αυθυποβολή

[horisabalaz]

όλα

θα πάρουν τα ματ την γειτονιά

θα πάρουν το κέντρο οι τουρίστες

θα πάρουν τα διαμερίσματα τα ριάλ εστειτ

θα γίνουν αδιέξοδο τα στενά πουστριβα για να μην με δέσουν οι μπάτσοι

θα γκρεμιστούν οι παιδικές χαρές θα χάσουμε τις δουλειές μας θα καταργηθεί η δωρεάν σίτιση πολυτεχνείο θα κάνουν ίσιωμα τον στρέφη θα βάψουν με νέον την γωνία στη μεσολογγίου θα εκκενωθούν οι καταλήψεις να γίνουν φοιτητικά κρασάδικα θα πεζοδρομησουν την Στουρνάρη και θα κόβουν εισητηρίο ανάλογα με το βάρος της βαλίτσας θα γίνει ελικοδρόμιο η αλεξάνδρας και θα παραφυλλάει η γαδα τα νώτα μας οι γάτες τις δερβενίων θα πυροβοληθούν ανάμεσα στα μάτια τα σκαλιά του αστέρα θα αποκτήσουν ασανσέρ η κωλέττη η νέα πλατεία ψυρρή - σαμπως δεν είναι ήδη;

θα τα παραδώσω όλα στη σύγχρονη μετά μητροπολιτική δυστοπία χωρίς αντίσταση

μονάχα θέλω μέσα μου τα δάχτυλα σου ( ό λ α)

[1chainzdeactivated-deactivated2]

80s music brings me back to good times like when i wasnt alive

[sickpage]

Jordi Huisman Italy, 2012

[triaepsilon]

Παρελθοντικοτητες

στις παιδικές φωτογραφίες εμφανίζονται κατά σειρά αποτυχίας: σιδεράκια, φράτζα, βελουτέ φόρμες, παραπανίσια κιλά, φίλοι που δεν ήταν φίλοι και μετά βήμα-βήμα ξεκίνησα να μην αντέχω τη ζωή και τον καθρέφτη. Φακοί επαφής Σιδερακια Κομμωτηρια και βαφες Νυχια Κιλα κιλά και κιλά Αναπάντητες κλήσεις Μπύρες Βιβλία και πάλι βιβλία (κομματι κομματι εσπαγα τον εαυτό μου για χρόνια. μέχρι που με κόλλα στιγμής συντελέσθηκε επανένωση. με αναδιαρθρωσα ωστέ περίφανη πλέον να μπορω να σας πω πως δεν ειχε καμια σημασια. μονη σημασια ειχαν τα ποιηματα που δεν εγραψα και τα βιβλια που δε διαβασα και εκεινη η μικρη φωτογραφια ταυτότητας που παντα μου θυμιζει ποια ημουν πριν διαλεξω ποια θελω να γινω)

[kodysseia]

μπλε

από όλα τα πράγματα που δυνητικά θα μπορούσα να γίνω περισσότερο θα ήθελα να είμαι εκείνο το μπλε πουλόβερ που αγκαλιάζει το σώμα σου τα βράδια και σε κάνει να φαίνεσαι σοβαρός αλλά και λίγο αστείος και δεν είναι ούτε πολύ στενό ούτε πολύ φαρδύ και λες πως σε ζεσταίνει χωρίς όμως να σε ιδρώνει και όταν το βλέπω θέλω να κουρνιάσω πάνω του απαλά αλλά και να σε γλύψω ώσπου να τελειώσεις και τέλος πάντων, αν μπορούσα να μετατραπώ σε κάτι απόψε, αυτό θα ήθελα στ’ αλήθεια να είναι εκείνο το μπλε πουλόβερ που έχεις μια υποψία για το πως βρέθηκε στα χέρια σου αλλά δεν είσαι απόλυτα σίγουρος και που αν το χάσεις ποτέ, ίσως δεν το πολυψάξεις αλλά θα σου λείπει γιατί ήταν όμορφο και σε έκανε όμορφο και με κανένα άλλο ρούχο δεν θα είναι έτσι

[milw-gia-sena]

Κι αν δεν σε γνώριζα θα σ’έλεγα φεγγάρι,

γιατί έχεις μια πλευρά που δεν τη δείχνεις σε κανένα.

-Αθήνα-

[horisabalaz]

ανταλλάζω

ώρες κοινωνικών αγώνων για ένα βλέμμα σου

[horisabalaz]

ακόμα μαθαίνω

τα πρωινά ήταν πάντα δύσκολα από την πρώτη μέρα στο σχολείο μέχρι το καλοκαίρι που μάθαινα πως μοιάζει να ξυπνάς μόνη σε άδειο σπίτι

[rosazule]

[horisabalaz]

παραδοχές

υπάρχουν στιγμές που λείπεις τόσο ώστε ανησυχώ σαν μητέρα πρωτοετή φοιτητή στην επαρχία

[tomahokk-deactivated20181108]

ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω και ξανασκοντάφτεις

[paidi-twn-8ewn-deactivated20190]

Μα τελευταια το βαρος στο στηθος δεν παζαρευει ουτε γραμμαριο..

[tomahokk-deactivated20181108]

Μόνοι μας τα σκατώσαμε, τα κάναμε όλα δύσκολα αφού υποσυνείδητα περιμένουμε αντίκρισμα από όσα κάποτε δώσαμε 

[miunicoamorsonloslibros]

[triaepsilon]

τώρα δεν γνωρίζω αν θα μπορέσεις να διαβάσεις αυτό το γράμμα, παρ’ όλα αυτά νιώθω μια ανάγκη να σου πω πως εγώ μαζί σου έχω υπάρξει πιο ευτυχής απ’ όσο λένε στα βιβλία πως είναι δυνατό. [”Το τραγούδι μας”, Eduardo Galeano, 1975]

[triaepsilon]

μακ(άρι) αύριο

μεσημέρι καθημερινής μήνα κακού βρέθηκα ακριβώς στις σκέψεις που με οδήγησαν στο να καταλάβω σε μια απίστευτη πληρότητα το νόημα του

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

βλέπεις, είναι που μπορώ να το φανταστώ σαν τον μόνο τρόπο του να μην ξυπνάω δίπλα σου

το να μην υπάρχεις πια στις διαστάσεις που μπορώ να ταξιδέψω με υπαρκτά μέσα, και προτιμώ απ’ το να μας σκεφτώ χώρια, να μας δίνω εκδοχές θανάτου

[horisabalaz]

τυχαίος στίχος που κάποιος σιγομουρμούρισε και αγάπησα σαν νόθο παιδί μου

έχουμε πρόσωπα σταμπαρισμένα παρόλη την πίεση χρόνου κάνουμε ποίηση δρόμου. 

[xxetrel]

“Αν μου λέγαν να διαλέξω και να άλλαζα μια σκηνή, θα κρατούσα την ίδια σκηνή, δε θα άλλαζα στιγμή.”

— Επιλεκτοι