Badesu Deregüzeli, henüz yirmili yaşlarında, tam bir prenses.
Onu size nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Yine de deneyeceğim. İsmi Badesu. Zarifliği doğduğu isim ile başlıyor. Henüz yirmili yaşlarında; ama kırklı yaşlara geldiğinde de çok güzel olmaya devam edecek, biliyorum. O, her zaman her yaşta güzel ve kıskanılan birisi olacak. Erkekler olarak ona bakıp bakıp iç geçireceğiz, kadınlar kıskançlıklarından hep arkasından atıp tutacaklar. Bu kadar güzel olmanın bedelini kendisi ne yazık ki bu şekilde ödeyecek. Neyse, bence bunlar Badesu için dert değildir. O, bu zamana kadar bunların hepsini çoktan deneyimleyip, bu tür ufak şeylere kulak asmamayı öğrenmiştir zaten.
O, gerçek bir hayvan sever. İki tane cins kedisi, bir tane de cins köpeği var. Onlar da Badesu gibi çok gösterişli ve zarifler. Badesu onları, onlar da Badesu’yu çok seviyor olmalı; her fotoğrafta gözlerinin içi gülüyor hayvanların; ama en çok Badesu’nun dekoltesinden kafasını çıkartarak poz veren kedisinin gözleri parıldıyor. Köpeği ile kedilerine oranla daha farklı bir arkadaşlığı olduğunu düşünüyorum. O fit vücuduna giydiği tayt ve bodysi ile sabah koşusuna çıktığında yanında köpeği yer alıyor. Badesu önde; köpek o’nun hemen arkasında uzun süre koşuyor, güne pozitif başlıyorlar. Kısacası, Badesu’nun köpek ve kedileriyle olan ev yaşantısı bence harikadır! Özenilmeyecek gibi değil.
Sosyal çevresi tarafından da çok seviliyor olsa gerek. Ne zaman bir parti ya da celebrity etkinlik olsa kesin hemen davetiyesi geliyordur. Gittiği sanat galerilerini, defileleri falan fotoğraflarından takip ediyorum. Etrafında hep yakışıklı, tarz erkekler oluyor. Neden olmasın ki? Doğal güzelliğinin yanısıra hep en güzel kıyafetleri, en güzel kombinleri giyiyor. En güzel otellerde konaklıyor, en güzel yemekleri yiyor. Badesu’nun tatil anlayışı bile çok farklı, aşırı tarz bence. Ara sıra açıp açıp; “deniz manzaralı havuz” içerisinde şampanya içerken çekilmiş olduğu fotoğraflarına bakıyorum. Her seferinde elim beğen butonuna gidiyor; ama çok önceden beğenmişim tabii. Ben de beğeniyi geri alıp, tekrar beğeniyorum!
Badesu hakkında sürekli olarak “vay be, şu imkanlar ben de olacak, nereleri gezerim nereleri…” diye söyleniyorum. Sonra da henüz daha gerçek hayatta tanış olmadığım, instagramdan tanıdığım birisi hakkında böyle düşündüğüm için ikileme düşüp; “olm zaten o, nereleri nereleri geziyordur ama fotoğraflarını instagrama falan koymuyordur, yoksa kesin hakkını veriyordur o imkanların, o yüzden kapa şu çeneni!” diyorum. Günlerim, Badesu’nun o özenilesi hayatını incelemekle; ve böyle güzel bir kadının beni neden takip ettiğini kendime sormakla geçiyor.
