De Linkse Schrijver

De Hoofdredactie Julia Bloemberg & Florian van Heesbeen De Eindredactie Dorrit Bueters & Elmer Boerma

[delinkseschrijver-blog]

Woord van de redactie

Eindelijk is het zo ver, progressief links heeft een eigen blog voor jong én oud: De Linkse Schrijver! Deze naam representeert waar wij voor staan; wij zijn jong, wij zijn links, en schrijven stukken die interessant zijn voor jou! Altijd actueel en leuk om te lezen.

De onderwerpen zijn allemaal van grote invloed op onze maatschappij: de oorlog in Syrië, de stabiliteit van ons kabinet en drank en drugs komen aan bod. Daarnaast zijn er nog meer leuke en/of interessante verhalen die je kan lezen op dit nieuwe blog!

We hopen dat je het met plezier leest en er natuurlijk wat van opsteekt: iets wat wij zeker hebben gedaan. Het heeft ons uitgedaagd op vele fronten: samenwerken, vergaderingen leiden, informatie vergaren (met de krantenbak) en natuurlijk het schrijven van artikelen. We verwachtten dat we vooral veel zouden leren van het schrijven van een echt artikel, en dat is ook zo. Een achtergrondartikel bevat een mening en die moet dus ook goed onderbouwd worden: een hele uitdaging!

Toch is het ons gelukt, en daarom kijk je nu naar ons gloednieuwe blog: De Linkse Schrijver.

Het begin is gemaakt, op naar nog vele artikelen!

  - De hoofdredactie

[delinkseschrijver-blog]

Column

Vol verwondering heb ik vorige week donderdag (24-05-13) zitten kijken naar een item in de wereld draait door.  Meneer Jan Hoeijmakers vertelde daar over zijn en andermans onderzoek naar langer leven. De vraag of we in de toekomst allemaal 120 jaar zouden kunnen worden werd voorzichtig zelfverzekerd met ‘ja’ beantwoord. Geweldig, zou je zeggen. Maar is dit wel echt zo?

Langer leven is iets wat altijd al tot de verbeelding van de mensheid heeft gesproken: hoe zou het zijn als iedereen zomaar 200 jaar oud zou kunnen worden? Zit de trein dan dagelijks vol met broze oude mannetjes en vrouwtjes, of rennen gespierde mensen van 100 door het park; kwiek en letterlijk in het midden van hun leven? Zouden er voortaan familliefoto’s met wel 7 generaties gemaakt kunnen worden, en zalen afgehuurd worden om alle (achter)kleinkinderen op de viering van (overoveroverover)grootmoeder’s 198e verjaardag te krijgen? Zou de pensioenleeftijd van 67 jaar, wat wij al vrij heftig vinden, opgehoogt worden tot 160 jaar?

Het idee is simpel. Het lichaam verdeelt haar energie over twee onderdelen: groei en onderhoud. Als men heel weinig zou eten, dus alleen het broodnodige, zal het lichaam een keuze moeten maken: groei of onderhoud? Het lichaam zal kiezen voor het onderhouden van het lichaam, aangezien je er dan langer mee doet en groeien niet noodzakelijk is. Door zoveel mogelijk energie te stoppen in het onderhoud gaat het lichaam langer mee; het veroudert minder snel en men wordt dus ouder.

Gelijk werd gevraagd of we dit niet konden bereiken door gewoon een pilletje te slikken. Het antwoord hierop was natuurlijk ‘ja’. Met supermarkten, restaurants en fastfoodketens altijd en overal binnen handbereik is ‘alleen het broodnodige eten’ ondenkbaar geworden.

Nu moet ik zeggen dat de technologie, die vooruit lijkt te schieten, mij soms enigszins bang maakt. Verhalen die ik vroeger las in de Donald Duck lijken echt uit te komen: pilletjes om ouder te worden, machine’s die dingen zomaar kunnen laten ontstaan (ook wel 3D-printers genoemd) en reisjes naar Mars. Als Zwarte Magica straks ook nog probeert het geluksdubbeltje van Dagobert Duck te stelen ben ik hier weg.

Slaan we niet door? Dat is een vraag die mij al langer bezig houdt. Moeten we niet ergens een grens trekken en Moeder Natuur soms haar gelijk geven. Mensen worden geboren, worden ouder en gaan dood. Niets voor niets zeggen veel ouderen; ‘het geeft niet, het is mooi geweest’. Niet alleen het lichaam veroudert, maar ook de geest.

