he wasn't even looking at me and he found me
Sweet Seals For You, Always
trying on a metaphor
cherry valley forever
No title available
I'd rather be in outer space 🛸
@theartofmadeline
Kaledo Art
❣ Chile in a Photography ❣
Three Goblin Art
titsay
oozey mess
PR's Tumblrdome
Monterey Bay Aquarium
祝日 / Permanent Vacation
🪼
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
wallacepolsom
blake kathryn
Jules of Nature
seen from United States
seen from Germany
seen from Chile
seen from United States
seen from Mexico
seen from United States
seen from Mexico
seen from Mexico
seen from Mexico
seen from Mexico
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@deluminee
Rustig aan
een snelle zoektocht op het
wereldwijde web leerde mij dat
je in de herfst en winter geduld
moet hebben om een vlinder
te laten ontstaan
dit kan tot wel 330 dagen duren!
om niet te spreken over de planten en kruiden
die je nodig hebt om een jouw vlinders
te laten eten
echter heeft de recente geschiedenis
mij geleerd dat
het mogelijk is om in 115 dagen
een heuse vlindertuin te laten groeien.
Slechts de spijkers moeten nog geslagen worden.
In Groesbeek staat een huis
Het laatste restje dag zindert nog wat na in de lucht. Het is niet veel meer, de dag loopt op zijn eind. Het laatste zonlicht valt op ons balkon. Als ik mijn benen op een tweede tuinstoel leg, springt de kat bij me op schoot. Glimlachend aai ik haar.
Al een tijdje wonen we nu in Groesbeek. Groesbeek ja. Voor de een het dorp van de zeven heuvelen. Voor ons vooral het dorp van vermoeidheid, precies dankzij die heuvels. Wij zijn geen fietsers. Nooit geweest ook. Van begin af aan zijn we vooral bedreven geweest in bankzaken. Als er energielabels aan mensen zouden worden toegekend, dan zouden wij tot de zuinigste categorie behoren.
Vroeger stond Groesbeek symbool voor dat alles dat we niet wilden zijn. Het was een symbool voor burgerlijkheid, gesprekken over moestuintjes en middelmatige seks. Het was het einde. Na Groesbeek was er slechts nog alsmaar voortkabbelende middelmatigheid, tot de dood ons zou komen verlossen. Vroeger hadden we nog wilde plannen. Wilde avonden. En vooral hadden we vrijheid. De vrijheid om een keer de stad in te gaan en de keuze te hebben uit meerdere kroegen. We hadden de vrijheid om kruipend naar huis te kunnen. We woonden in Nijmegen en daarmee lag de wereld aan onze voeten.
En nu zijn we opeens samen in Groesbeek. Misschien is opeens niet het goede woord. We zijn al een tijdje samen. Gelukkig maar. Ik zou niets anders meer willen. Heb misschien ook nooit anders gewild. Dat we samen zouden komen was vanaf het begin al wel duidelijk. Ons samen zijn was eigenlijk onvermijdelijk. Vanaf het begin hoorden we toekomstmuziek, zonder dat we haar konden begrijpen. We probeerden naar haar te luisteren, maar we konden het nog niet. We probeerden op haar te dansen, maar een gebrek aan enig ritmegevoel verhinderde ook die poging. Maar de muziek bleef klinken, hoe zacht ook soms ook. De muziek was er altijd.
Drie jaar lang bouwde ze op naar haar climax. Zes tequila en wat levenservaring hadden we ervoor nodig om haar eindelijk te kunnen begrijpen. Wat was ze opeens duidelijk. Wat was ze opeens helder. Wat was ze fijn. En vooral: wat was ze natuurlijk. Deze toekomst hoorde bij ons. Geen moment was er twijfel. Dit was het. Als Yin en Yang in menselijke gedaantes zouden verschijnen, dan zouden wij haar perfecte voorkomen zijn. Wij hoorden bij elkaar. En niets dat nog zou veranderen.
De zon is nu definitief verdwenen. De lichte mantel van de nacht rust kalm over de Groesbeekse heuvels. Ik blaas het laatste kaarsje uit en geef de kat een laatste knuffel. Als ik de slaapkamer in loop, draai jij je slaperig om. Zachtjes fluister je ‘hey babe.’ Als ik naast je kom liggen, leg je je hand over mijn schouder. We kussen elkaar welterusten.
