Geven en nemen
Als docent is het soms best moeilijk om je te verplaatsen in de hersenen van een student. Je bereidt je lessen voor en hoopt er het beste van. De droom is dat de student aan het einde van de les vol goede moed en voorzien van veel wijsheid zijn leven vervolgt.
Vaak moet je daarbij goed opletten hoe je je lesmateriaal verwoordt. Vandaag gaat het in de teamkamer over een workshop ‘Vergaderen’. In die workshop komen stellingen naar voren die besproken zullen worden met de studenten morgen. Bij het voorlezen van de stelling “Mensen moeten me nemen zoals ik ben”, ontsnapt er aan mijn lijf gelijk een harde grinnik. Ik kan niet ontkennen dat er dan in mijn hoofd twee scenario’s ontstaan, die wellicht ook bij studenten naar boven zullen komen. Ik zou te allen tijde voor het woord ‘accepteren’ kiezen in zo’n situatie.
Soms helpt het om nog een beetje een puberbrein te hebben. Dat maakt lesgeven wel zo leuk.