Als veel mensen worden de grote stappen binnen de technologie juichend ontvangen. Maar moeten we wel blij zijn dat iedereen met een 3D-printer wapens kan printen? Dat iedereen 120 jaar oud kan worden? Natuurlijk zitten er vele positieve kanten aan, maar zoals ik al zei: misschien moeten we ergens een grens stellen.

Een pil waar je langer door leeft. Veel mensen staan waarschijnlijk te juichen en kunnen niet wachten om hun achter-achter-kleinkinderen geboren te zien worden, maar ik denk dat ik nog even pas.

- Julia Bloemberg

[delinkseschrijver-blog]

De wietpas, waarom ook alweer niet?

Het is al weer een tijdje geleden, maar jullie kennen hem allemaal nog wel, de wietpas. Deze was opgenomen in het regeerakkoord van Rutte I, maar het plan was alweer snel van de tafel. Waarom was die wietpas eigenlijk zo’n slecht idee?

In het regeerakkoord van kabinet Rutte I stond dat in de tweede helft van 2011 de wietpas zou worden ingevoerd . Deze pas werd geacht in de drie zuidelijkste provincies, Limburg, Noord-Brabant en Zeeland, het drugsbeleid te verscherpen. Met de invoering van de wietpas zou een einde gemaakt worden aan de stroom buitenlanders die softdrugs kwamen kopen in ons land. Ook zou de Nederlandse softdrug gebruiker een pas moeten aanvragen om hiermee toegang te krijgen tot de coffeeshops. Het idee achter de pas was dat, door een scherpere toezicht op het drugsbeleid, alles beter zou worden. Dit plan pakte echter fout uit, en Rutte werd overspoeld met problemen rond het plan van de invoering van de wietpas.

Volgens de VVD moest de wietpas er voor zorgen dat de overlast die werd veroorzaakt door de stroom van drugstoeristen, werd teruggedrongen. Daarnaast zou de pas het drugsbeleid van Nederland een heel stuk veiliger maken, omdat alles geregistreerd zou worden en dus volgens de wet zou verlopen. Opmerkelijk is dat de VVD ook pleit voor hogere straffen op straathandel en dat ze de straten veiliger willen maken. Dit wil de VVD wel bereiken, maar met de invoering van de wietpas hebben ze het averechtse uitgevoerd.

Met de invoer van de wietpas is er juist veel meer overlast ontstaan. Zo is de straathandel enorm gestegen en daardoor ook de overlast die dat met zich mee brengt. Niet alleen buitenlanders kopen drugs op straat, ook Nederlanders halen hun drugs meer via het illegale circuit. Niet iedereen wil zich laten inschrijven bij een coffeeshop, omdat het vaak een zeer persoonlijke kwestie is. Vele kopen hun drugs zonder dat iemand in hun persoonlijke omgeving er van weet. Met de invoering van de wietpas komt de privacy van mensen in gevaar. hierdoor zullen meer mensen er voor kiezen om op straat de drugs te kopen, dan risico te lopen door een wietpas aan te vragen en de softdrugs in een coffeeshop te kopen. Bovendien zullen veel mensen bang zijn dat de overheid of de werkgever er achter komt dat de werknemer in bezit is van een wietpas. Mensen zullen zich schamen of beter gezegd, zich niet op zijn gemak voelen, zeker wanneer de werkgever er achter kan komen dat zijn werknemer in bezit is van een wietpas. De kans dat je werkgever daar blij mee is, is wel erg klein. Want zeg nou zelf, jij zou toch ook niet graag een junkie in dienst willen hebben?

Hierdoor zal de drugsroute uiteindelijk steeds meer via de achterdeur gaan. De overheid heeft dan totaal geen overzicht en controle meer over de drugshandel. Bovendien zal er een groot gat in de belastinginkomsten van de overheid vallen. Dit komt doordat er op de illegale drugshandel op straat geen accijns wordt verheven.

Al met al is het dus maar goed dat die wietpas is teruggetrokken. Helaas is er nu een ingezetenencriterium van kracht. Dit betekend dat er alleen drugs verkocht wordt aan degene die een geldig paspoort en een uittreksel van de Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA) kan laten zien. Dit betekent dus dat buitenlanders vaak niet de coffeeshops in komen… maar in de praktijk gebeurt het toch zelden dat een coffeeshop buitenlanders weert. Zij zijn namelijk, met name in de zuidelijke provincies en de grote steden, een grote afzetmarkt voor de coffeeshops houders.

