JumpInto YourBones @esmeraldasixx - Tumblr Blog

Posts

s-ousha-deactivated20180526

anamorphosis-and-isolate

neuromaencer

timotaychalamet

instagram

Today’s Weekly Fluff: Two Sleepy Kittens from Japan

To join in on nap time, follow @riepoyonn on Instagram.

Hello, world! It’s time to meet today’s #WeeklyFluff: two sleepy kittens named Amelie and Canele (@riepoyonn). These twins live in Japan and love spending their time curled up in a warm ball, snoozing away.

nefeligian10

ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΤΟ ΠΛΙΖ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΠΆΡΕΙ ΠΟΛΎ☺ anonymous asked: Τι θα γίνει εάν σκοτώσω τον εαυτό μου; Γιατί είμαι έτοιμος να πάω. extrasad answered: Θες να μάθεις τι θα γίνει εάν σκοτώσεις τον εαυτό σου; Λοιπόν η μητέρα σου θα γυρίσει στο σπίτι απ'την δουλειά και βρίσκει νεκρό το παιδί της. Βγάζει μια κραυγή και κατευθύνεται προς τα εσένα. Σε παίρνει αγκαλιά και προσπαθεί να σε ξυπνήσει. Τα δάκρυα της στάζουν στο πρόσωπο σου. Ο πατέρας σου ακούει τις κραυγές και σπεύδει μέσα στο δωμάτιο να δει τι γίνεται. Δε μπορεί να μιλήσει,επειδή το παιδί του,το παιδί που αγάπησε,το παιδί που έβλεπε να μεγαλώνει έφυγε για πάντα. Και στο τέλος η αδερφή σου τρέχει μέσα στο δωμάτιο για να καταλάβει τι είναι αυτές οι φωνές,μα σε βλέπει νεκρό. Το πρόσωπο που αγάπησε έχει φύγει. Το πρόσωπο που καυχιόνταν στους φίλους της,το πρόσωπο που την έκανε να αισθάνεται ασφαλής έφυγε. Θα μεγαλώσει μα ποτέ δε θα καταφέρει να χαμογελάσει αληθινά κι απόλυτα επειδή το συναίσθημα της λύπης θα την κυριαρχεί. Τώρα λείπει κάτι απ'την οικογένεια και μετά βίας κοιτάζονται μεταξύ τους. Γιατί όλα θυμίζουν εσένα,μα εσύ δεν είσαι εκεί. Εσύ έχεις φύγει κι αυτό πονάει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Νόμιζες πως η μαμά σου δε νοιαζόταν για ‘σένα επειδή σου φώναζε. Φώναζε που δε διάβαζες. Φώναζε που αργούσες να γυρίσεις σπίτι,που δε καθάριζες το δωμάτιο σου. Ξέχναγε να σου πει πόσο σε αγαπάει και πόσο θέλει να σε καμαρώσει. Να σε καμαρώσει ως έναν μεγάλο ονόματι γιατρό. Έναν διάσημο δικηγόρο. Κάτι που θα αξίωνε την ζωή σου,κάτι που δε θα ντρεπόσουν γιαυτό όπως το να καθαρίζεις σπίτια. Θα ένιωθες περήφανος για ότι κατάφερες,αλλά δεν είσαι πια εδώ. Πλέον μετακινείται από δωμάτιο σε δωμάτιο,σαν να μην έχει ψυχή. Είναι ψυχικά νεκρή. Με μια μόνιμη ρόμπα,να κοιτάει το μέρος όπου βρέθηκες νεκρός. Να κλαίει κάθε μέρα. Να σπαράζει κάθε νύχτα.. Ο πατέρας σου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την δουλειά του. Τα βράδια δε κοιμάται πια. Γιατί κάθε φορά που κλείνει τα μάτια του,βλέπει το νεκρό παιδί του. Και η εικόνα δε φεύγει μακρυά,όσο