(ή, γιατί το τέλος της τριλογίας της Ρόζας είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχουμε κάνει)
Το κείμενο αυτό το γράφω στη Θεσσαλονίκη, στις 3.30 η ώρα το πρωί, μετά από μία μεγάλη κουραστική μέρα. Το γράφω βαθύτατα συγκινημένος, διότι ενώ προφανώς παρακολουθούσα την πορεία του κομματιού, τώρα μπόρεσα να ξαπλώσω, να χαλαρώσω και να συνειδητοποιήσω τι έχει πραγματικά συμβεί.
Η Ρόζα για μένα, ήταν μία πρόκληση, ένα τεράστιο στοίχημα με τον εαυτό μου. Παλεύω με τις ανασφάλειες μου όπως κάποιοι ξέρετε και όπως κάποιοι έχετε καταλάβει και μέσα σε όλο το εγωιστικό τριπάκι που είναι η μουσική βιομηχανία, το καμίνι πλαστικού στο οποίο, θέλοντας και μη, υπαγόμαστε κι εμείς, άπειρες φορές με έχω πιάσει να αναρωτιέμαι αν έχω ταλέντο. Εάν είμαι μουσικός. Εάν οι ιδέες μου είναι απλά οι επιρροές μου αναμασημένες. Εάν, εάν, εάν…
Έτσι, πήρα την απόφαση, στο Ρόζα να τα κάνω όλα εγώ. Εγώ έγραψα τις μελωδίες, εγώ έπαιξα την κιθάρα και φυσικά εγώ έγραψα στίχους για να εκφράσω τον πόνο ενός εκ των πιο σημαντικών ανθρώπων που έχω στη ζωή μου. Και όσα γράφτηκαν, πραγματικά γράφτηκαν με αίμα.
Για ελάχιστους ανθρώπους θα χάραζα πληγές πάνω μου που να μοιάζουν με τις δικές τους. Το Τανγκό της Μαρσό είναι ένας όρκος αγάπης σε έναν άνθρωπο που έχει ζήσει τον ξεριζωμό στο πετσί του, ένα “θα ‘μαι εδώ” που ζει όσο ζουν τα τραγούδια. Και στο πλάι του νίκησα τη δική μου Ρόζα, έγραψα κάτι αγνό, κάτι ανέγγιχτο από τις μόδες της εποχής, κάτι μακριά από τις επιρροές μου, στο πλάι του η Μαρσό άνοιξε την ψυχή της και χαμογέλασε στο μέλλον της.
Χορεύω τανγκό κι έχω στα δόντια μαχαίρι…
Ελάχιστοι νομίζω κατάλαβαν πραγματικά πόσο πονάει αυτός ο στίχος. Πόσο πονάει το να ξεδιπλώνεσαι σε κάτι τόσο ντελικάτο όσο ένα τανγκό και να μη μπορείς να αφήσεις τα όπλα σου ούτε για λίγο. Να μάχεσαι κάθε μέρα με την αβεβαιότητα, με τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε σένα, με τον ίδιο σου τον εαυτό, τη Ρόζα σου.
Και ναι, δεν πήραμε παλτό κι είπαμε στον αέρα χτύπα. Κι ο αέρας δεν τόλμησε.
Και ξάφνου, βλέπεις το πανελλήνιο να χειροκροτά. Μέσα στον βούρκο των κλισέ, της πανομοιότυπης pop, του ρεγκετόν και των συνταγών της επιτυχίας, ακούγεται ένα τανγκό.
Και λάμπει ένα κορίτσι σα διαμάντι μέσα στη λάσπη.
Μαρσό μου,
η Ρόζα δε ζει εδώ πια,
αλλά στο τέλος δε θα ‘σαι ποτέ μόνη.
romaincrisis
amandla
gamechangershow
izzy806
gracieabrams
