Para sa mga umiibig, nasasaktan, pero umiibig pa din kasi TANGA.
Sampung bagay na natutunan ko mula sa mga umiibig. Una, napakatamis ng mga simula. Ng mga umaga na ang bumubungad sayo ay ang kanyang mukha. Nagaalmusal ka ng kilig at pagdating sa gabi ay baon mo siya hanggang sa paghimbing. Dito, dito mo matututunan ang tunay na kapangyarihan ng isang ngiti. Ng ibang kamay na humahawi sayong buhok, ng mga mata na sumisisid sa iyong kaluluwa.
Pangalawa, napakadaling maging kampante at masanay sa pagmamahal. Ang malunod sa kapangyarihan ng “kami”, ng “tayo”, ng “atin”. Pero paano naman ang “kanya”? Paano naman ang “ako”? Napakadaling malunod sa akalang ang iyo ay mananatiling iyo. Pangatlo, mapapagod ka pero pangapat, ang tunay na pagibig hindi dapat sinusukuan diba? Pero panglima, ang tunay na pagibig ay hindi parating sapat kapag ang mga pakpak na binigay nito sayo ay bumigat at naging kadenang ni ayaw kang patayuin. Kapag ang langit na dating nilipad mo ay naging kulungan na nasayo naman ang susi at kandado pero ayaw mo pa ring lisanin.
Panganim, ang pinakamabagsik mang apoy ay mamamatay, maghanda ka sa sakit. Pero huwag kang magaalaga ng galit. Ito ang pangpito, iiwanan ka na puno ng sugat at pilat at paltos nito. Iiwanan ka nitong abo. Pangwalo, maghanda ka sa wakas. Pangsiyam, alam ko, parang hindi ka pa talaga handa sa wakas. Wala naman kasi yatang nagiging handa sa wakas. Pero pangsampu, andyan ang wakas. At sa wakas, mahalin mo pa siya. Sa tingin. Sa tanaw. Mula sa abo na iniwan ng dati ninyong apoy. Mahalin mo pa siya. Pero kapag ang pakpak ng dati mong pagibig ay naging gapos na, kapag ang langit na minsan mong nilipad ay naging kulugan na. Mahalin mo siya, sa huling pagkakataon.
Pagkatapos, bitaw na.
turnnoffyourmind
dailybridgerton
baratheonpilled
jacobvanloon
snowghoul
areudirty
