enkaz.

[enkazinaltindaki]

en yakın arkadaşınızın en yakın arkadaşı mısınız?

[enkazinaltindaki]

kimse sizi üzmemek için kelimelerini seçerek kullanmadı. cümlelerine hiç 'acaba' ile başlamadı. "acaba üzülür mü? acaba kalbi kırılır mı? acaba ona kendini nasıl hissettiririm?" onlar cümlelerine hep 'bana ne' lerle hakim oldular. siz ne kadar alttan aldıysanız,onlar o kadar boyun eğdirmeye çalıştılar. peki siz? siz buna nasıl izin verdiniz?

[enkazinaltindaki]

iyi güzel moral veriyorsun ama kendine karşı çok acımasızsın be kızım

hep öyle olmaz mı zaten?

[enkazinaltindaki]

selam,yine senin için bir şeyler yazdım ve birkaç dakikanı ayırıp okumanı istiyorum. şuan hayatında yolunda gitmeyen birtakım şeyler var,biliyorum. hepimizin var. ve sen onları düzelterek büyüyeceksin. sorunlarınla olgunlaşacaksım,çözümlerinle akıllanıcaksın. birçok kez tökezleyeceksin ve hatta düşeceksin. ama her seferinde daha güçlü kalkacaksın. bazen her şey daha kötü olacak sen çabaladıkça,onları da tecrübe ediceksin. gittiğin yollarda tökezlediğin taşların yerini ezberleyeceksin. ama bunların hepsi yaşanırken sen hep çok güçlü kalıcaksın. çünkü sen böyle geldin bugünlere.

[enkazinaltindaki]

ruhu can çekişen birini fiziksel acıyla korkutamazsınız. içinde fırtınalar koparken bile bomboş bir duvara bakıyorsa o insan, bedeninde açılan hiçbir yara ruhundakinden fazla acıtamaz.🖇

[enkazinaltindaki]

kendi yarattığım enkazın altındayım. oysa hiçbir şeyi böyle hayal etmemiştim ben. yaptığım tüm hataların bedelini şimdi ödüyor gibiyim. evren benden intikam alıyor sanki. en sevdiklerim şimdi bana çok yabancı. bana bakıyorlar ama beni görmüyorlar. neler yaşadığımı,neleri atlattığımı,nelerle cebelleştiğimi unutmuş gibiler. sesimi kimseye duyuramıyorum. üzerimdeki enkaz her geçen saniye beni daha dibe gömüyor. elimden hiçbir şey gelmiyor. ve ben bunları yaşarken sadece evimdeki koltuğumda oturup duvarı izliyorum.

[enkazinaltindaki]

şarkılar ve duvarlar en yakın arkadaşlarım şimdi. içimdeki çığlıkları basit birkaç melodi susturabiliyor sadece,bir tek duvarlar beni yargısızca dinliyor. hiçliğin peşinde sürükleniyorum. her geçen gün biraz daha hissizleşiyorum. insanlara ve kendime her geçen dakika daha da yabancılaşıyorum. belki de ben yalnız kaybettiğim kendimi arıyorum.

[enkazinaltindaki]

selam.bu yazıyı nerede,ne zaman ve ne şekilde okuyorsun bilemem. sadece birkaç dakikanı ayırıp yazdıklarımı okumanı istiyorum senden. eğer hayatında bazı şeyler kötü gidiyorsa,ki umarım öyle değildir, eğer öyleyse yalnız olmadığını ve asla yalnız olmayacağını bil. seninle aynı derdi yaşayan ve yaşayacak,çaresini arayan ve arayacak belkide milyonlarca kişi var ve bu hep böyle olacak. bu problem her neyse,emin ol ki bitecek. ne demiş reşat nuri güntekin, "en uzun,en çaresiz geceni düşün. sabah olmadı mı?'' emin ol güneş bir sabah senin için de doğacak. üzülme demiyorum sana ama bu gülünç dünya için kendini paralamaya asla değmez. sen her şeyden daha kıymetlisin bunu asla unutma tamam mı? hoşçakal.

010520

[enkazinaltindaki]

sadece sana ihtiyacım varken seni çok yanlış kişilerde aradım. girdiğim çıkmaz sokaklarda kendime farklı yollar yarattım. seni ararken kendimi kaybettim. yolumu,kişiliğimi,ruhumu. şimdi toparlanma vaktim gelmiş. kendimi tekrar bulmak için yürüyorum kaybolduğum sokaklarda. her adımım bir öncekinden daha sert artık. benliğimi kaybettiğim çıkmazlarda yeniden doğmaya yürüyorum.

230419

[enkazinaltindaki]

biz hayatın savurduğu kadınların çocuklarıyız. içimizde her zaman bir şeyler eksik büyüdük biz. her zaman ayaklarımız yere dik basmak zorundaydık. çocukluğumuzda elimizden alındı bizim,bebeklerimizle oynayacağımız yaşta annelerimizin gözyaşlarını sildik. 

