Hepimiz bir excel dosyasının satırından ibaretiz.
Bir satırla yaşadığım şehirden, ailemden, her zaman gittiğim cafenin her zaman oturduğum sandalyesinden, ağladığım sokaklardan, anılarımın olduğu köşelerden, en sevdiğim banktan, her şeyimden ve herkesten ayrıldım. Küçük bir şehrin küçük bir ilçesinin küçük insanlarının dünyasına atandım. 25 yıl meğer bunun için çalışmışım. Oysaki “büyük balıklar büyük denizlerde boğulur.” diyerek radikal bir kararla 25 yıl önce İstanbul'a tayin istemiş bir babanın, şimdi babasının 3 çocuk sahibi olduğu yaşta kızıyım ve bilenler bilir, ailemizde radikallik bilinen bir hikayedir.
Mütemadiyen ağladım. 24 saat nöbet tutup eve bitap bir şekilde geldiğimde ışığı açık bırakmış olmayı farketmenin, iftarı uyuyarak geçirip krakerle doymaya çalışmanın, evden çıkmadan üç kere anahtarı kontrol etmenin, arada çıtlayan ışıktan ve rüzgardan çarpan kapıdan korkmanın, buzdolabında bozulan sebze ve meyvelerden sonra hiçbir şey almamanın yalnızlıkla eş değer olduğunu öğrendim. Bu zamana kadar öğrenmiş olduğum tıp bilgisini uygulamaya geçirmek kadar iş ilişkilerini kurmanın güçlüğünün zor olduğunu, imzanın ve kaşenin önemini, her nöbetten sonra “acaba şu hastadan şu tahlili de istese miydim” diyerek uyuyamamayı öğrendim. Yaşımla eş memuriyet hayatı olan babamın yıllardır bizim için çalışıp da okuttuğu bir maaşını bir eşyaya yatıracak ve son model bir araba alacak kadar, yaşımla orantısız para kazanmayı öğrendim. Kısa zamanda çok şey öğrendim.
Hekim olmayı hiçbir zaman para ve statü için istemedim, terk-i diyar edeceğimiz şu dünyadan göçüp giderken kendime ve bir avuç insana faydalı olabilmek için istedim, hala da bu isteğimi koruyorum yalnız şu da bir gerçek ki çalışmak çok da matah bir şey değilmiş. Hatta hiç değilmiş. Yamulmuyorsam Nietzsche mealen, vaktinin üçte ikisini kendine ayırmayan her insan köledir der. Peki ben? Sadece nöbet tutuyor ve uyuyorum. Herkesin üstü ve sorumlusu olarak çalışan ben, kimsenin benden emir almadan iş yapamayacağı ben, 22 yaşında elleri titreyerek ilk çocuğunu ateşlendi diye acile getiren genç annenin karşısında o kadar köleyim ki, uyumak ve çalışmak dışında hiçbir şey yapmıyorum. Yaşamıyorum. Eğer burada, bu el memleketinde, bu Ilgaz Dağları'na bakan hastanede, bu tanımadığım yüzlere bakarken yaşadığımı ve ömrümü geçirdiğimi farkedersem ağlarım çünkü, biliyorum.
Bazen o kadar küçülüyorum, o kadar ufalıyorum, omuzlarım o kadar çöküyor ki. Geçen bir hastayı felç geçirme şüphesiyle sevk işlerimleriyle uğraşırken, bir hemşiremin “hocam geçen bir hastayı kaçırmışsınız, amca şu an konuşamıyor” demesiyle çöktüm. Göz dol, kalem düş, ses titre, otur ağla. Tıpta hiçbir zaman %100 olmaz, ama her zaman da hekimliğin %1'lik ihtimali yakalama vazifesi olduğunu düşünürüm. Kaçırmamam lazımdı, bilmem lazımdı, bunun için okumuştum, bunun için çalışıyordum, yoksa ne farkım vardı, hastaların %80'i aynı zaten. Ya da bir amcanın “hocam geçen annemi size getirdik, kalp krizi geçiriyordu” dediğindeki o saliselik korkum, o içimdeki fırtınam. Bazen çok küçülüyorum, çok eziliyorum, ufacık kalıyorum, ağırlaşıyorum, çöküyorum. Tarif edemiyorum.
“Kelebek gibisin, sıksam öleceksin, bıraksam uçacaksın.”
Bir filmde duymuştum sanırım, değilse de sinematografik bir şekilde aktarıyorum; “kadınlar aslında parası olan erkeği sevmezler, kadınlar güçlü erkeği severler ve maalesef günümüzde güç para demektir.”. Böyle bir cümleden çok soru çıkar, evet. Eğer para güçse, güçlü bir kadının sevebileceği erkek kim oluyor, bunu sormak lazım. Ancak gücün para olmadığını biliyordum, kazandıktan sonra daha iyi anladım, mesele bu değil. Erkek olmak başka bir şeymiş, erkek olmak zor işmiş. Kuşatıcı olmak, hissettirmeden koruma altına almak, merhametli olmak, varlığının hissedilmesini mekandan bağımsız sağlayabilmek, baştayken sonu hesaplamak, hayatta boşluk bırakmamak, bunlar paranın sağlayamayacağı ama bir erkeğin gücünün göstergesi olan şeylermiş, bunu da anladım.
Aslında yazacak çok şey vardı, zamanla eridi gitti. Keşke yazsaymışım, keşke dökseymişim içimi ama gerçek hüznün bunları yazdırtmadığını, kelimeleri bir araya getirtmediğimi biliyorum. Gerçekten hüzünlü olan insan ağlar, başka bir şey yapmaz, bunu da biliyorum.
Hemşirenin söylediği kaçırdığım ve konuşamayan amcanın kayıtlarına ulaştım, amca bana muayeneye geldiğinde bütün muayenesini yapmışım, tomografisine varıncaya kadar tetkiklerini isteyip uzman doktorlara danışmışım, ancak amcada anormal bir şey bulamayıp ayaktan sevk etmişim. Amca sevkim üzerine ildeki hastaneye gitmiş, oradaki doktorlar da araştırmışlar bir şey bulamamışlar, sonra amca felç geçirmiş. Yavaş yavaş iyileşerek sadece konuşmasında bozukluk kalmış. Çok şükür diyemem tabi ama en azından vicdanen daha rahatladığımı söyleyebilirim, ancak bu rahatlama ağladıktan sonra olmuştu. Neyse. Kalp krizi geçiren annenin oğluna gelince, saliselik korkumla “ne yapmıştık annenize” diye sordum, “sevk ettiniz hocam, orada da angio yaptılar, annem kurtuldu” deyince derin bir oh çektim ancak bu da saliselik çöküşten sonra gerçekleşti. Bunlar insanı kendine getiriyor, Rabb'im utandırmasın, Rabb'im şaşırtmasın. Güleryüzlülüğün medikal tedaviden daha önemli olduğunu düşünüyorum. Şu zamana kadar hastalarımdan kötü dönüş almadım, almayayım da. Allah'ım sen koru, sen bana verdiklerini hakkıyla yapmamı nasip et inşallah.
Aslında yazacak çok şey vardı da, işte.
Tosya Devlet Hastanesi Acil / Nöbet devrine 43 dk kala 07:17
theartofmadeline
stormborns
jimmyeatworldofficial
