Untitled

[dubakiym]

Güneşçağ Savaşçıları

Gözlerinde gök sancısı İçlerinde okyanus uğultusu uzun mızraklarla yararak karanlığı Gelip dayandılar şehrin sivrilmiş tırnaklarına Çarpık dudaklarıyla kırpılmış saçlarıyla Soyguna uğramış yüzleriyle Barbar ellerin işgal ettiği sonra terk ettiği Harabe kadınlar Gidip gidip gelirlerdi camekanlı çarşıda Bu kirazı kim yer kim satar Hangi savaştan arta kalmış bu çocuklar. Sonsuz devirleri aşarak savaşçılar geldiler Ve akşamın ipini kestiler Gece putun üstüne devrildi put yere devrildi Yanlış pazarlara sürülmüş yılgın uykusu şehrin Ortasından bölündü. Kollarını derin balkonlara dayamış bilinçleri ustura savaşçılar Taradılar gözleriyle ağır ağır şehrin saçlarını Ayıkladılar bir bir bitlerini Fosfor ellerini uzatarak balkonun uçsuz uzantısından Yanan şehri tuttular Şu bizim atımızdır deniz hipodrom Nehrin yatağını öp sen ey savaşçı Birikinti gölleri geç apartmanları geç kaldırımları Bir bir ayıkla mezarları. Güneşçağ öncüleri yolları tuttu dua erleri tuttu Yüzleri Mekke ülkesi gözleri Medine çeşmesi Elleri altınçağ mimarı.

Erdem Bayazıt

[jackvanzet]

Jack Vanzet

[itscolossal]

New Geometric Creatures from TRÜF Creative

[steveedwardsartist]

Coffee & Tears

[dubakiym]

Hani kurşun sıksan geçmez geceden

yiğit harmanları, yığınaklar,

kurulmuş çetin dağlarında vatanların.

dize getirilmiş haydutlar,

hayınlar, amana gelmiş,

yetim hakkı sorulmuş,

hesap görülmüş.

demdir bu...

demdir,

derya dibinde yangınlar,

kan kesmiş ovalar üstünde mayıs...

uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,

çelik kadavrası koruganların.

ölünmüş, canım, ölünmüş

murad alınmış...

gelgelelim,

beter, bize kısmetmiş.

ölüm, böyle altı okka koymaz adama,

susmak ve beklemek, müşiş

genciz, namlu gibi,

e çatal yürek,

barışa, bayrama hasret

uykulara, derin, kaygısız, rahat,

otuziki dişimizle gülmeğe,

doyasıya sevişmeğe,yemeğe...

kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,

asıl, bizim aramızda güzeldir hasret

ve asıl biz biliriz kederi.

içim, bir suskunsa tekin mi ola?

o malta bıcağı, kınsız, uyanık,

ve genç bir mısradır

filinta endam...

neden, neden alnındaki yıkkınlık,

bakışlarındakı öldüren buğu?

kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...

nasıl da almış aklımı,

sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,

dost, düşman söz eder kendi kavlince,

kınanmak, yiğit başına.

bu, ne ayıp, ne de yasak,

öylece bir gerçek, kendi halinde,

belki, yaşamama sebep...

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.

hani, kurşun sıksan geçmez geceden,

anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...

ve zehir - zıkkım cigaram.

gene bir cehennem var yastığımda,

gel artık...

Ahmet ARİF

[dubakiym]

Ne Çıkar Siz Bizi Anlamasanızda

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Hiçbir şey! Kadınlar geçtiği o kadın kokusu anlarında Yıkanmış, mayhoş ve taranmış duygularıyla Dönüşür içimizde az menekşe, bir sarmaşık Menekşe, hadi neyse, mor deriz sarmaşıklara Mor deriz, mor bilinir çünkü, bir yandan güneşler kurur Her yandan güneşler kurur, sanki yaz günüyledir Bir adam kayboluyordur bir taşra sıkıntısıyla Deriz ki, “şuram ağrıyor” bir de, “başım dönüyor”, “yanıyor avuçlarım” Belki de bir çığlık mı bu, bu seziş, bu yakınma Bir çığlık, hem de nasıl, katılmış, donmuş,yaşıyorcasına Uzansak ellerimizde uzansak avuçlarımızda, bir çığlık Nedir mi ellerimiz-korkunçtur bir elin bir köşesinde insan olmalarıyla- Korkunçtur insan olmalarıyla kıyısında bir yüreğin Kıyısında gibi yangından, çok karanlıktan geçilmez caddelerin Ve korkunç anlamsız gözlerinde ha dünya ha bir park bekçisinin Korkunçtur insan olmaları, bir ceset, suda bir şapka gibi sallanaraktan

