winterhouse @denef - Tumblr Blog

Kendimi bildim bileli içimde kışı hiç bitmeyen karanlık bir orman var sanki. Sanki kalbimi, sürüsünü kaybetmiş yaralı bir hayvanla paylaşıyorum. Kalabalığıyla birlikte dolu dizgin koşarken göğüs kafesinden vurulmuş, ormana kalmış, kışa kalmış, kaçırmış mevsimleri göçleri, ölememiş. Neşesi yarıda kesilmiş yaralı bir hayvanla, uğultularla, orman ve yalnızlık dolu bir kalmışlıkla paylaşıyorum kalbimi.

ağva

#photography #sea #seaside #landscape #denef huvaj #fine art #art

Bazen oturduğum yerden yükselip her şeyi ağır çekimde izliyormuş gibi hissediyorum kendimi. Ya zihinsel bi sakatlığım var. Ya da dahi bi yeteneğim. (Tabii bence birincisi.) İki sokak ötede camdan kilim silkeleyen kadının dudağındaki sigarayı içine çekişinden, arkası dönük ecevit mavisi paltosunu giymiş üstünde sanki küf kokusu, valguslu ayağıyla yamuk bastığı kara botlarının tabanı ezilmiş adamın elinde saydığı paraların hışırtısı, ağzında köpük köpük tükürüğü, boynunda çıtırdayan damarları, ilerideki camide merdivenleri ağır ağır çıkan hacının keskin hacı misi kokusu, bol allahlı iniltisi, damağına yapışmamış takma dişlerinin şapırtısı. Başucunda ağzına kadar dolu bir küllükle uyanan ayyaş ve şişman komşumun işemeye giden ayak sesleri. Marketin poşetli çırağı ağzına gizliden üç tane birden sakız atmış ağızını buruştura buruştura zor çiğniyor. Çatal kaşık, kadınların kikirdemeleri, güldükçe büyüyen ağızları, vakitleri olsa çok ağızı öpeceklermiş. Sanki göz yuvasından arkasına kayıp gidiverecek gibi bakan meraklı gözleri, martı, yutkunan kedi, yorganların altında sessizce sevişen ahlakçılar. Kömür tortusu gibi bir sis. Nerde olduğunu kestiremediğin köpeğin boğuk havlaması. Fısıltılar. Tartışmalar, tartışmalar, havalarda uçuşan alıntılar. (çünkü kimsenin kendi sözlerini söylecek kadar cesareti yok) siren sesi, fısıltılar. telaşlı ayak sesleri. Yüksek sesle açılan bir televizyon. Donuk nağmeli bi spiker. Ağzı açık dinleyen her şeye inanmaya hazır siroz göbekli fanilalı bir adam. Fısıltılar. Karısı ondan tiksiniyor. Yüzünden anlıyorum. Arkasından ensesine ekmek bıçağını geçiriverecek gibi bakıyor. Ama çiçekleri suluyor. Çiçekleri sevmek insanları sevmekten daha kolay. Fısıltılar. Ayak sesleri, fısıltılar. Kulaklarım ağırlaşıyor. Güp diye geri düşüyorum koltuğa. Gögüs kafesimde çatırdayarak, içlere doğru ağır ağır ezerek bir dünya dönüyor.

#text

Merhaba beyefendi sakallarınız insana ilham veriyor,

gömülüp uyuyası geliyor insanın.

Sanırım hiç tereddüt etmeden sizi çok seveceğim.

Yüzü cüzzam yaralarıyla kaplanan sevdiği için, on iki yıl kör taklidi yapan Bağdat'lı âlim gibi seveceğim.

Bir Eylül akşamı tatlı bir akşamüstü uykusuna dalar gibi.

Çok seveceğim sizi.

Size bir çiçeği anımsatayım diye bir bahar dalına asacağım kendimi,

Ve bir çalı dikenin hiç kucaklanamayacağı gibi asla affetmeyeceğim sizi.

#text