. şimdilerde buralardayım, dünyanın dibinde önüme ne gelirse onu yapıyorum.
böyle bir girizgahtan sonra iyiyim, sadece millet bazında düşünüyorum daha uluslararasına geçemedim. mektubun bir cuma günü elime geldi, postacı sevinmiş olmalı, fatura veya kart dokümanların dışında gerçek bir mektup bırakıyor olması sevindirici, tabi ben de sevindim. neyse asıl mesele, iyiyim ama yoruldum ben de batıyı tanımaktan, beynim, vucüdum, her şeyimle, artık gücüm yok bir şey demeye, savunmaya.. heyecanım yok oluyor, yok ediyorlar ve sonunda içine ediyorlar. gördükçe umut denilen kelimeden uzak yaşıyorum. insanların riyakarlıkları, çöken yollar, ölen insanlar, vurulan kuşlar, nerede o cahitler diyorum, diyorum ama sonra geçiyor, devam ediyorum kaldığım yerden, işte hayat böyle bir yer.
evet işte benim savaşmaya gücüm yok, ne gücüm var bilmiyorum ama insan olmak ağır geliyor, eşrefi mahlukat olmak, bu sözün anlamlarını birçok insanda gördüm ve evlerinde oturuyorlardı, ben de evde oturmak istiyorum ve bir eşrefi mahlukat olarak ölmek istiyorum.
dilersen her gün bayram olabilir, olmaya da bilir.
Kekiklerin diyarından bütün güneyli çocuklara selam olsun!
take me to church
o şarkıyı bir daha dinlemeyeceğim. bizi teker teker vuruyorlar bayım, ama birilerinin hala keyfi yerinde. yine başlıyorum tekrardan her şeye, bir sürü şey var kafamda; ölenler ve ölmesi gerekenler, liste yapıyorum sonra yanlarına birer tik atıyorum, böyle böyle geçiyor günler. ben kendimde değilken bi bakmışım savaşın içindeyiz. korkuyorum bir an bu acıları unutursak yine diye sonra sıkılıyorum. her şeyden öyle sıkılmaya başladım ve yanlış yerlerde derman arıyorum. ama döndüğümde daha kararlıydım, dünyanın bütün çirkinliklerine rağmen daha kararlıydım. o şarkıyı dinlemeyeceğim dedim ama şu yazıyı yazdıktan sonra yine açıcağım o lanet şeyi. bir yeri güzel yapan şey aslında orada bulunduğun yerin insanları bence o yüzden haydar abi granadaya gitsem bile seveceğimi zannetmiyorum. keşke haydar abi sen de sevseydin benim sevdiğim gibi, keşke benim gözümle bakabilseydin o yerlere, bir daha anlatmak zorunda kalmazdım. giderken hep bir dönmenin ümidiyle giden ben bu sefer farklı bi dönüş yaşamıştım. dönerken o insanları da yanımda getirmekti belki de arzum, elim dolu dolu gelmekti geriye. ama dönerken sadece güzel birçok anı ve birkaç gözyaşı getirebildim. keşke şöyle gerçekten kemik gözlüklü, iri yarı bir Haydar abimiz olsaydı ne güzel olurdu.
neyse, oradan dehsetengiz için bir hayal, bol renkli olsun lütfen!
Balkan
Bunu balkanların bal ve kandan bir araya gelmeyen yerinden yazıyorum. Karadağların değil yeşil dağların arasından geçerken nasıl sarsıldığımızı kimse söylemek istemiyor çünkü balkanlar böyledir dostum deyip geçiyoruz aslında acıyoruz bütün milliyetçiliklere, kahrolsun diyoruz sonra kalbi unutmuş olanlara. Daha önce hiç olmadığım bir yere karşı ısınıyor kalbim, seküler devletin çocukları olsak bile kalbimde devletlerüstü bi yer var. O yüzden herkesi sevebilirim diyorum. Etniği arnavut olan bir kosovalı balkan türküsü söylüyor, hepimiz ellerimizi koyacak bi’ yer arıyoruz zaten bütün hayatımız bu değil mi? “ellerimize bi’ yer bulmak.” Sonra mavi kelebekler sarıyor etrafımızı, unutursak kalbimiz kurusun diyoruz ve gözlerimiz yaşlı.