Zomeravond
Een zomer bestaat – en dat is misschien
Wel het fijne van de zomer – niet alleen
Uit zonnige dagen
Soms ziet de dag zwart als de nacht
En doet de zomer lijken alsof
De herfst haar al heeft verslagen
De regen valt dan zwaar, bomentoppen
Kreunen onder het gewicht van de wind
En lichtflitsen verblinden onze ogen
Terwijl wij rustig en beschut
De regendruppels tellen,
Haar laten uitrazen en langzaam
De herfst
Weer zomer zien worden
droomden we vroeger
nog vaak, vaker, vaakst
over hoe we leven
wilden, lieten we ons dansend
meevoeren door de wildste
visioenen waarin ons bed
gevaar en veiligheid tegelijkertijd
was
en hoe de magie ons bed
nu verlaten heeft en wij
slechts nog dromen over
kunnen dromen
De kat en de spreeuw
Het leven van een kat
Is eigenlijk, wanneer men er even over denkt
Niet zo heel moeilijk
Kopjes geven, eten, liggen, spinnen
Kopjes, water en een geeuw
Buiten vliegt een vogel
Maar eerst nog een geeuw
Die vogel is een spreeuw
En die spreeuw
Die heeft niet zo’n fijn leven
Niet zo’n fijn leven als de kat
De spreeuw moet vliegen, trekken, bouwen
Hij heeft geen bank om op te hangen
Geen mens die hem water brengt
Er zijn slechts katten die naar hem omkijken
Vanaf een bank achter een raam
Zij geeuwt door de dag
Hij spreeuwt door het leven
Zoals dat van een goede kat en spreeuw
verwacht worden mag
‘Soms wilde ik wel, dat ik iemand zou zijn. Zo’n iemand die er toe doet. Zo’n iemand die dingen bereikt heeft. Zo’n iemand die je op de televisie ziet lopen met perfecte kleding aan. Of iemand die in de kroeg voor gesprekken zorgt. Zo’n iemand die besproken wordt na het tweede biertje en op wie dan wordt terug gekomen, tien bier, twee toiletbezoeken met wisselend resultaat en één dubbele tong verder. Zo’n iemand die van zichzelf een gedicht is, dat op ontelbare manieren benaderd kan worden, maar nooit definitief geduid wordt. Zo’n iemand, zo’n iemand zou ik willen zijn. Maar ja, hoe word je een gedicht? Hoe word je een mysterieus gedicht, als je voortdurend je baard kaal plukt en elke groei van nagels rigoureus de grond in boort? Hoe word je onduidbaar, als je zelf je betekenis niet kan verbergen? Hoe zorg je ervoor, dat jij diegene bent, die wordt besproken in de kroeg?’
Stilte was wat volgde. Er werd woord noch blik gewisseld, terwijl de schrijver zijn laatste woorden wegspoelde met een restje lauw geworden bier, zijn schrijfblok dichtklapte en zonder enige twijfel het café verliet, terug naar zijn schrijfkamer, waar hij rustig zou wachten op het groeien van zijn nagels. Achter hem viel de deur dicht. Binnen zwol het geluid aan.
