κτητικότητες

σκόρπιες λεξεις για αυτά που δεν θα μας ανήκουνε ποτέ // με βρίσκεις εδω: https://ktitikotites.blogspot.com/ .......................................................

[ktitikotites]

θα ηθελα να μαθω τα αγαπημενα σου βιβλια☺️

μπορείς να τα δεις στο μπλογκ μου εδω

https://www.blogger.com/profile/13732961599902319023

τώρα διαβάζω τον Καστανανθρωπο και μαρεσει πολύ.

γιατί θες όμως?

[ktitikotites]

αδέσποτα κολλαζακια ψάχνουν σπίτι/ 2 ευρώ το πριντ/ χέρι με χέρι στην Αθήνα σύντομα και στην Θεσσαλονίκη

[ktitikotites]

  κάποια βράδια στεγνώνει το νερό στην καρδιά μου και μένει το αλάτι θέλω να πω η αορτή μου καταπατήθηκε πολλάκις και πλέον πιο πολύ την ταρ

η θάλασσα μέσα μου αφαλατώθηκε είμαι πλέον φιλική προς χρήση

[ktitikotites]

Σήμερα με τρώει ο παράμεσος μου στην βάση του γεννιέται μια οικογένεια κοάλα καθώς γεννιούνται μου τρώνε το δέρμα. Τα ευχαριστώ και νιώθω πω

Είναι το δάχτυλο που κόπηκε από γυαλιά στην κουζίνα του και είναι στο χέρι που βάζω στον κώλο του και αυτό είναι ένα ποίημα

[ktitikotites]

  στα 500χλμ που μας χωρίζουν/στους τρόπους που ενωνόμαστε/στο α. «η σκιά μου/ κάπως/ μεγαλώνει τα βράδια/ χωρίς» έγραψα και απάντησε «τα β

μακριά σου είμαι επαρκώς στεγνή για στολίδι

[ktitikotites]

[ktitikotites]

[ktitikotites]

Χτες έπλυνα τα χέρια μου πολύ σχολαστικά πριν αγκαλιάσω την γάτα μου. Όπως τα έπλενα έφτιαξα δύο πολύ μεγάλες φούσκες, τις πιο όμορφες φούσκ...

Είμαστε φούσκες. Και πεθαίνουμε από την ελπίδα όσων αγαπάμε να μας δούνε να πετάμε. Είμαστε μαχαίρια φτιαγμένα από φροντίδα και ακονιζόμαστε η μία πάνω στο σώμα της άλλης. Μας γεμίζουμε χαρακιές και φιλάμε το αίμα μας. Προσπαθούμε να χαϊδευτούμε και πνιγόμαστε στις ίδιες μας τις αγκαλιές. Οι άνθρωποι που αγαπάω πιο πολύ μου ξερίζωσαν τα άντερα σε μια προσπάθεια να σκοτώσουν αυτό που τραυμάτιζε το στομάχι μου. Μου τίναξαν τα μυαλά στον αέρα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με κάνουν να μην σκέφτομαι να πεθάνω. Είμαστε φούσκες που αυτοκτονούν σκοτώνοντας η μία την άλλη με βελόνες.

Από όλους τους θανάτους, αυτόν θα διάλεγα.

[ktitikotites]

ζάχαρη και μέλι στην μια πλευρά στην άλλη νεκρές κατσαρίδες το νόμισμα είναι σκάρτο και βρίσκεται μέσα στις φακές μου. παίζω κορόνα γράμματα...