Bitmeyen bir selam gibi, hastayken, inceyken, yalnızlıklarda aranan Korkunçtur-bunu anlıyoruz-bir yüzün en çoğul beyazında Korkunctur insan olmaları güz ortalarında, eriyen türbe ışıklarında Ve korkunçtur eriyip kaybolmaların bir köşesinde insan olmalarıyla Korkunçtur korkunç! Diyerek: ben kimim, kime anlatıyorum, neyi anlatıyorum ayrıca Neyim ben, bu olanlar ne, ya kimdir tüketen isteklerimi Tüketen kim. Hani görmeden daha, sezmeden herşeyin bittiğini Ama ne zaman saçları kurularken çok eski bir alışkanlıkla Çökerken üstümüze bir sözün, bir gümüş kupanın o sebepsiz inceliği Ansızın bir ürperişte: bitti mi herşey bitti mi Yoo, hayır! öyleyse kimdir tüketen isteklerimi Bir rüzgar, duyulup binlercesi birden bir rüzgar Birakıp giden beni bir kenara, bir uzağı, yada bir boşluğu bırakır gibi Ve ben ki hazırımdır bir süre unutulmaya Ama hep sorulur gibidir benden: ben şimdi ne yapsam acaba. Ben şimdi ne yapsam, ben şimdi ne yapsam kaç kere yalnız Hem bunu kaç kere söylemek, ne türlü söylemek adına Eskimiş fırçalarda, kırılmış şişelerde, tozlanmış ilaç kutularında Okunmaz kitaplarda, uzaksı giyişlerde çocuksuz avlularda Anlamsız kahvelerde, bir yolun çok ucunda, asılmış koyun butlarında Ben şimdi ne yapsam, ben işte ne yapsam kaç kere yalnız Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla

Kapansam, evlere kapansam, yıkanmış bir deniz bulacaksam orada Anılar bulacaksam- anılar mi dediniz? ne sesli bir vuruşma Odalar bulacaksam, odalarda kadınlar, çiçekler, çok aynalar Rakılar, gene rakılar, kırıklar sonsuz yaralar Bulacaksam orada, bir koltuğu bir koltuğa doğru Bir yüzü bir yüze, bir eli bir ele doğru yaklaştıran çocuklar Sinekler bulacaksam, kaskatı yapan boşluğu, sinekler Zorlanmış bir gülüşten-iğrenip birden-kusmalar, bulantılar Bulacaksam belki de: susanlar, bilmem ki niye susanlar Ölüler bulacaksam-ölü gözleri onlar, cesetler, giderek dışa vurmalar Ne dedik, dışa vurmalar mı, yani ilk aydınlığı mı ölümün Ölümün ilk aydınlığı mı, ne dedik, sahi biz ne deseydik bu konuda Ne deseydik bilmiyorum, ama var bu kadarcık birşey insanın sonsuzunda Bu kadarcık bir şey-İyi ya, peki, şimdi kim var sırada Sakın haaaa! . biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza Yok deyin çünkü biz..biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla Ne güzel ellerimizle.. Başlayın, hadi başlasanıza Örneğin bir kahve falı? Az müzik? Diyorum biraz İskambil! .. Ama hiç seslenmeyelim-seslenmeyelim-içimizden oynayalım ayrıca – Dört kişiyiz! – Hayır on! . – Bin kişiyiz! – Bana kalırsa.. Ne kadarcık bir fark var bizimle bütün insanlar arasında Öyleyse başlayalım: Koz kupa! Ah şu sinek onlusu bire bir unutulmaya Çayınız soğuyacak! Çayınız mı dediniz? Ne tuhaf biraz anlıyorum

– Üç karo! – Pas diyorum! – Susalım baylar, dört kupa! Ah şu sinek onlusu! Koz kupa! Çayınız mı dediniz? Susalım! Susalım-Niye susalım-Anılar mı dediniz? Ne sesli bir vuruşma! Ya sonra? Bırakın şu sonrayı, bilmem ki nedir o sonra Gene mi, başladınız mı? peki şimdi kim var sırada Sakın haaaa! . biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza Yok deyin çünkü biz..biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla Ne güzel ağzımızla.. Yok canım, ben var ya, istiyorum sırada olmayı istiyorum-Sahi mi- ama isterseniz siz olun Siz olun, biz olalım kim olacak? -Hep böyle oyalansanıza Yani “Şu sinek onlusu, susalım baylar, koz kupa.” Gibi oyalansanıza Biraz oyalansanıza.