Het is duidelijk dat het kabinet Rutte II er goed aan heeft gedaan de wietpas weer in te trekken. Hoe het nu verder moet met het drugsbeleid in Nederland ligt nog in het midden. Wel is noodzakelijk dat het gedoogbeleid wat nu van kracht is moet worden afgezworen. Het is niet goed om de drugs handel zogenaamd ‘gecontroleerd’ te laten verlopen via de verboden wegen in onze maatschappij. Waarom de drugs handel eigenlijk verboden moet zijn is ook niet duidelijk. Waarom moeten we niet softdrugs legaliseren en zo een eerlijke en echt gecontroleerde handel opzetten? Dan is het probleem toch meteen opgelost?

- Florian van Heesbeen

[delinkseschrijver-blog]

Een van de beste kabinetten sinds oorlog? Onzin!

Onlangs deed premier en partijleider Rutte de uitspraak: ‘Het huidige kabinet is wat personele samenstelling betreft een van de beste ministerraden sinds de Tweede Wereldoorlog’. Dit is grote onzin. Nederland zit met een instabiel kabinet dat zich alleen maar verder de nesten in werkt.

5 november 2012, de geboortedag van het Nederlandse kabinet genaamd Rutte II. Dit is 54 dagen na de tweede Kamerverkiezingen, die plaatsvonden op 12 september. Ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn dat dit kabinet veel te snel gevormd is. De PvdA en de PVV zijn geen vrienden, hoe goed Samsom en Rutte ook met elkaar om kunnen gaan. Kamerleden zoals Asscher en Kamp zijn het vaak niet met elkaar eens en hoewel de PvdA Rutte bijna blind volgt zal dit ook niet eeuwig duren.

Eerste kamer Een van de grootste valkuilen waar Rutte II voor staat is hun minderheid in de eerste kamer. Dit betekent dat ons kabinet afhankelijk is van de steun van de oppositie, zoals het CDA, dat elf zetels heeft, en de PVV, dat 10 zetels bezit. Deze partijen zullen invloed uitoefenen op Rutte,die niet zeker weet of zijn regeerakkoord aangenomen zal worden. De politiek is hierdoor een spelletje geworden waarin de oppositie onderling strijdt voor meer macht in de regering. Samsom en Rutte staan voor de keuze om het zelf te blijven doen of proberen een meerderheid in het kabinet te halen door de hulp van andere partijen te accepteren.

Niet doorschuiven maar aanpakken! Dat was het motto van Rutte. Het leek zo makkelijk te zijn en het liep zo voorspoedig: dossiers die jaren niet meer bekeken waren werden aangepakt en er werd snel progressie geboekt. Maar hoewel de inkomstafhankelijke zorgpremie op papier een goed idee leek bleek dit in de praktijk tegen te vallen.  

Daarbij zijn in de afgelopen maanden in de tweede kamer moties van wantrouwen ingediend tegen staatsecretaris Fred Teeven van justitie, Frans weekers van Financiën en minister Edith Schippers van volksgezondheid. Dat brengt mij tot een vraag: Hoe lang zit ons kabinet nou? Zes maanden, en het vertrouwen binnen de tweede kamer lijkt al niet meer te bestaan. Ontsnapt aan een politieke dood, maar voor hoe lang nog? Als dit kabinet nog 3,5 jaar moet zitten ziet de toekomst van Nederland er niet goed uit.

Gemeenteraadsverkiezingen Maart 2014, dan zullen de gemeenteraadsverkiezingen plaatsvinden, een gelegenheid die door de kiezer vaak gebruikt wordt om kritiek te uiten. Rond de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 viel Balkenende IV., In 2006 viel Balkenende III binnen drie maanden na de gemeenteraadsverkiezingen en in 2002 Paars II, een maand na de gemeenteraadsverkiezingen. Rutte II kan ook een flinke klap verwachten, en of ze deze overleven lijkt onwaarschijnlijk.

Europa Nederlanders zullen moeten gaan inleveren. Dat is wat er duidelijk is geworden in het regeerakkoord, dat overigens al twee keer aangepast is. Maar hoe meer we inleveren hoe minder Nederland andere Europese landen zoals Spanje kan steunen, want buitenlandse hulp is het eerste waarop we moeten bezuinigen. Over Griekenland leek Rutte duidelijk te zijn: ze krijgen geen cent meer. Maar dit is niet in het regeerakkoord terug te vinden. Nog steeds krijgt Griekenland geld en ook deze belofte van Rutte kan worden afgestreept op het lijstje van gebroken verkiezingbeloftes. De vraag is: hoeveel zullen er nog volgen?

