parakseni kopela

μόνιμα ερωτευμένη με τις λέξεις🌻|μοιράζομαι το φως μου🌞|digital journal🌙|free therapy 🤍

[evachill]

🌻✨💜

[toiich]

The Dreamers (2003), dir. Bernardo Bertolucci

[herflowersneededwatered]

Coffee bean mornings that fill my nostrils are to die for, to live for, to

smile for.

My veins need to laugh more often.

Maybe  they’ll rub off on the veins of the soulless.

[herflowersneededwatered]

The laptop keyboard is starting to

envy the typewriter’s buttons being pushed by her.

It misses his writer, but classic never dies.

[academic-vampire]

𝔰𝔲𝔪𝔪𝔢𝔯 𝔰𝔦𝔪𝔭𝔩𝔦𝔠𝔦𝔱𝔶

[its-where-the-wild-things-are]

[evachill]

8.05.25

[evachill]

[ginkohs]

some cats

[evachill]

[evachill]

what a privilege 🤍

[evachill]

Σκέψου να κάνω συλλογή,

τα λουλούδια που μου χαρίζεις στις βόλτες μας.

[evachill]

Και κάπως έτσι, ένα απόγευμα αργά, μέσα σε αυτή την τρελή περίοδο της μετάβασης, της ζέστης και της υγρασίας, που ακόμη δεν είναι σίγουρο το καλοκαίρι αλλά κάπως ξέρεις πως πλησιάζει και περιμένει να το αισθανθείς μπόρεσα και πέρασα ανάμεσα από τις συμπληγάδες πέτρες σου, αλώβητη. Ήταν σαν χάδι τρομαγμένου παιδιού σε σκυλί που γαβγίζει πολύ, αλλά ποτέ δεν δαγκώνει, γιατί ξέρει πως είναι ο πόνος από το δάγκωμα που θα πάρει πίσω για αντάλλαγμα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με έκανε να βρεθώ εκεί και κάπως να βρίσκω νόημα στο να παλέψω ανάμεσα στις πέτρες αυτές που οριακά μπορεί να μου κοστίσουν τα πιο πολύτιμα μου. Ίσως να είναι ακόμα και αυτό το παιδικό ένστικτο που καθησυχάστηκε για μερικές στιγμές με το παγωτό φυστίκι που έγινε ένα με το ροζ από το παγωτό φράουλα που έλιωνε όσο σου εξηγούσα άλλες ηχηρές ανοησίες που επικρατούν στο μυαλο μου χαοτικά, Ίσως ήταν που δεν φαντάστηκα ποτέ πώς κάποιον θα τον ενδιέφερε να μου φέρει αυτό το παγωτό.

ε.χ.

φως.

[evachill]

Και εσύ να είσαι εδώ,

δίπλα μου,

ξαπλωμένος με τα ακουστικά στα αφτιά

να ακούς το τραγούδι που σου αφιέρωσα προχθές στο δρόμο για το σπίτι.

Και εγώ,

να διαβάζω το βιβλίο ποίησης που μου έκανες δώρο στα γενέθλια μου,

αυτό που κανένας πριν δε εκτίμησε,

και ο κόσμος να είναι λίγο πιο απλός τότε.

Γιατί τελικά

ήρθες εκεί που δεν χωρούσε κανείς πλέον.

Εκεί που ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό δεν κατάφερνα να χωρέσω.

Και είδα πως είναι, να είσαι ο αληθινός εαυτός σου

αυτός που πάλευες να κρύψεις,

πίσω από άμυνες και αστεία.

Σε όλες τις αμήχανες στιγμές μας,

που με κοιτούσες στο ασανσέρ και εγώ κοιτούσα μια τα κουμπιά και μια την πόρτα για να μην σε κοιτάξω στα μάτια και καταλάβεις αυτό που ήδη γνώριζες με σιγουριά, πριν καν το παραδεχτώ εγώ στον εαυτό μου.

[evachill]

Όποιος κοιτάει προς τα έξω ονειρεύεται,

Όποιος κοιτάει μέσα του, ξυπνάει.

[sivadsucram]

[sivadsucram]