Bir oyun başka olamaz oyundan gibi Bir söz başka olamaz sözden gibi Bir şey başka olamaz şeyden gibi Tam öyle gibi, varıyor gibi bir mutluluğa Ne gelir elimizden insan olmaktan başka Ne gelir elimizden insan olmaktan başka

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Hiçbir şey! Kimse bir gün gözlerimi sevmeyecek korkuyorum Bir yaşlı kadın en erkek boyutunda

Kendisiyle çiftleşecek kaç kere yalnız Kaç kere yalnız, kaç kere şaşırmış, bitkin kaç kere Bir ölgün ses bulacak sesinden çok uzaklarda Vardır ya, hani bir yer, uzakta çok uzakta Ölüm mü- yok canım, çok sesli bir evrende çok erken daha Üstelik bilmiyoruz da, doğrusu bilmiyoruz, ölüm mü, bunu hiç bilmiyoruz Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla Tavşansı sıçramalarla bitirsek şu ormanı Böylece, niye olmasın, işte bir orman daha Sanki bir gölgeye geldik; yorulduk, acıktık, susadık biraz Ve doyduk, ve içtik, ayıldık bir anlamda Ayıldık ve sorduk, baktık ki hep ormandayız Kaç kere ölmemişiz, kaç kere sormamışız, bu kaçıncı dalgınlığımız Yani kaç sesli bir evrende kaç kere yalnız Ne ölmek, ne ansımak! sadece yaşamakla Tam öyle gibi.. Demeyin: eh, biraz yorulsak da Demeyin, sakın haa, yok şu kadar bir şey insanın sonsuzunda Biz şimdi ne yapsak, biz şimdi ne yapsak, biz işte biraz bilmiyoruz ya Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla.

Edip Cansever

[dubakiym]

Yazın bittiği

yazın bittiği her yerde söylenir.

böyle kırmızı kalkan görülmemiştir

ölüleri örten yapraklardan başka.

çünkü sahiden yaz bitmiştir,

göle bakmaktan usanır insan,

koru tutmaktan, yol gözlemekten;

çadırlar toplanır, yaralar sarılır;

durgun bir yolculuk, uzun bir şapka

artık yaprakları beklemektedir.

aşk mıdır kış gelince başlayan

beyaz kılıçla yürüyen aşka...

bırakmaz olur kuşlarını ülkeler,

yazın her yerde bittiği söylenir;

yorgunluklar çoğalır silahlardan sonra;

kardan mezarları görülür ıssızlığın

ölü öpüşlerin koyuluğuyla...

aşk kalmıştır otlarda yılı götüren,

cesur savaşçıları taşıyan kışa.

her yerde yazın bittiği söylenir,

çürür çiçeklere yapışan kanlar;

belki uzaktan iki atlı yaklaşır,

belki yakından iki yaprak kalkar;

akşamın örtüsü derelerde yıkanır,

gökyüzünü görünce gecenin devi

çıkarıp şapkasından yıldızlar saçar,

cüceler bunu bilir, gürgenler bilir,

aşkın uyumadığı her yerde söylenir.

Ülkü TAMER

[dubakiym]

şükrü erbaş

"unutmak, kişisel acılarımız için belki bir yaşama gücü verir bize ama toplumsal acılarda unutmak, ipimizi kendi elimizle cellâdımıza teslim etmekten başka bir anlam taşımaz" şükrü erbaş

[dubakiym]

barış ince

"çocuklar doğru bildiğini ısrarla savunma gücünü kendinde bulabiliyor. bir çocuğa doğru olmadığını düşündüğü bir şeyi kabul ettirmek zor. büyüdükçe insan yanlış bildiğine katlanmayı da öğreniyor. bu da bizi içten içe çürütüyor." barış ince

[dubakiym]