Wat vindt Nederland? Hoe komt onze premier dan toch bij de uitspraak dat we nu het beste kabinet kennen sinds de oorlog? En hoe reageert Nederland hierop? Uit een peiling van opiniepeiler Maurice de Hond blijkt dat ongeveer 10% van de bevolking Rutte II ook het beste kabinet sinds de oorlog vindt. 81% was het hier niet mee eens en 9% gaf geen mening. Vooral kabinet Kok I en Lubbers I werden boven Rutte verkozen.

Bovendien meldde BNR nieuwsradio een paar dagen geleden dat economen Rutte ook een onvoldoende geven. Gemiddeld kreeg de premier een 4,7 van 22 geënquêteerde economen. Daarbij wordt het gebrek aan vertrouwen van de consument als het grootste probleem gezien.

Conclusie Het is dus duidelijk dat binnen de tweede, eerste kamer  en zelfs binnen het kabinet onenigheid is. Het volk heeft geen vertrouwen meer, en dat al na zes maanden. Het is dus niet de vraag of Rutte II gaat vallen, maar wanneer.

- Elmer Boerma

[delinkseschrijver-blog]

Steun jonge Europese jihadstrijders doodt revolutie Syrië

De burgeroorlog in Syrië wordt steeds erger. De oppositie krijgt al hulp van alle kanten, maar nu sluiten zelfs jonge Europese islamieten zich bij hen aan. Dit is zorgelijk en moet voorkomen worden. Er zijn genoeg andere mogelijkheden om de oppositie in Syrië effectiever te steunen.

Syrië is al 50 jaar in een noodtoestand; normale wetgeving is niet meer van toepassing en de overheid kan zelfstandig opereren. Meestal wordt dit ingevoerd in geval van nood, maar in Syrië is dit zonder duidelijke reden gebeurt. Inmiddels is er al ruim 2 jaar een burgeroorlog, die begon onder invloed van de Arabische Lente (een serie revoluties en opstanden in Arabische landen). De opstanden worden gehouden door o.a. de democratische oppositie en achtergestelde islamieten. Zij strijden voor meer burgerrechten, politieke hervormingen en een einde aan de noodtoestand. Ook zijn ze tegen president Bashar al-Assad’s partij die Syrië al sinds 1963 bestuurt. De opstanden begonnen vreedzaam maar de regering greep keihard in. Het aantal slachtoffers is inmiddels al opgelopen tot ruim 70.000.

Jordi Naar aanleiding van dit geweld hebben steeds meer Europese islamitische jongeren besloten zich aan te sluiten bij de oppositie. Een van hen is de 19-jarige Jordi uit Delft. Jordi was een drukke probleemjongere die bekend was bij Jeugdzorg tot hij op zijn 17e kennismaakte met de islam en zich er helemaal in verdiepte. Hij is betrokken geweest bij een islamitische beweging die streed voor één islamitische staat gebaseerd op de sharia (de wet van God volgens de islam), en half februari vertrok hij met een groep jongens naar Syrië. Zijn vrouw en zoontje van 2 maanden liet hij achter.

Er zijn inmiddels al ruim 100 Nederlandse jongeren net als Jordi naar Syrië vertrokken om te strijden met de oppositie. Deze jihadstrijders zijn voornamelijk mannen, waarvan veel in korte tijd radicale moslims zijn geworden. De voornaamste beweegreden van hen is dat ze volgens de koran hun broeders in gevaar moeten helpen.

Zorgen Dit is een groot probleem. Allereerst wordt het beeld van strijden met de oppositie erg geromantiseerd op internet en door illegale ronselaars die jihadstrijders werven. De jongeren komen er in Syrië snel achter dat het niet is zoals ze het zich hadden voorgesteld, maar dan kunnen ze al niet meer terug. “Hij zei: ‘Ik wil hier weg, maar ik kan niet weg want ze hebben me alles afgenomen.’ ” aldus de vader van een Belgische jihadstrijder. De reden van de strijders dat ze doen wat de koran hen opdraagt is onjuist, omdat in ditzelfde boek staat dat jongeren hun ouders moeten gehoorzamen, die vaak niet willen dat ze naar Syrië gaan. Het is begrijpelijk dat jongeren zich willen inzetten tegen al-Assad’s regime, maar het vrije Syrische Leger heeft niets aan onervaren jonge strijders, ze werken de revolutie enkel tegen. “Jullie liefde doodt ons daar.” aldus het vrije Syrische Leger. Een ander nadeel aan deze ontwikkeling is dat de jongeren getraumatiseerd terugkeren uit Syrië en gevaarlijk kunnen zijn voor de Nederlandse samenleving.

