Kendi işini, emek verdiği, yıllarını okul sıralarında hocalarının egolarıyla ugrasarak aldığı diplomasını kullanabilmek isteyen ne kadar çok insan var değil mi? Asgari ücretin bir tık üstünü hatta bazen asgari ücreti layık gören, o kadar şirket sahibi olmuş ama emeğin, işini aşkla yapmak isteyen gençlerin heveslerini kıran, her fırsatta onlara bağırmayı, aşağılamayı, kızmayı kendine hak görmüş patronları ne çok görür olduk. Daha iş görüşmesinde çalışırken aman izin alırsak şirket politikamız müsaade etmez imaları görmeyen kaç şanslı insan var. Yani çalışansan insani bir problemin olamaz, ailenden biri hastaysa bu seni bağlamaz, çocuğunun sana ihtiyacı olamaz, mesain uzayabilir iş çıkışında sevdiklerine verdiğin sözler tutulamaz.
Ne zaman hatırlayacağız insan olduğumuzu, herkesin bi anneden, bir babadan olduğunu. Duygularımız olduğunu. Bunları unutturmaya çalışmıyor mu bu düzen.
Sen unutma, lütfen..