στο στόμα μου βρίσκονται χιλιάδες μκροσκοπικά άγαρμπα κομμένα μέταλλα το σάλιο μου έχει γεύση σιδήρου και τραυματίζω ότι φιλάω εξ ορισμού

[ktitikotites]

[ktitikotites]

ένα κολλαζ μου έγινε αφίσα

και κάτι πολύ όμορφο έρχεται

[trappedself]

αμφισβήτηση

το θέλω να χαϊδεύομαι πάνω στην πυζάμα σου  είναι η αίσθηση του σώματος μέσα σε αναμμένο τζάκι είναι συνθηκη απαραβίαστη απαιτηση ζωων γάλακτος που νιώθουν ασφαλεια στην κοιλιά σου το θέλω να χωρέσω μες στο στόμα σου είναι σύμπτυξη όλων των ονείρων μου όταν με κρατάς σφιχτά δημιουργείται το κλίμα του με λατρευεις όταν στα χέρια σου διαλύονται τα φερμουαρ και μουλιάζω σαν σπανάκι στο κρεβατι σου το μου αρέσει το σπιτι σου σκοτεινό τα σώματά μας ιδρωμένα ενέχει τον φοβο να παρεκτραπώ  να σου ζητήσω να μιλησουμε πολιτισμένα σε αστυνομικά τμήματα αναζητώντας κατασχεμένα ναρκωτικά τον ενοχλήτικο ηλιο του δεκέμβρη το πώς σφίγγουμε τις γλωσσες μας σε γροθια και αναπνέουμε χωριστά αλλά συγχρονισμένα είναι στον λαιμό πικρίλες η ανελευθερία και η συνειδητοποιημένη πραγματικότητα πως δεν θα μεγαλώσουμε μαζί ανταλλάσσοντας υγρά μετά το κορμί σου με ερεθίζει κυρίως η ταξική μας σύγκλιση

[ktitikotites]

μαύρες τρύπες και μυθικά τέρατα

[ktitikotites]

Η συντρόφισσα με σταματάει την ώρα που της διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια. Η συντρόφισσα με σταματάει την ώρα που αναμασάω το τραυμα μου για να μου πει: Δεν έχει τα δικά μας κέντρα.

Η συντρόφισσα με σταματάει την ώρα που διαβάζω. Μου λέει: δεν θέλω πεθαμενατζιδικα. Θέλω να δώσουμε ελπίδα.

Η συντρόφισσα που με σταματάει ενώ διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια, δεν έχει διαβάσει ποτέ τα ποιήματα μου. Δεν ξέρει ότι είμαι επιζησασα βιασμού. Η συντρόφισσα που με σταματάει δεν ξέρει πως τρεις μέρες τώρα ψάχνω ποίημα να ταιριάζει στο τι θέλουμε και δεν υπάρχει. Η συντρόφισσα που με σταματάει ξέρει μονο πως είμαι ηθοποιός και αρα μπορώ να την βοηθήσω.

Η συντρόφισσα που με σταματάει ενώ διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια δεν ξέρει πως έτσι με σταματάνε οι σκηνοθέτες πάντα άντρες να μου πουν πως είναι πολύ θηλυκή η ερμηνεία μου. Η συντρόφισσα που με σταματάει δεν με έχει δει ποτέ να παίζω Δεν με έχει ξανακούσει να διαβάζω ποιήματα μου. Αν το είχε κάνει θα ήξερε πως δεν έχω καμια ελπίδα μέσα μου. Δεν έχει ελπίδα η τέχνη μου μόνο την μυρωδιά του θανάτου. Την μυρωδια του αίματος. Αν το είχε κάνει θα ήξερε πως η τελευταία μου ελπίδα κρεμαστηκε σαν πανό.

Η συντρόφισσα που με σταματάει ενώ διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια, δεν ξέρει ότι με κάνει να νιώθω όπως τότε που έχανα λέξεις στην σκηνή. Μα δεν φτάει. Τόσα χρόνια τέχνη και ακόμα δεν βρήκα τον τρόπο να εξηγώ πως αν δεν ξέρετε πως είναι να κλαις και να ουρλιάζεις στα παρασκήνια, να καταρρέεις στις πρόβες, να λιποθυμας πριν την παράσταση από τα ποτα που ήπιες την προηγούμενη μέρα μπας και ξεαγχωθεις, αν δεν ξέρετε πως είναι να ματώνει η μύτη σου έξω από το θέατρο, αν δεν ξέρετε την βρόμα των δημοτικών θέατρων, τις σαπισμενες σφουγγαρίστρες που δεν φτάνουν να ξεπλυνουν την σκόνη στα καμαρίνια, τους ιστούς αράχνης, τα μισά μεροκάματα τις Κυριακές, αν δεν ξέρετε πως είναι να πουλάς την τέχνη σου κομματι κομμάτι μπας και έχεις λεφτα να κάνεις μαστερκλας στο αρχαίο θέατρο, αν δεν ξέρετε τι σημαίνει σκηνοθέτης αφεντικό, και σημάδια στα χέρια από κουβαλήματα προβολέων μην με καλείτε στα καλλιτεχνικά ιβεντ σας. Μη μου ζητάτε να απαγγειλω θετικά ποιήματα γιατί όλη μου η θετική ενέργεια ψόφησε σε ενα δημοτικό θεατρο στην Έδεσσα.