Jammer genoeg kan iedereen overal heen reizen, en zijn deze jongeren dus moeilijk tegen te houden. Het enige wat we kunnen doen is hen laten inzien dat ze de oppositie in Syrië niets te bieden hebben.

Steun aan de oppositie Meestrijden met de oppositie is dus geen goede oplossing. Maar hoe kunnen we de Syriërs wel steunen? De demonstranten worden al beschermd tegen het regeringleger door militaire steun van het Vrije Syrische Leger en o.a. de landen Duitsland, Frankrijk, de VS en Turkije, en op politiek gebied door o.a. de Europese Unie en de NAVO. Nederland steunt de oppositie al in de vorm van communicatieapparatuur en laptops, en met geld voor opvang van vluchtelingen en voedsel. Toch is dit niet genoeg. Er is al een wapenembargo voor Syrië, wat inhoudt dat er geen wapens e.d. vanuit Europa naar het land mogen worden gestuurd, maar dit moet worden uitgebreid met het legaliseren van levering van o.a. gasmaskers en kogelwerende vesten aan de oppositie. Ook moet er gestreefd worden naar het volledig internationaliseren van dit wapenembargo. Op deze manier kunnen er veel levens gered worden zonder het geweld te stimuleren. Daarnaast moeten we de vluchtelingen en de landen die hen opvangen, steunen. Libanon, een buurland van Syrië met 4 miljoen inwoners, staat met 1 miljoen Syrische vluchtelingen op springen. Hier kunnen wij als Europa iets aan doen door ook Syrische vluchtelingen op te nemen, en de landen die dit doen hierin deskundig te ondersteunen.

De regering van Syrië vecht tegen haar onschuldige burgers die opkomen voor hun rechten. Dit kan Europa niet tolereren, hier moeten we iets aan doen!

- Dorrit Bueters

[delinkseschrijver-blog]

Verhogen alcoholleeftijd niet de oplossing

Het alcohol gebruik onder jongeren neemt de laatste jaren af, maar het aantal comazuipers stijgt juist. Jongeren die drinken, drinken dus meer dan vroeger. Met de stijging van het aantal comazuipers stijgt ook de vraag naar een oplossing. Ouders, caféhouders, politici, dokters; allemaal zijn zij op zoek naar een oplossing voor dit groeiende probleem. Maar ook wij jongeren willen onze stem laten horen. Het plan is om de alcohol leeftijd te verhogen naar 18, maar gaat dat het probleem wel echt oplossen?

Probleem Kort gezegd is het probleem dat het aantal jonge comazuipers flink is toegenomen. Het comazuipen is echter niet het enige probleem: alcohol is op veel manieren schadelijk voor  jongeren en de maatschappij. Duidelijk is dat hier iets aan gedaan moet worden, maar de vraag is wat.

Verantwoordelijkheid Bij wie ligt de verantwoordelijkheid nou echt? Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid vooral bij de jongeren zelf; zij zijn degenen die horen te weten waar hun grens ligt. Toch spelen ook ouders, scholen en caféhouders een grote rol. Scholen zijn, samen met de ouders, verantwoordelijk voor voorlichting aan en opvoeding van kinderen. Kinderen brengen een groot deel van hun tijd door op school en leren niet alleen van de lessen, maar ook van hun omgeving. Belangrijk is dus dat er geen alcohol op school wordt gedronken of verkocht (denk hierbij aan kantines, schoolfeesten etc.) Ook moeten caféhouders jongeren in de gaten houden, en hen niet onbeperkt alcohol verkopen.

Plannen kabinet Een begin is gemaakt met de op 1 januari 2013 ingevoerde nieuwe Drank- en Alcoholwet. Hierin staat dat jongeren onder de zestien in openbare ruimtes geen alcohol in hun bezit mogen hebben. Het plan is om deze wet verder aan te scherpen door het verhogen van de alcoholleeftijd naar 18 jaar. Dit plan is al goedgekeurd door de tweede kamer en wordt binnenkort door de eerste kamer behandeld.