ŞUBAT KİMSEYE ÇEKMEDİ

Elleri vardı, siz bilmezsiniz Ben tek başımaydım, onlar ise yalnızdı Şubattan kalan bir gece yarısıydı sanki bütün caddeler Yine yenik ve gazetesiz ayrılıyorduk bir çağdan Çağın canı cehenneme Cennet nereye düşer şimdi Annesinden dayak yerken sorunca çocuk

Ellerin vardı, sen de bilmezdin Hatırı sayılmak kimsenin aklına gelmeyen bir yoksul gibi Karşında duruyordum Senin için ıslak mendilleri kurumuş evlerin önemi yoktu Patrona Halil, ilk posta teşkilatı ve Çekinerek kızının evinde ayaklarını uzatan babaların Kaldım, bir yanım alacaklı tarih diğeri aşk. Radyoların canı cehenneme Ben bir şey demesem Allah yine de anlıyordu

Elleri vardı, demedim kimseye Başına ne gelirse hepsi yaşamaktan Ve bir çocuğun oyuncağının ardında yitip giden elleri İki keder arasında gülmek doğru sayılmaz Bir parkın yoldaşıydım sanki Hiçbir Richter tespit edemese de Richter’in canı cehenneme Titriyordu elleri

Elleri vardı, siz bilmezsiniz Bir gülse kansere ve bana Yani durmadan çocukluğundan bahseden bana çare bulunacaktı Birkaç damla kan sızardı gözlerinden Bolşevikler tövbeye dururdu Aylardan şubat Güneşini avuçlarında saklayan bir uçurum gibi sessiz Yaşamın canı cehenneme Gözlerin doluyordu

BÜLENT PARLAK

[dubakiym]

Yanlızlıklar

insana en yakın yalnızlıktır insan’

ben sensizliği yalnızlık sanmıştım bir keresinde. (yalnızlık bende bensizlikti oysa; ya da bende birçok ben.)

neresinden bakılırsa bakılsın, her cümlede bir çift göz vardır ve her noktada bir insan. o insan ki, bakar bize ve ötemize; ve o insan ki, giyindiği zamanın gerisinden sorar hep kaygılanır, duraksar ve sessizdir; ve geldim demenin bir sessizliği varsa, öpüşelim demenin, sen hala gitmiyor musun demenin ya da ölmek istemenin bir sessizliği varsa, kelimeleri de vardır sessizliğin duruşun kelimeleri vardır; bakışın, uzanışın, gülüşün…

ama, yalnızlığın kelimeleri yoktur. o, bütün kelimelerden oluşmuş bir kelimedir.

yalnızlık postacıların taşıdığı yüktür çoğu kez, birikir kalem uçlarında, kağıtlarda, zarflarda. bakışlarda birikir, susuşlarda, bekleyişlerde, kapılaarda ve birikim yüktür her zaman, yalnızlık bir yükün ağırlığıdır. yorgunluğumuzu o nesnenin kucağından o nesnenin kucağına gezdirirken, yürür yada koşarken, coşarken ya da deli dolu yaşarken ansızın ölümü istemektir yalnızlık; kendimizin kendimize sağırlığıdır.

masa çırılçıplaksa bir sandalyeyi gösterir bize siyah beyazı, beyaz siyahı gösterir. uzatmıştır parmağını bir çocuk, uzakları; uzaklarsa çocuğu gösterir. ottur taş dibinde salınır boyunca, rüzgarı; rüzgardır çullanır üstüne otu gösterir. adımlarımızın ürkekliğidir, basacağınız yeri; kuştur gökyüzünü, gökyüzüdür kuşu gösterir. ne neyi neyle örterse örtsün, her şeyin bir göstereni vardır.

yalnızlığı gösterense, her şeydir. yalnızlık alıp karşına kendini öteki kendinlerle konuşmaktır bakışmaktır öteki kendinlerle; dövüşmektir. kimi zaman da, öldürmektir içlerinde en çok sana benzeyeni, benzemiyor diye.

yalnızlık, öldürmektir.

ben sensizliği yalnızlık sanmıştım bir keresinde. sensiz kalmamak için sendim o vakitler;

yüzün gelirdi bir yerlerden bir ülke, kokun gelirdi bir bahar ve gülüşün gelirdi bir düş gibi, ille de kendi kendine vurmuşluğun gelirdi de; ben hep şarkı sanırdım gökyüzünü kim bilir kimin söylediği. ıssız teknelerle kıyılarıma koşardım hemen, bakardım (bakmak uzanmaktır); atlaslar yırtılırdı düşümün bir ucunda, bir ucunda ben; ve suların unuttuğu yunus hıçkırıkları vururdu alnıma dudaklarımdan tuz kervanları yürürdü. kervanlar ki, birer seraptır harami günlüğünde.

ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde.

sensiz kalmamak için sendim o vakitler; seni uyuyordum sürekli, seni içiyordum çay diye, cennet diye seni düşlüyordum -ki, sen yeşil çıplak bir yeşildin gözümde cennetten damıtılmış (oysa cennet, gelecek korkusunun en düşsel çocuğuymuş, uzaktan emzirdiğimiz); ve çarşaflar dillenince ayak seslerinde, çıldırıp dağlarıma çıkıyordum ben; dağlarım sendin.

gece gece yatak yalnızlıkları vardır bu yüzden, masa yalnızlıkları vardır sandalye sandalye, mutfak yalnızlıkları, düş yalnızlıkları ve gülüş ve iş ve bakış ve söyleyiş ve susuş, hatta park, cadde ve duruş, sonra dökülüş, sonra yerlere kadar bükülüş ve gidiş geliş ve yöneliş yalnızlıkları vardır.

ölümün yalnızlığı yoktur ama; ölüm, bir başına yalnızlıktır

yalnızlık kendini her gün yıkıp her gün kuran çok eski bir handır. taşlarında yüzyılların parmak izleri vardır, burçlarında göğü; ve odaları birer andır. kilidi zamandır bu hanın, pencereleri dışarıdan çok içeriye bakar, kapıları dışarıdan çok içeriden azdır; hanlar ki yorgun yolcuların çaldığı yitik bir sazdır.

gece gündüz seninle gezer yalnızlık; adımlarının önünde düşlediğin adımlarındır kimi zaman. biraz sonradır yani; sen buradayken mutfağa gidip sana dönen sendir. kapıyı kilitledim mi’dir yürüdükçe, musluğu kapattım mı’dır. ya da kollarının salınımında bir afişin rengini duymaktır ansızın; bir tekerleğin ağırlığını ayak izlerinde görmektir.

yalnızlık düşen bir bardak sesidir dönüp baktığın, kırılan şarap şişesidir ya da ağzındaki cümleyi kana bulayan.

yalnızlık hadi gidelim’dir çoğu kez, hadi n’olursun.

ister içinden bakılsın ister dışından, bütün pencereler birer yalnızlıktır ev denen yalnızlığın yüzünde. çatılara üşüşen antenlere bakmayın, yalnızlıktır; camları titreten şu müzik, şu perdeler ve omzunuza çarpıp geçen şu bıyık, şu bira kasaları sonra, şu mikrofondaki ses, şu gülüş, şu öpüşme ve bütün alışverişler yalnızlıktır. gece, gündüz sizinle gezer, yalnızlık.

kimileri düşer yalnızlığa, kimileri yükselir. düşenler için ufuk yoktur artık; bütün renkler beyazdır, sesler birdir ve yarın belki’dir, dün şüphelidir, bugün nerededir? üstelik, sular kaskatıdır, yönler düğümlenmiştir. ve aynadır her şey; tozludur anılarla, kat kat kirdir.

düşenler için yalnızlık, durup dinlenmeden akan susuz bir nehirdir

ben neyi yalnızlık sanmıştım bir keresinde?

sulardan bana akanı bilmiyordum o vakitler, elmalardan, vitrinlerden, bebeklerden bana akanı bilmiyordum. pencere camı çatlasa içimde bir cam fabrikası yıkılırmış bilmiyordum. güzelliklerim güzelliklerinizdendi güzelliklerimi bilmiyordum. çirkinlikler varmış insanı büyüleyen, bilmiyordum.

“gözün gördüğünü el, elin gördüğünü göz görmezmiş” bilmiyordum. nesneler adama tasma takıp gülermiş, bilmiyordum. bütün şarkılar aynı makamda okunur ayrı makamda dinlenirmiş ve susmak da bir şarkıymış bilmiyordum. yorgunluğumuzu o nesnenin kucağından o nesnenin kucağına gezdirirken, yürür ya da koşarken, coşarken ya da deli dolu yaşarken,

ansızın ölümü istemektir yalnızlık; kendimizin kendimize sağırlığıdır.