Het mooiste
Vind ik onze gedeelde verstilde momenten
Wanneer onze stemmen zwijgen
En we elkaar aankijken
Al hoeft dat niet eens perse
Onze handen liggen wel in elkaar
Maar dat is eigenlijk altijd wel
Buiten voor het raam spelen kinderen
Vriendje rent achter vriendinnetje aan
Maken veel lawaai
En ze is niet eens echt zijn vriendinnetje
Ze kussen nooit
En wij zitten samen op de bank
Er heerst een levendige stilte
Een gedeeld verstild moment
Waarin onze monden zwijgen
En onze harten spreken
Het ene moment kust mijn mond de jouwe
Het andere een wijnglas
Het is een soort van vreemd gaan
Een vreemdgaan light
Maar we doen het allebei
Dus dan is het toegestaan
Uit de televisie klinkt geluid
Voor het raam blijft het vriendje rennen
Het blijft het proberen
Ze zal hem nooit kussen
Zoals jij het wijnglas kust tot het leeg is
En vervolgens mij kust
En daar niet mee stopt
En het houdt niet op
En wij kussen
Terwijl het moment stil blijft
En het vriendje blijft rennen
Geurkaarsje
het regent vanavond en morgen ook het regent hard de wijn vloeit rijkelijk de liefde stijgt me tot de lippen verdrink me langzaam in ons nadat wij zijn ontstaan na zes tequila en wat wijn er ontbrandt een geurkaarsje dat ruikt naar wij
Herfst
We liggen op bed Het regent al de hele dag Eerst wat lichte druppeltjes Later toch echt harder We hebben liters wijn Een zak chips Uren films En wat zachte dekens De regen tikt harder op de ramen en het dak Ik sla m'n armen om je heen terwijl jij Dichter tegen me aankruipt
Ik luister zo graag naar de stilte die je uitstraalt
Old man walking down Memory Lane
jouw handen zijn geklemd om dezelfde sigaret als zestig jaar geleden je kijkt uit over jouw weiland uit wiens aarde jouw leven zich onttrokken heeft je kijkt naar het heden en beleeft het verleden
hoe je melk tegen sigaretten ruilde de koeien op stal bezocht en keek of ze nog voldoende water hadden nog dagelijks loop je hetzelfde pad als zestig jaar geleden
achter het huis zit je vrouw als brug naar het heden ze heeft de koffie klaar staan hoe t bij de koeien was weet je niet meer misschien dat je zo maar weer even gaat kijken
de koffie laat je staan terwijl je weer over datzelfde pad loopt en vooral het verleden voor je ziet
Na twee jaar
Voor het eerst lig je naast me als ik wakker word. Ik kijk naar je naakte rug. Je hebt weinig moedervlekken zie ik. Op tafel staan nog de half leeggedronken glazen wijn van vannacht. De afspeellijst die we hadden gemaakt speelt nog steeds. Daniël Lohues zingt over liefzeer. Hij wilde dat t waar was, ik kan nog niet beseffen dat het waar is. Dat je eindelijk hier naast me ligt. We kenden elkaar al twee jaar. Voorgesteld door een gemeenschappelijke vriendin, maar daar bleef het vaak bij. We flirtten wel wat, maar nooit verlieten we samen de ruimte. Wanneer jij overdag leefde, leefde ik in de nacht en omgekeerd. Slechts een enkele keer ontmoetten we in de schemering, maar nooit voor lang. De schemering bleef toch het kortste deel van de dag. Inmiddels schijnt de zon door de ramen. Voor het eerst leven we tegelijkertijd. Ik ontbijt, wanneer jij ontbijt. Ik leef, wanneer jij leeft. Vanaf nu drinken we vaker samen de nacht de ochtend in.
Eindelijk konden ze rusten in de liefde waar ze altijd voor weggerend waren
Kamperen
Zon schijnt door het tentdoek Al een tijdje eigenlijk We zagen hem ondergaan Tegelijk met de opkomst van de maan ’s Nachts was jij de cowboy En ik de indiaan Jij joeg op mij Maar eindigde uiteindelijk Toch aan mijn totempaal We vonden oude foto-albums Bladerden door de jaren Ik liet je mijn favoriete foto zien De foto is geel verkleurd De handen van mijn oma ook Ze zat in haar vaste stoel Sigaret in haar hand En een geborduurd kleed op haar schoot Ik denk dat ze hem net af had Ons tentje hadden we opgezet op zolder Gemaakt van oude gordijnen en zacht gemaakt Met een geborduurd kleed Uiteindelijk besluit je toch maar op te staan Moeder heeft immers al een tijdje de lamp aangedaan
Zomerdag
alles wat ik wil weten
is of je er echt was
of dat ik je tegenkwam in
een vage dagdroom
over jij en ik
over kut en pik
een zomerdag
zo loom
als wij kunnen zijn
konden zijn
kunnen, konden
naakte konten
in tenten gebouwd
in mijn bed
vrij zijn
of gewoonweg vrijen
bij ondergaande zon
zoals een zon kan schijnen
op een zomerdag zo loom
het was vast een droom