Handhaving De alcoholleeftijd is echter niet waar het mis gaat, het probleem ligt bij de handhaving. Zo gaat de nieuwe Drank- en Horecawet wet de mist in door de verantwoordelijkheid van de handhaving bij de gemeenten te leggen. Vaak hebben zij geen mensen die hierin gespecialiseerd zijn, en de handhaving zal verschillen per gemeente. Een ander voorbeeld is dat de gemiddelde leeftijd van een comazuiper 15 jaar is. Deze jongeren mogen dus sowieso nog niet drinken, maar komen toch aan alcohol. Daarbij is comazuipen met bier nagenoeg onmogelijk, en drinken de comazuipers dus sterke drank. Dit is nu ook al pas legaal vanaf 18 jaar;  verhogen van de alcoholleeftijd naar 18 jaar verandert daar dus niks aan.  En als handhaving van de in onze samenleving geldende norm van 16 jaar al niet lukt, waarom zal dit bij een leeftijdsgrens van 18 dan wel goed gaan? 

Oplossing Maar waar ligt dan wel de oplossing voor dit groeiende probleem? Naar mijn mening ligt dat bij handhaving en voorlichting. Uit het feit dat de gemiddelde leeftijd van een comazuiper 15 jaar is blijkt dat de handhaving van de alcoholleeftijd tekort schiet, en het verhogen van de alcoholgrens naar 18 geen oplossing zal vormen. Daarbij hebben jongeren de gewoonte dingen te doen die niet mogen. Door alcohol de alcoholleeftijd te verhogen zal het drinkgedrag van jongeren rond de 16/17 zich verplaatsen naar keten, privéfeestjes etc.: plekken waar geen controle is, geen grenzen en vooral veel alcohol. Zo zal het aantal comazuipers mogelijk alleen maar stijgen. Caféhouders e.d. moeten er op toezien dat jongeren verstandig omgaan met drank, en het niet tot een gevalletje ‘comazuipen’ laten komen. Ook zij moeten voldoende toegang hebben tot cursussen en voorlichting over alcohol. Ouders moeten ook zicht hebben op het drinkgedrag van hun kind. Mijn advies is dan ook om open te zijn over drank en het niet totaal te verbieden: laat je kind kennis maken met drank in een veilige omgeving, en niet via de geheime weg (op een ongecontroleerd feestje). Ook is het belangrijk om je te richten tot de doelgroep: Jongeren. Men moet niet met z’n allen plannen maken voor de jeugd uit Nederland zonder dat zij enige inspraak hebben. Praat met ze, heb het er over: wat zijn hun ideeën? Hoeveel drinken zij? Hoe komen zij aan hun drank? Zouden zij zich aan een verhoogde alcoholleeftijd houden? Waarom wel, waarom niet? 

Samen kunnen we dit probleem oplossen, maar niet met het (binnen korte tijd) verhogen van de alcoholleeftijd. Dit maakt het probleem mogelijk nog groter en dat is het laatste wat we nu kunnen gebruiken. Zorg eerst voor een goede handhaving van de huidige alcoholwetten en kijk dan naar een eventuele verhoging van de alcoholleeftijd.

  Afbeelding 1, gevolgen alcohol op jongeren

  - Julia Bloemberg

[delinkseschrijver-blog]

Interview: Het Eva-Lanxmeer

Het Lanxmeer, een experimentele wijk in de plaats Culemborg in Gelderland. Wij praten met fractievoorzitter van GroenLinks, Bram van Ojik over dit experiment.

Waar staat E.V.A. voor? "De stichting E.V.A, Ecologisch centrum voor educatie, is bedacht om een te helpen bij aan het ontwikkelen van een duurzame en milieubewuste samenleving. Een van de eerste doelen die we hebben gesteld is het creëren van ecologische woon en werkwijken, waar het Lanxmeer een van de eerste van is."

Wat maakt het Lanxmeer dan zo anders dan normale wijken? "Waar we het meeste op hebben gelet is duurzaamheid. Het moest een ecologische wijk worden, een voorbeeld van hoe de toekomst er uit moet zien. Huizen zijn gebouwd om energie te besparen, zo worden er veel zonnepanelen gebruikt. Auto’s mogen niet in de wijk  rijden en moeten erbuiten geparkeerd worden. Het grootste deel van de wijk is aangesloten op een centraal warmtenetwerk, Thermo Bello. Dit is een duurzaam energiebedrijf speciaal ontworpen voor deze wijk. Een waterpomp zorgt voor grondwater wat voor deze energie zorgt. Het is dus allemaal zeer milieubewust."

Het project is zeker succesvol. Hoe is het ontstaan en waardoor is het zo succesvol geworden? "Eigenlijk is het idee voor de E.V.A is eigenlijk al heel oud maar nog niet bekend gemaakt voordat we echt aan de slag gingen met de bouw. Er waren natuurlijk enkele voorlopers op het gebied van duurzaamheid waar we inspiratie uit hebben opgedaan. Het begon eigenlijk allemaal in de jaren ’90, wanneer de regering voor het eerst eigenlijk ging kijken naar milieubewuste maatregelen die getroffen konden worden. Er werd geëxperimenteerd met projecten waarin we de bewoners een grote rol wilde laten spelen. Het waren andere, kleinere projecten waarmee we langzamerhand de basis konden leggen voor de eerste grote stap, het bouwen van een duurzame wijk."