Hasan Ali Toptaş

[dubakiym]

Fidan Boylum

sen anlaşılmamış bir kadınsın fidan boylum bir karanlıktır sende pırıl pırıl zamanlar mağrur kalbin her yerde asi ve yapayalnız neylersin? umduğun gibi çıkmadı insanlar herkes bir şey aldı götürdü senden dağıttın kaç yıl sevgilerini cömertçesine gözlerin bir vefa arar, arar da bulamaz nicedir hasret kulakların bir dost sesine bilirim, çoğu gün hüzünlüdür bakışların içinde biri ağlar, güldüğün zaman bile gömerken kalbine bütün arzularını yanarsın, yaşanmış anıların özlemile sevdiğin mahzun şarkılardır, hüzünlü resimler garip akşamlarda yaşadığını anlarsın çevrende kim varsa konuşur durmadan sen hep bir heykel asaletiyle susarsın erişilmez bir gururla gizler yaşlarını gözlerin uzak bir noktaya dalar da o inanmayan halinle baktığın zaman kendin bile yabancısın kendine aynalarda çoğu zaman hüzün bulutları dolaşır yüzünde anlatır yalnızlığını mağrur kirpiklerin bu almaya alışkın fidan boylum bir dünya yaratmaya yeterdi verdiklerin.

Ümit Yaşar Oğuzcan

[dubakiym]

Mazot

Ağlamadan dillerim dolaşmadan yumruğum çözülmeden gecenin karşısında şafaktan utanmayıp utandırmadan aşkı üzerime yüreğimden başka muska takmadan konuşmak istiyorum. Şehre neden esmer ve dölek yüzümle döndüm dağlardan kar vakti tarlaları kımıldatan soluğum niyedir sarmalasın vites dişlilerini defneler, nakışlar yok alnımda neden. Ağlamadan etimin iğneli beşiklerde bıraktığı izlere aldırmadan o mavi korularda ve dibektaşlarında bırakıp sözlerimin kalıntılarını açıkça konuşmak istiyorum. Besbelli ki leşler koruyor şehrin bedenlerini göğsünün kafesinde yalnızca pasak biliyorsun korkutulmuş bir kızın yüreğinden fışkıran beyaz güvercinleri sabahın köründe kalkan tirenlerdeki nefret hergün aynı kalafat yerine çekilmenin nefreti bunları bütün bunları biliyorsun dağlardan dönüyorsun o sağır yamaçlardan çevik bacaklarını getiriyorsun, ne çiçek ne de ninni boz şayaktan poturun dağlarda ne güzeldi şehre varınca artık meşinler giymelisin daha esmer daha kankusturucu sen o baygın sevgilerin adamı değilsin. sana yaşamak düşer çarkların gövdesinde bin demir kapıyla hesaplaşmaktan omzun çürümelidir bin çeşit güneşle ovulmalıdır gaddar ellerin yürü yangınların üstüne, kendi alevini de getir çarpıntısız dakikası olur mu devrimcinin ki ölüm her yerde uyanıktır alestadır korkunun yardakçıları tez kızaran güllerden kendini sakın sevgiler ürkütsün seni, aşk ayrı- Aşktır diye geri geldin o çekiç seslerine bıraktın vazgeçilmez ırmakları gönlüne kar yağdırıyorsa çocuk sesleri yetsin dikkat et hiçbir şey ıslatmasın namluları.

İsmet ÖZEL

[dubakiym]

Robert Frost

bir ormanda yol ikiye ayrıldı, ve ben – ben gittim daha az geçilmişinden, ve bütün farkı yaratan bu oldu işte.

[dubakiym]

Dune

Yaşamın sırrı verilmesi gereken bir cevap değildir. tecrübe edilmesi gereken bir gerçektir.

[dubakiym]

Oscar Wilde

Şeytan yalnızca sunar, insan isterse seçer.

Oscar Wilde

[dubakiym]

SEVGİLERDE

Sevgileri yarınlara bıraktınız Çekingen, tutuk, saygılı. Bütün yakınlarınız Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden (siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek. Yılların telaşlarda bu kadar çabuk Geçeceği aklımıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardı; Gecelerde ve yalnız.

Vermeye az buldunuz Yahut vaktiniz olmadı.

Behçet Necatigil