[enkazinaltindaki]

bi uçurumun ucundayım. ama o son adımı atabilecek cesareti bulamıyorum ayaklarımda. bıraksam kendimi maviliklere,her şey son bulacak aslında. susacak kafamın içindeki nefret nidaları. işte o zaman gerçekten yapayalnız kalacağım ve ancak o zaman mavinin serinliklerinde kaybettiğim kendimi bulabileceğim. 

[enkazinaltindaki]

kaçamıyorum aklımda kurduklarımdan. susmuyor kafamın içindeki. sensizliğin hiçliğinden kurtulamıyorum. çıkamıyorum sokağından. başa saran şarkılar,sonu gelmeyen geceler ve iliklerime kadar hissettiğim sensizlik. günler geçmek bilmiyor. sensiz ne yapılır bilmiyorum,cahiliyim sensizliğin.öğreteceğin çok şey vardı üstelik. sevilmeyi mesela. ama sen nefreti öğrettin. üzüntü bir denizken sen bana yüzmeyi öğrettin. gidenin arkasından bakmayı ve anılarla baş etmenin çaresizliğini öğrettin. alacağın olsun ki ben seni severken sevilmemeyi hazmettim. ya sen gel ya da beni kendinden kurtar,ben o denizde boğuluyorum.

[enkazinaltindaki]

ben bazı şeyleri düzeltmeye çalıştıkça her şey daha fazla üstüme geliyor. dayanamıyorum. kimse bilmiyor içimdeki fırtınaları. kimseye açmıyorum içimi. geçirmiyorum duvarlarımdan. 

kendi içimde kavgalarım bitmiyor.elimden tutan kimse yok. halledemiyorum bir şeyleri. duvarlar ve şarkılar en yakın arkadaşlarım artık.

olur olmaz doluyor gözlerim yoruldum insanlardan. beni yoran herkesten uzaklaşmak istiyorum. hepsinin hayatından usulca çıkmak istiyorum

tanıyamıyorum artık kendimi. doğru ne bilmiyorum,göremiyorum artık. yalanlar söylüyorum,oyunlar çeviriyorum. ama aslında sadece kendimi koruyorum. herkesten. kendim dışında herkesten kendimi koruyorum en çok kendimi yoran ben değilmişim gibi :)

[enkazinaltindaki]

günlerdir sayfalarca sana yazıyorum. sen şuan onunla konuşurken bile sana yazıyorum ben. değer miydi? değmezdi. pişman mıyım? değilim. 

seni sevdiğim tek bir günden,sana yazdığım tek bir cümleden pişman değilim sevgilim.

beni neden sevmedin? ben snein için her şeyi yapabilecek kadar severken seni ,sen neden bana kalbinde küçücük bir yer ayırmadın? çok mu zordu şu basitçe ve tek isteğim?

iki gün sonra çıkma tarihimiz birtanem. umarım bari o gün aklına gelebilirim. ben tüm gün karanlık odamda seni düşünürken,sen takvime gözün takıldığında umarım bizi hatırlarsın. 

[hictenhallice]

benim bu sitede beğenilme gibi bir kaygım yok. burası beni tanıyan herkesten gizli tuttuğum, kara kaplı bir günlük. zaman zaman ağlıyorum, yazıyorum ve bazen gülüyorum. takip etmeseniz de olur, sesimi duyan, karanlığıma ortak olan birilerinin varlığını bilmem yeterli.

[enkazinaltindaki]

tam olarak bu (:

[enkazinaltindaki]

yalnız büyüdüm ben. yanımda sadece kafamın içinde konuşan ve susmak bilmeyen başka bir ben vardı,keşke o da olmasaydı. en çok onunla geçinemedim zaten. ben yıkıntıların arasında kendime başka bir hayat sunmaya çalıştıkça o içimdeki ben,beni her zaman gerçeklerle yüzleştirdi,her zaman kaçtığım gerçeklerle. belki bu yüzden bu kadar güçlüyüm. tüm korkularımla,sakladıklarımla yüzleştirildim. kaçtığım her şey hep peşimden gelirken ben onlara baş kaldırmayı öğrendim. 

[enkazinaltindaki]

ben hayatıma giren hiçbir insanı sebepsiz bulmam. mutlaka bir sebebi vardır ki o insan, milyonlarca insan içinde o insan, benim hayatıma girmiştir.

bir insan bir insanın hayatına mutlaka bir şeyler katmak için girmiştir.

çoğu insan girdi hayatıma. hiçbiri sebepsiz değildi. kimi üzdü beni, kimi çok mutlu etti

üzenler beni büyüttü,ders verdi, olgunlaştırdı. mutlu edenler hayatımda çok güzel izler bıraktı. ama hepsi beni ben yaptı

ben, yanlışlarımla, doğrularımla benim. yanlışımda benim, doğrum da. hiçbir yanlışım için o kadar pişman değilim ki.. çoğunu bir kez daha yapma şansım olsa tekrar yaparım.

çünkü bugüne kadar yaşadığım her şey beni bugüne getirdi.

geldiğim yolda ayak izlerim var. yaşadıklarım var. hissettiklerim var. beni ben yapan her şey var.