αλκοόλ και να πίνει. Στο σχολείο,ο καλύτερος σου φίλος βλέπει την άδεια θέση δίπλα του. Και παίρνει αυτό το αίσθημα αδιαθεσίας στο στομάχι,γιατί ήξερε ότι ήθελες να το κάνεις. Ακούει την ανακοίνωση στο μεγάφωνο και βάζει τα κλάματα. Όλη η τάξη την κοιτάει,μα κανείς δε την σταματάει απ'το να ουρλιάζει. Όλοι κοιτάνε την άδεια θέση σου δίπλα της. Όλοι βουρκωμένοι. Τα κορίτσια που σε σχολίαζαν και σε έδειχναν με το δάχτυλο,πλέον έχουν μαυρισμένα μάτια απ'το μολύβι που έσταξε μέσω των δακρύων τους. Τα αγόρια της τάξης κατεβάζουν το κεφάλι και θυμούνται όλα τα υβριστικά σχόλια απέναντι σου. Όλοι έχουν τύψεις. Ο καλύτερος σου φίλος βγαίνει απ'την τάξη και προχωράει σαν νεκρός στον διάδρομο. Δεν είσαι εκεί για να του πεις να μη στεναχωριέται πια. Φτάνει σπίτι του μετά από ώρα,οι γονείς του τον βρίσκουν αναίσθητο στο κρεβάτι,κατανάλωσε πολλά χάπια,προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Η δασκάλα κοιτάζει επίμονα εν λευκώ τον τοίχο, που εγκαταλείπει τη δουλειά της καθώς σκέφτεται πόσες φορές σου φώναξε,σε έβγαλε έξω και σου έκανε έντονες παρατηρήσεις. Μπορείς να σκοτώσεις τον εαυτό σου ! Η κοπέλα που σε αγάπησε μόλις άκουσε την είδηση έτρεξε στο μπάνιο και πήρε το ξυράφι,σημαδεύοντας τα χέρια της. Μέσα σε λίγα λεπτά το δωμάτιο ήταν λουτρό αίματος. Δεν μπορούσε να ελέγξει αυτό που έκανε. Πίστευε πως ο πόνος αυτός,δεν θα ήταν τίποτα χειρότερο απ'τον δικό σου. Πως να ήταν άλλωστε; Έφυγες απ'τον κόσμο και πέθανες ! Ο κολλητός σου συνεχίζει μετά από βδομάδες να σου στέλνει μηνύματα στο facebook μα ποτέ δεν απαντάς. Σου λέει για την κοπέλα που αγάπησε. Μα δεν απαντάς ποτέ. Πως να απαντήσεις; Πέθανες. Προσπάθησε για ακόμη μια φορά να αυτοκτονήσει. Έδεσε ένα σχοινί απ'την λάμπα και το πέρασε στον λαιμό του μα οι γονείς του έγκαιρα μπήκαν μέσα. Τώρα κάνει συχνές επισκέψεις στον ψυχολόγο. Δε μπορεί να το ξεπεράσει. Πέρασαν χρόνια και κανείς δε μπορεί να το ξεπεράσει. Μα πως να μπορούν; Έφυγες ! Οι γονείς σου χώρισαν. Θεώρησαν δικό τους το λάθος που έφυγες. Χάθηκαν 30 χρόνια γάμου. Μα τι νόημα έχει; Έφυγες. Η αδερφή σου; Την ξέχασαν. Σαν να μην υπήρξε. Μέχρι σήμερα,όλοι την δείχνουν με το δάχτυλο. Γιατί οι γονείς σας την παράτησαν. Και αυτή έμπλεξε με κακές παρέες. Δεν είχε εσένα να την προστατεύεις πλέον. Ο κολλητός σου δε μιλάει πλέον ούτε στους γονείς του. Κάθε βράδυ είναι εκεί για 'σένα. Να λέει όσα πέρασε μαζί σου σήμερα ή μάλλον όσα θα ήθελε να περάσει μαζί σου σήμερα. Η κοπέλα που αγάπησες και σε αγάπησε δε σταμάτησε να έχει τάσεις αυτοκτονίας. Σύντομα θα ερχόταν να σε βρει. Μα τι σε νοιάζει; Εσύ έφυγες. Θες να σκοτώσεις τον εαυτό σου; Θα σκοτώσεις και τους γύρω σου.

