• Sesim Yüksebilse Haykırabilsem • yaş 22 • #3
Üzgünüm. Biliyorum kimse duymuyor beni. Sıkıldım. Eğer birazcık daha şansım olsaydı diye içerleniyorum. Günler geçiyor. Ben ise halen aynı yerimdeyim. Ağladığın ve etrafında o kadar insan olmasına rağmen yalnız hissettiğin oldu mu? Hani bazen ağlarsın ama sessizce ağlamak istersin ya, kimse senin yaşadığın acıyı hissetmez. Dünyadaki kalabalıklığı görünce daha da küçüldüğünü gördüm, sanki önümden geçen yüzlerin bir ifadesi yokmuş gibi. Üşüdüm. Bir yaz gününde üşümek bir hayli garip. Bir şarkı açtım, ağladım, yaratanın bir bildiği var dedim, geçtim yolundan... Konuşmaya çalıştım ama kırıktı sesim. Sonra gömdüm içime dedim ki, konuşmak neye yarar? Ama onca şeye rağmen yine de denemek istiyorum, sesim yükselebilse haykırabilsem. Eskisi gibi güçlü değilim artık. Pencereden baktığım bu dünya artık beni üzüyor. Yoruldum, uyuyorum ve dinleniyorum da elbet ama yorgunum. Gerçekten de yorgunum.
Sesim yükselebilse haykırabilsem,
Kimse duyamıyor artık her yer sessizlik,
Ağlıyorlar, gök gürültülü yağmur misali,
Yolunu kaybetmişler, bu gidişatın sonu nereye?
Affetmeye ve affedilmeye ihtiyacım var,
Bakışlarım dalıp gitmese ve görebilsem,
Kimse göremiyor artık her yer karanlık,
Biliyorlar, hem suçlu hem güçlü ruh hali,
Bu gidişatın sonu nereye?
Kanıyor kalpler, kızarıyor gözler,
Dudaklar kapalı ucunda sözün bittiği yer,
Kırgın gönüller, kirli düşünceler,
Açık kapı yok, kilit vurulmuş umutlar,
Sesim yükselebilse haykırabilsem,
Duysalar beni, dinleseler bi,
Dua ediyorum,
Akciğerlerimde bir ağırlık, hissediyorum,
Taşıyorum,
Ağır gelen bir yük bu,
Nefes alıyorum, nefes almak zor,
Kaybolmuş insanlar, kaybolmaktan korkuyorum,
Sesim yükselebilse haykırabilsem...
8 Kasım 2020