Η συντρόφισσα που με σταματάει ενώ διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια δεν καταλαβαίνει γιατί νευριαζω και προσπαθεί να με ηρεμήσει. Η συντρόφισσα που με σταματάει ενώ διαβάζω ένα ποίημα για την εμφυλη βια θέλει ένα ποίημα να ταιριάζει στα καλούπια της, να ακούγεται καλά, να βγει καλά στο βίντεο, να συγκινήσει χωρίς όμως να αηδιάσει.

Αλλά εγώ φταίω, η ηλιθια, που λες και είμαι 15 χρόνων εμπιστευτικά την στρατευμένη τέχνη.

[ktitikotites]

Λιώνω. Σαν την ζάχαρη που βάζεις στον καφε σου  Και χαίρομαι Που έστω και λίγο  Μπορώ στην τραχεία σου  Να σταθώ 

Λιώνω

Σαν την ζάχαρη που βάζεις στον καφε σου

Και χαίρομαι

Που έστω και λίγο

Μπορώ στην τραχεία σου να σταθώ

[ktitikotites]

χασταγ φακτζεντερνορμς

[ktitikotites]

θα ήθελα να ξεκινήσω να ασχολούμαι με το κολάζ το οποίο πρόσφατα ανακάλυψα ως μορφή τέχνης. Δεν έχω κάποια εξοικείωση με αυτό. Από που θα μου πρότεινες να ξεκινήσω; Τι να δω/να διαβάσω/να συλλέξω κλπ;

λοιπον, γενικα, δεν υπαρχει ενας τροπος να ξεκινησεις. και εγω ακομα καινουρια ειμαι σε αυτο. για αρχη θα σου προτεινα να αρχίσεις να αρχισεις να μαζευεις εφημερίδες και περιοδικα. οταν τα διαβαζεις να κοβεις αυτα που σου τραβανε το ματι και να τα μαζευεις σε ενα κουτακι ωστε να εχεις υλικο ακομα και οταν βαριεσαι να ξεφυλλίσεις. σκεψου απλα τι θες να δείξεις/πεις και πες το. τα καλύτερα ειναι εφημεριδες τυπου ελευθερη ωρα (ξερω, ΙΟΥ) γτ εχουν μεγαλα γραμματα και εικονες επίσης vogue.elle και τα λοιπά, περιοδικα για νεες μαμαδες, εχουν τέλεια χρωματα. εγω χρησιμοποιώ τέτοιες φυλλάδες για να ξαναπω την ιστορία μου και κάπως να αλλάξω την δυναμική που έχουν οι λέξεις. σε ταμπλρ και ινστα υπάρχουν άπειροι λογαριασμοί να πάρεις έμπνευση, αλλά θα σου πρότινα να εστιάσεις σε εσενα πρωτα στα καπως τεχνικα εχω να σου πω απλα να παρεις ενα καλό ψαλίδι (θα σε σωσει), και να προτιμας υγρη κολλα, γτ μένει καλύτερα. για τα μικρά αποκόμματα μπορεις να βουτας μια οδοντογλειφιδα στην κολλα να κολλας με αυτη. πειραματισου με τα χαρτόνια, δες αν θες να τα ζωγραφιζεις η να κολλας μεγαλες εικονες από πισω, και γενικα πέρνα καλά όσο το κανεις!