Bir gün, Badesu ile aynı şehirde denk geliyoruz. Bunu, kaldığı otel odasında şampanya içerken çektiği fotoğraftan öğreniyorum; ve hemen yapıştırıyorum beğeniyi! Altına da “burası çok güzel bir şehirmiş ya, ben de yeni geldim, ehehe” diye bir yorum bırakıyorum. Dakikalar içerisinde instagram hesabımın sağ üst köşesinde, özel mesaj kutucuğunun üstünde bir turuncu nokta beliriyor. Badesu! “Aaa buralarda mısın sen de? İstersen görüşüp, tanışabiliriz. Ben sosyal medyadan çok güzel arkadaşlıklar edindim.” diyor. Badesu ile konuşmaya başlamadan önce kendi kendimle konuşmaya başlıyorum. “Ulan dağ tepe gezeceğim diye normal kıyafette almadın yanına! Jean, tshirt kombinlesem olur mu acaba?” diye soruyorum. O sırada bir turuncu nokta daha! “Biraz yol yorgunuyum, o yüzden şeklim şemalim kaymış durumda. Yine de haber bekliyorum senden…” yazıyor. “Senin şeklin şemalin kaymaz canım, sen o halde bile çok seksisindir!” diyorum içimden. Yol yorgunu olma durumu, şekil şemal muhabbeti biraz beni de rahatlatıyor. “Tabii ki, çok isterim, neden olmasın. Buluşalım öyleyse. :)))) “ diye cevap veriyorum. Sonra detayları konuşup, kendisini bulunduğu otelden almak üzere sözleşiyoruz. Benim hazırlanmam uzun sürmüyor. Bir jean, bir tshirt, alta da uymasa dahi yapacak bir şey yok; dağcı ayakkabısı! Beklemeye koyuluyorum. Sözleştiğimiz saate yakın dışarı çıkıp taksi çağırıyorum, otele sürmesini rica ediyorum. Tabii yolculuk esnasında sanki bu şehirdenmişim, şehri avucumun içi gibi biliyor havası veriyorum; ki taksici yolu uzatıp fazla para ödemeyeyim diye. Ne olur, ne olmaz, böyle durumlarda uyanık olmak lazım. Araya “ben normalde –yolda gördüğüm bir restaurantın adını söylüyorum- buraya giderim ama bugün bir misafirim var, biraz daha iyi bir yere gidelim istiyorum, meslek icabı sen bilirsin, nereye gidelim abi?” diye soru sıkıştırıyorum. Abi de bazı milletvekilleri, iş adamları ya da ünlülerin bu şehre geldiğinde kendisini aradığını, X mekana gidip nezih bir ortamda hem yemek yediklerini hem de içki içtiklerinden bahsediyor. “Eğer misafirin özel biriyse, kız arkadaşın falansa, kesin oraya gitmelisiniz.” diye ekliyor. Pek inandırıcı gelmese de abiye inanmaktan başka çarem olmadığından sorgulamıyorum. Bu arada otelin önüne yanaşıyoruz, lobiden dışarıya doğru mini elbisesi ve topuklu ayakkabılarıyla gelen biri olduğunu görüyoruz; Badesu olsa gerek diyorum. Karşılamak için dışarı çıkıyorum. Yaklaştıkça, “yok bu Badesu değil ya” diye söyleniyorum içimden; ama direk bana doğru geliyor, elini uzatıyor “Efe! Merhaba, Badesu ben.” Önce biraz afallıyorum. İnstagram’da tanıdığım Badesu’dan en az beş santim daha kısa boylu, yüz hatları ve burnu daha değişik, beli ve kalçası daha kaba olan birisi var karşımda. “Tamam olm kızı süzmeyi bırak artık, çok ayıp!” diye söyleniyorum içimden. “Merhaba, eheheh, görüşebildik nihayet, ehehehe.” diye cevap veriyorum. Gülüyorum ama surat ifadem donuk. Taksiye biniyoruz, abiyi uzun zamandır tanıyor ve takıldığım yerleri biliyor edası ile “biraz önce sözünü ettiğimiz yere gidelim lütfen” diyorum. Abi de kafa sallayıp, yola devam ediyor.
Gideceğimiz yere ulaşıyoruz, restaurant görevlileri tarafından hemen kapılarımız açılıyor. “Eyvallah hocam, hiç gerek yoktu.” diyorum. Taksici abi ile hesabı halledip; artık tanış olduk, bana yamuk yapmaz herhalde düşüncesiyle numarasını istiyorum. “Dönerken yine arayacağım abi seni.” diyorum. Abi de memnun, konuyu uzatmıyor.