ibrahim’in gözyaşları
ben hiçbir zaman olduğum gibi görünmedim, göründüğüm gibi oldum. 17 yaşındaki kız oldum hep, liseyi daha yeni bitirmiş, daha toy, daha çok, daha suskun. o yüzden kimse sormadı en son ne zaman ağladın diye. çünkü bir çocuksanız ve elinde sonunda büyücekseniz ne hissetiğiniz önemli değildir, önemli olan ne yapacağına karar veren bir çocuk olmaktır. ama öyle hayal dünyasında değil, gerçeğin tam ortasında, rekabetlerin dünyasında olmalıdır. ben göründüğüm 17 yaşımdan soruyorum hayat ne zaman işten ve paradan ve ilerlemeden ibaret olmuştu? ben neredeydim, dağlara bile ağır gelen sorumluluk neredeydi? Allah neredeydi bu hayatta? Derste ağlayan hocam neredeydi?
23 sene önce tam bu zamanlarda ben neredeydim? ne ara kucaklamıştım bütün sorumlulukları? bu kadar ağır geleceğini bilseydim, toprak olurdum yeniden. Ama bu kadar irade sahibi değilim şüphesiz. bizim ibrahim’in gözyaşlarına ihtiyaçımız var, o gönüle, o gözlere, o gözyaşlarına çünkü ancak böyle ulaşılır Mevla’ya.
sen belki tanımazsın ama ben senin için ölürüm! sen beni tanımazsan ben zaten ölüyüm! bir Allah’a bir anneme sonsuz itimadım var herkes beni yarı yolda bırakıyor ya Ali herkes beni yarı yolda bırakıyor bu çok zor!
sana bu mektubu pişirilmiş çamurun içerisinden yazıyorum ağaçların otların ortasında yaşıyorum cayır cayır yanan bir orman ne kadar uzun yaşar? Allah’ım benim yanmayan yerlerimden yangın çıkar yanan öd ağacının külü olmak istiyorum yanan bir öd ağacı gibi yanmak istiyorum çakmağın varsa çak tutuştur kalbimi kılıcın varsa çek yatıştır nefsimi sebebin varsa çık karıştır derdimi bir kez yüzün görmeye bu can kurban ya Ali
coming to the end
efendim, sona geldik geliyoruz, şimdi vakit tamam, bir veda havası şiiri iyi giderdi buraya. ama vedalar yazın olmaz, vedaların vakti sonbaharın sonudur. ama vakitsiz vedalar da vardır onlarında vakti yazdır. her ölüm erken ölümdür oysa.
her şeyin bir vakti varsa, peki o zaman neden vakitsiz vedalar diyoruz? işte bunlar hep dipsiz muhabbetler..
albayım, kelimeler haddini aştı.
gerçekten kelimeler bazı anlamlara gelmeyi bırakın, haddinden fazla anlam taşıyor bazen. bütün bir yıl durmadan geçen sene ne guzeldi, bu sene hiç öyle değil dedim durdum. ve sonunda kendini gerçekleştiren kehanet ortaya çıktı. bu sene geçen sene gibi değildi, ben değildim, bir şişenin içine saklanmış içiliyordum sanki. ama limon tadı vermeye başlamıştım, bütün limon tadımla otobüsteki yan koltuğun sahibini bekliyordum. neyse ortalıkta kuz-iş falan yoktu, dayımgiller nasıl? diye soracak bir şirketimiz bile yoktu. Ablam ‘bebelere kitap’ hayalleri kurarken, ben olmak istemediğim bir yerdeyim, masamın tam ucunda, elimde farsça kelimeler ve elime fazlasıyla ağır gelmekteler. oysa elimdeki yaralara hep bir derman beklemiştim, şimdi elimde yaralar yok peki ne bekleyeceğim? yaralarım için nero-psikiyatriste gitmem gerekiyormuş, ne ara gelişmişti bilim, ben uyurken mi? rüyamda viyana usulu tonbalığı yapan arkadaşıma iftara gidiyordum. Bu aralar her şey net ama bir o kadar da karışık, içinde yalan olmayan bir cümle, zulüm olmayan bir cümle söyleyin, ihtiyaçım var buna..