It Always Gets Better

Kimsy 18 years belgium

[danger]

[love]

[i-m-d-e-p-r-e-s-s-e-d]

“I don’t know if I am a good person or a bad person. All I know is that I suffer more than you realize,”

— Nikos Kazantzakis, from a letter to Galatea Kazantzaki wr. c. May 1923 (via violentwavesofemotion)

[rainvisions]

[stormvanwoorden]

Geluk is verdomd verslavend en elke high kent zijn low. Zo heb ik gisteren nogmaals ondervonden dat demonen nooit weggaan. Toch niet volledig. Ze blijven zo wat in uw achterhoofd schuilen en net als ge denkt dat ze weg zijn houden ze een verrassingfeestje voor u, op het minst geschikte moment. En dan kunt ge uzelf zoveel omhelzen als ge wilt, zeggen dat het ooit wél goed komt, of proberen om het allemaal te veranderen. Om het van u af te schrijven en uw leven opnieuw in te kleuren. Of sterker nog, om uw demonen uit het plaatje weg te schilderen. Maar ziet ge, ge kunt een blad vouwen en hervouwen, bekladden of volschrijven, de plooien zullen altijd zichtbaar zijn en wat er op staat kunt ge ook niet meer wissen. Hooguit verbergen onder een laagje typpex of nieuwe verf.

[gewoonverdwaald]

“You’ve touched me, without even touching me.”

— Milk and Honey, Rupi Kaur (via avouer)

[bullletproof-love]

a relationship isn’t always 50/50. some days a person will struggle. you suck it up and pick up that 80/20 cus they need you. that’s love.

[minuty]

[remindie]

[gl-st-deactivated20181012]

I get told this all the time

[melisica]

source

[stormvanwoorden]

Oud verdriet heeft dikke wortels. Of misschien is het wel gewoon onkruid; dat komt ook altijd terug, wat je ook probeert.

[stormvanwoorden]

Er zijn goede dagen en er zijn slechte, maar in het algemeen voelt het alsof ge aan het verdrinken zijt. Alleen is er geen water, - buiten dat wat over uw gezicht stroomt -, dus kunt ge er uw hoofd ook niet boven houden. En als de nacht valt, valt ge mee in die zelfde zwarte leegte, maar als de zon opkomt blijft gij meestal nog liggen. Dat licht om uwen dag op te klaren, laat op zich wachten en gij hebt het fut er niet voor om het te gaan zoeken. Daar zijt ge te moe voor. “De zwaartekracht trekt teveel aan mijn lichaam.”, lacht ge weg, maar het is een andere soort last op uw schouders dat u in uw bed houdt. Een last waar ge liever niet meer over praat, want er is toch niemand die u begrijpt. Of wilt begrijpen. Wat ze niet zien, is er gewoonweg niet. “Ge moet buiten uw comfortzone stappen.”, zeggen ze dan, alsof ge niet meer moet doen dan gewoon een deur openen. Alsof de afstand tussen uw comfortzone en uw herstel te voet te overbruggen valt.

[stormvanwoorden]

Ik ben iemand die meer verdwaald dan terechtkomt.

(via stormvanwoorden)

[stormvanwoorden]

Mijn leven bestaat uit vicieuze cirkels die gemaakt zijn uit angsten en een gebrek aan zelfvertrouwen.

(via stormvanwoorden)

[stormvanwoorden]

‘Ik geef het op’, denkt ge en toch doet ge gewoon weer verder. Dat hebt ge altijd al gedaan. Ook al weet ge niet hoe. Maar dat gebeurd wel vaker dat ge het niet weet, dat is zelfs een gewoonte geworden. Ge zijt al zodanig veel verloren gelopen dat ge links niet meer van rechts kunt onderscheiden en dat alles zo verdomd vreemd aanvoelt. Behalve uw tranen dan, die zijn al zoveel gevallen dat ge ze bijna niet meer opmerkt en ge beseft ergens dat het zo niet langer kan doorgaan. ‘Dan probeer ik maar positief te zijn’, klinkt het, maar als ge dan eenmaal voor de spiegel staat, is haat nog het enige wat ge kunt opbrengen voor wat ge ziet en ge vraagt u af waarom dat in die al tijd dat ge al naar school geweest zijt, niemand u geleerd heeft om van uzelf te houden. Maar misschien is dat iets wat ge nooit echt kunt leren; misschien is een mensenleven daar te kort voor.

[wotamelonshuga-deactivated20220]

[infinnitte]