Badesu önde, ben arkasında içeriye doğru ilerliyoruz. O an Badesu önde, köpeği arkada spor yaparken çekinmiş oldukları fotoğrafı hatırlıyorum. Deli gibi kahkaha atasım geliyor, zor tutuyorum kendimi. Neyse. Manzaralı, güzel bir yer bulup oturuyoruz. Paramın üçte ikisine bir şampanya açtırıyorum. Ne o an ne de daha sonrasında bunu yaptığım için kızmıyorum kendime. Nitekim zamanında evin en kaliteli oturma grubu misafir odasında olup, misafir geldiğinde oturabilmiş; en iyi porselen takımlarıyla misafir geldiğinde yemek yiyebilmiş bir aile bireyi olduğumu unutmuyorum. Olanını paylaşmayı seven birisi olduğum içinde herhangi bir sorun teşkil etmiyor benim açımdan bu durum. Badesu, instagram üzerinden kimlerle tanıştığından, neler yaptıklarından, markaların kendisine gönderdiği hediyelerden bahsediyor, ben de sus pus şekilde dinliyorum. Bir ara bara gidip, barmen ile bir şeyler konuşup, elinde iki kokteyl ile geri dönüyor. “Ben bu kokteyli çok seviyorum ya! Sanırım biraz da gülümseyince her şeyini fazladan koydu barmen.” diyor. “Demek ki seni bir de instagramda görse varını yoğunu senin üzerine yapar!” diye içimden söyleniyorum. Badesu, bana ne kadar doğa tutkunu birisi olduğundan bahsetmeye başlıyor. Arkadaşının 4X4 jeepi ile yaptıkları günü birlik dağ gezilerini anlatıyor. Bu sefer de ben yerimden kalkıp bara doğru gidiyorum. “Biraz önceki kokteylden yine hazırlayabilir misiniz?” diye rica da bulunuyorum. Hazırlanıyor. Elimde kokteyller tekrar dönüyorum, suratımda yine donuk bir ifade. Badesu, teşekkür ediyor, bir yudum alıyor; ve “Yeterince gülümsememişin galiba, ilki gibi değil bu :)))))” diyor. Cevap vermiyorum. Zaten hafiften çakırkeyf olduğumu seziyorum. Neyse, Badesu’nun bahsettiği şeyler bitince kalkmaya karar veriyoruz. Dışarı çıkıyoruz. Taksici abiyi arıyorum, “on dakikaya kalmaz oradayım abim!” diyor. Beklerken köşe başında sokak köftecisi görüyorum. Hem çakır keyf olmanın verdiği özgüven hem de sevdiğim bir ritüel olduğu için almaya karar veriyorum. Badesu’ya soruyorum, “Teşekkür ederim, istemiyorum.” diyor. “Hiç olmadı bir çeyrek yeseydin yahu!” diye cevaplıyorum. Badesu’nun yüzü asık, “Yok istemiyorum, teşekkürler. Sadece su sokak köpeğini şuradan uzaklaştırabilir misin?” diyor. Gel olm köfteciye gidelim diye köpeği de yanıma alıp köfte ekmek alıp dönüyorum. Bitirene kadar taksici abi geliyor. “Önce otele gideceğiz abi.” diyorum, “Hay hay!” diyor. Otelin önüne geliyoruz, çok memnun olduğumuzu belirtiyor ve vedalaşıyoruz. Sonra benim kaldığım yere doğru yola koyuluyoruz. Bir ara yolda ceplerimi yokluyorum. Yoklar yoklamaz; ani bir refleks ile hemen “dur abi dur dur dur” diye bağırıyorum. Taksici abi şaşkın, “noldu yahu, bir şey mi unuttun?” diye soruyor. “Yok abi diyorum, kalan param ile şu an taksimetrenin gösterdiği kadar gidebiliyorum. O yüzden biraz stres yaptım.” diyorum. “Sorun değil, kredi kartı varsa yakıt alırız.” diye gülerek cevap veriyor. “Olur o halde devam edelim.” diyorum. Kaldığım yere geliyoruz. Abiye her şey için teşekkür edip, ayrılıyorum. Odama geçip, yatağıma uzanıyorum. Marketten alıp, gizli şekilde çantamda odama çıkarttığım biralardan birini açıyorum. Biraz şarkıydı, kitaptı takılıyorum. Yaklaşık bir-iki saat sonra telefonumu elime alıp, instagrama giriyorum. On beş dakika önce Badesu fotoğraf yüklemiş. Saatin gece yarısını geçmiş olmasından olsa gerek seksapalitesini de işin içine kattığı, elinde kadeh olan bir fotoğraf. Badesu, tekrardan beş santim uzamış, yüz hatları düzgünleşmiş, beli incelmiş… Beğenmiyorum bu sefer. İşte bu hiç hoş değildi!
gummygunk
turnnoffyourmind
tangentwithtanner
theartofmadeline
romaincrisis
kaledo-art
jacobvanloon
jbbartram-illu