Wat voor plannen heeft de E.V.A. voor het lanxmeer? "Er zijn zeker projecten waar we nu nog mee bezig zijn. De wijk is nu zeker bekend geworden en heeft meer aandacht gekregen in de media. Daarom heeft de E.V.A. een festival georganiseerd, het C4Real Festival. Het is een festival waar de focus ligt op ecologisch bouwen. We hebben dit festival al meerdere keren georganiseerd maar er is nog altijd ruimte voor verbetering. Er zijn natuurlijke nog andere projecten en het zal nog lang duren voordat we tevreden zijn met wat we hebben, maar we boeken progressie. En zo werken we langzaam naar een beter, schoner Nederland toe."

- Elmer Boerma

[delinkseschrijver-blog]

D66 of GroenLinks: Welke partij past het best bij u?

D66 en GroenLinks zijn twee linkse partijen die qua standpunten erg dicht bij elkaar liggen. GroenLinks profileert zich voornamelijk als milieuvriendelijk, waarbij D66 een krachtig Europa benadrukt. Maar wat zijn nou de concrete verschillen in het partijprogramma?

Hieronder staan 5 onderwerpen met per onderwerp 2 stellingen. Door te kijken welke stelling het meest bij uw mening aansluit, kunt u erachter komen welke partij beter bij u past. Onderaan is de uitslag te vinden.

  Bezuinigingen A. Er moet bezuinigd worden op sociale zekerheid. B. Er moet bezuinigd worden op de aanleg van snelwegen.

Alcoholleeftijd

A. De leeftijdsgrens van 16 jaar moet strenger gehandhaafd worden. B. De leeftijdsgrens moet verhoogd worden van 16 naar 18 jaar.

Milieuvervuiling A. Nederland moet in Europees verband afspraken maken tegen milieuvervuiling. B. Nederland moet groene koploper in Europa worden.

  Drugs

A. Teelt van softdrugs moet gelegaliseerd worden en op lange termijn moeten ook harddrugs gelegaliseerd en verstandig gereguleerd worden. B. Softdrugs moeten compleet gelegaliseerd worden, maar harddrugs moeten verboden blijven.

Reizen  A. Bij de prijs voor een vliegticket kunnen nog allerlei toeslagen en belastingen komen. B. De prijs van een vliegticket moet altijd inclusief toeslagen en belastingen zijn.

  Het meeste A: De standpunten van D66 passen het best bij u.

Het meeste B: De standpunten van GroenLinks passen het best bij u.

- Dorrit Bueters

[delinkseschrijver-blog]

De bezuinigingen op de gezondheidszorg

Op alles moet bezuinigd worden, ook op de zorg in Nederland. Helaas maar het is toch echt zo. In het regeerakkoord van 2013 is opgenomen dat er 5,5 miljard bezuinigd moet worden op de zorg. Maar moet het wel zo drastisch, zijn er geen andere oplossingen?

De zorg in Nederland is zo geregeld dat iedereen terecht kan bij een zorgverlener. Prima, maar vaak is het wel zo dat men erg lang moeten reizen om naar het ziekenhuis te komen. Dit kan veranderd worden. Wanneer de zorg dichter bij huis komt zal er veel effectiever zorg verleend kunnen worden. hierdoor wordt er flink bezuinigd op de kosten die, vaak onnodig, in het ziekenhuis worden gemaakt.

Er bestaan altijd sterke en minder sterke schouders. Ook hier in Nederland. Is het niet logischer als deze sterke schouders ook de zwaarste lasten dragen? Nu is het zo dat sinds het regeerakkoord de lasten al wat beter zijn verdeeld, maar er zijn nog steeds grote verschillen. Deze verschillen moeten we weg zien te werken. Hierdoor zou iedereen in Nederland een eerlijke kans hebben en heeft iedereen kans op een gelijke behandeling in de zorg.

