Çok basit. Çok hırçın bir adamım, dalımı taşlayanın, boğazına yapışmakla kalmam, boğazından çeker alırım meyvemi. Bu derece sertim. İnsan niteliğim mahluktan ibaret.
Başlangıçta herşeyin güzel olduğunu düşünmüş olsam da, herşeyin aksine akacağını bekliyordum. Bilmeden beklemenin geçirdiği 22 yıla yakın senede gördüklerim, pay çıkardıklarım, yanlışlarım, doğrularım, eğrilerim, kafamda binlerce soru işaretiyle yaşadım her günü. Götümün üstüne rahat oturduğum günleri ben 6 yaşlarında kaybettim henüz daha çocuk bile sayılmazken, sonrası çorap söküğü gibi geldi. Ben söktükçe zaten onun gelesi vardı, ama bir yerden sonra alıştım. Alışkanlık edinmedim kendime bunu aslında, ne bir sigara, ne bir içki gibi. Ne tiryakisi oldum, ne de bağımlısı. Kanıma ilk verdikleri şırıngayı unutmuş değilim. Hastane koridorlarında koşturuyordum, yaşıtlarım top peşinde koşarken, kavgalarım küçüktü, ben arardım sadece ve sadece hep doğru söylemeyi, meğer kendim yalan söylermişim. Şunu bugün öğrendim, 22 yaşında bir genç adamken, bize doğruyu öğretecek adam yoktu başımızda adam! Öyle büyüdük biz. Başımızı kestik oturup onu yedik gün geldi, gün bitti biz yine kafayı yemekle kaldık. Israrcı olmadım denemez hiç bir zaman. Aslında bana öğretilen bir çok hadiseyi kimseden duymayla görmeyle değil, yaşamayla öğrendim. Mesela bizde bir terim vardır; '' Önce İnsan '' hayır '' Önce Kendim '' olarak düzelteyim. Hayat kiminse, kim onu yaşıyorsa onun elinde ipleri. Sonuna kadar salsın da başkasında hissetsin diye yok. Var olmasının nedeni de öyle basit bir döngü, ölümcül bir hastalık değil. Neslimizin 7 milyar civarı olduğu söyleniyor şu sıralar, tam net bir bilgi alınamıyor. Bu kadar kalabalıkta; '' Tek başıma kaldım '' demekte bana biraz saçma geliyor açıkçası, kafanı kaldırıp etrafına bakmak gerekir, doğruyu eğriyi. Korkma yanlış yapmaktan, çünkü her yanlış. Sana; nasihat, ders, aklına gelebilecek her türlü özverisiz davranış gibi yaşatacak seni. Uzun lafın kısası ben yaklaşık 22 senelik hayatımda gördüklerimden daha çok göreceklerimi gözleyen biriyim. Geçmişi özlemedim değil, 15 yaşıma geri dönsem anneannem yanımda olurdu. Ama bir şey var, sanki bir eksiklik hissediyorum. Bir şeylerin koptuğunu, böyle sökülüp gittiğini benden. 5 tane insan koparıldı, böyle söktü götürdüler resmen benden onları. Hatta birisi var ki, onu kökünden ateşe verdiler diri diri gözlerimin önünde, karşımda. Bunu ona yaşatanlardan olmak bence en büyük günahım.
Benimki insan değil, bi tank gövdesi.
origamiaround
stormborns
snowghoul
kianamaiart
discoholicmusic
pixelskylines
andulkaphoto
gummygunk