(via nefeligian10)

requiem-4-a-drink-deactivated20

Δευτέρα

Ήρθες στο σπίτι μου εκείνο το πρωί, όπως είχαμε κανονίσει το προηγούμενο βράδυ απ’το τηλέφωνο, και με ένα χαμόγελο σου άνοιξα την πόρτα. Μπήκες μέσα, διστακτικά και το άρωμά σου με γέμισε ολόκληρο χωρίς καν να με ακουμπήσεις. Και μετά από λίγη ώρα, χωρίς να προηγηθεί τίποτα ρομαντικό, ανέβηκες πάνω μου και εγώ απλά σε φίλησα.

Τρίτη

12:00. Προσπέρασα την γέφυρα τρέχοντας και χωρίς πολλά πολλά, μπήκα στο μετρό γεμάτος ανυπομονησία. “Έλα, ήμουν με τα παιδιά. Δεν αργώ μωρό μου!” έβαλα το κινητό ξανά στην τσέπη μου. Και σε λίγα λεπτά, ήμουν εκεί και εσύ με περίμενες στο πάρκο κάνοντας μούτρα επειδή σε έστησα. Αλλά σου πέρασαν τα μούτρα με ένα απλό φιλί.

Τετάρτη

“Εντάξει, θα περάσει ο καιρός. Καλά να περάσεις μωρό μου” είπα, μα οι μέρες δεν περνούσαν γρήγορα χωρίς εσένα δίπλα μου. Και από μέσα μου παραπονιόμουν και γκρίνιαζα, αλλά από έξω μου σου έλεγα πως όλα είναι εντάξει. “Θα έρθω να σε δω” ξεφούρνισες μια μέρα στο τηλέφωνο και όντως ήρθες πολύ γρήγορα κοντά μου και με έσφιξες πολύ, αλλά δυστυχώς έπρεπε να ξαναφύγεις.

Πέμπτη

“Καλά ας τολμήσει να στην ξαναπέσει και θα του σπάσω τα μούτρα” σε κοίταξα με τον φόβο μήπως τύχει και σε χάσω. Και γύρισες και με κοίταξες με εκείνα τα μεγάλα, τα όμορφα μάτια σου, σαν να μου υποσχόσουν πως δε θα με πληγώσεις ποτέ. Και σε πίστεψα.

Παρασκευή

Έσυρα τον καναπέ δίπλα από το παράθυρο και σε άφησα να ξαπλώσεις από τη μέσα μεριά και να με αγκαλιάσεις. Και απλά η βροχή έπεφτε με δύναμη πάνω στο τζάμι και το μόνο που ακουγόταν ήταν αυτή και οι άστατες ανάσες μας. “Σε αγαπάω” είπες απλά. “Κι εγώ σε αγαπάω” μουρμούρισα και με πήρε ο ύπνος.

Σάββατο

Ήρθα να σε βρω, αλλά δεν ήσουν εκεί. Δεν ήσουν ούτε στο πάρκο, ούτε στο σπίτι σου, ούτε στο μαγαζί με τις κρέπες, ούτε στη παραλία. Σαν να άνοιξε η γη. Που στο διάολο είσαι; Και ήμουν μόνος. Κοίταξα γύρω, μα κανείς δεν ήταν εκεί. Ούτε καν εσύ. Μία μέρα ρώτησα εκείνη την φίλη σου, μα από τη μία στιγμή στην άλλη εξαφανίστηκε και εκείνη. Δε πειράζει, ίσα που μουρμούρισα στον άτυχο εαυτό μου.

Κυριακή

“Καλή χρονιά”, μουρμούρισε μία γνώριμη φωνή. “Καλή χρονιά φίλε”, απλά πήρα το τσιγάρο και τράβηξα μία τζούρα. Άφησα μερικά κυκλάκια και τα χάλασα με το χέρι μου. Θυμήθηκα εκείνο το μεσημέρι στο πεζοδρόμιο που έκανα κυκλάκια και εσύ με κοιτούσες. Αλλά ούτε στον εαυτό μου δεν τόλμησα να πω, πως ποτέ δε σε είχα ξεπεράσει ούτε λίγο. “Πάμε έξω; Ρίχνουν πυροτεχνήματα;” και απλά συμφώνησα. Σαν ένα άψυχο σώμα βγήκα έξω. Και τότε σε είδα. Ήσουν σε εκείνη την γωνία και άπλωνες το χέρι σου, μα τότε ήταν πλέον πολύ αργά για όλα.