Bovendien is het onacceptabel hoe het nu met de verzorging in ziekenhuizen gesteld is. Er is te weinig personeel voor te veel zieken. Patiënten moeten vaak uren wachten voordat een verpleger ze komt helpen wanneer zij dat nodig hebben. Wanneer de zorg dichter bij huis is wordt de druk van de ziekenhuizen verlicht en kunnen dus de patiënten die de zorg het hardste nodig hebben die optimaal benutten. Ook zal de werkdruk op de verplegers afnemen. Deze werkdruk is nu zo hoog dat 78 procent van de medewerkers in de operatiekamers  de druk hoog tot zeer hoog vind. Hierdoor is de kans op fouten of mislukkingen tijdens een operatie hoger. Er is zelfs een groep van 6,5 procent die vinden dat, door de hoge werkdruk, er aan onverantwoorde zorgverlening wordt gedaan. Dit is toch onacceptabel?

Wanneer de zorg zo geregeld is dat het niet meer veilig is om naar een ziekenhuis te gaan, omdat de werkdruk zo hoog is, lijkt het mij een goed moment om het zorgstelsel te veranderen. Wanneer dit gedaan wordt op bovenstaande manier, de zorg dichter bij huis en onder het motto; de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, zal ik weer naar het ziekenhuis durven te gaan zonder kans te lopen zieker terug te komen.

- Florian van Heesbeen

[delinkseschrijver-blog]

Evaluatie

De samenwerking verliep goed. De hoofdredactie plande de vergaderingen goed in en afspraken waren zeer duidelijk. Iedereen wist wanneer ze iets moesten inleveren en bij wie. Ook de taken werden snel en duidelijk verdeeld en het duurde niet lang voor iedereen aan de slag kon. Ook hebben we elkaar veel kunnen helpen met het controleren van artikelen of het sturen van interessante bronnen die we zijn tegengekomen. Ik vond het een leuke opdracht omdat het je actuele gebeurtenissen uit een bepaald perspectief liet bekijken. Hierdoor had ik het gevoel dat je zelf ook je mening kon ontwikkelen over bepaalde actuele onderwerpen zoals Syrië en ons kabinet.

- Elmer Boerma

  Ik vind dat de samenwerking heel goed ging. We hebben een aantal vergaderingen gehad waarin er allerlei afspraken zijn gemaakt, waar iedereen zich ook goed aan heeft gehouden. Wij als eindredactie hebben tijdig een blog aangemaakt en er is tot een goede naam gekomen. We hebben elkaars artikelen goed gecontroleerd en elkaar ook verder op weg geholpen. Ik zelf vond het een moeilijke opdracht, omdat ik het lastig vind om een goed samenhangend artikel te schrijven. Toch vond ik het wel een leuk PO omdat ik het onderwerp wat ik had interessant vond en er dus ook veel artikelen over heb gelezen en reportages over heb gekeken.

- Dorrit Bueters

  Ik had de taak van hoofdredactie toebedeeld gekregen. Deze taak zou ik samen met Julia Bloemberg vervullen. Bij de eerste vergadering had ik niet door dat wij, als hoofdredacteuren, de vergaderingen moesten voorzitten. Daarom heb ik bij de eerste vergadering geen initiatief getoond, maar bij de tweede vergadering hebben we wel samen de vergadering geleid. Uiteindelijk heb ik het ‘goed gemaakt’ door de inleiding van het magazine te schijven. Daarnaast heb ik, toen de deadline in zicht kwam, meer initiatief genomen en heb ik alle groepsleden bijgepraat en geïnventariseerd hoe ver iedereen was. Zelf vond ik de samenwerking tussen ieder heel goed gaan, we hebben elkaar goed geholpen en elkaar op de hoogte gehouden over hoe ver we waren met de artikelen. Het PO zelf vond ik een beetje onduidelijk. De opdracht stond wel op de DWP maar deze was niet erg duidelijk. Mijn tip is om het PO volgend jaar klassikaal uitteleggen. Hierbij moet het hele PO worden door genomen en duidelijk worden verteld hoe je een artikel moet schrijven. Dit zou een veel onduidelijkheid wegnemen.

- Florian van Heesbeen.

  De samenwerking ging zowel tussen de beide duo's, als tussen mij en Florian erg goed. Tijdens de vergaderingen hebben we rustig de taken kunnen verdelen en evalueren en aan het eind werd ons door de eindredactie gevraagd de artikelen op te sturen zodat het nagekeken kon worden. Met z'n allen hebben we overlegd over de naam van ons blad, en zijn uiteindelijk uitgekomen op 'De Linkse Schrijver'. Het blog werd ook vlot gemaakt en iedereen heeft zich aan de afspraken gehouden.  Ik vond het zelf wel een leuke opdracht, aangezien ik wel van schrijven houd (vooral de column vond ik leuk om te doen).

- Julia Bloemberg