[LEXNO Special ] I’ll do anything you want me to do 18+
พี่เจย์ไม่ทักมาเลย
หรือว่าจะพูดแรงไปจริงๆ ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย เรนรู้ว่าครั้งนี้เขาเองที่เป็นฝ่ายผิด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเขากับพี่เจย์ถึงคุยกันดีๆเหมือนคู่รักคนอื่นๆไม่ได้เลย คุยกันได้ไม่ถึงชั่วโมง ทะเลาะกันอีกแล้ว เป็นแบบนี้มาตลอด
ในขณะที่เดินเลือกช็อคโกแลตเรนก็ยังคงคิดทบทวนในสิ่งที่ตนได้ทำไปตลอดทาง จนเพื่อนอย่างมิสเองต้องเรียกสติ
“เรน นั่นมันชาเขียว พี่เจย์ไม่ชอบชาเขียวนี่?”
“อ่าว จริงด้วย”
เรนพูดจบพร้อมวางกล่องช็อคโกแลตชาเขียวที่หยิบขึ้นมาเมื่อครู่ลง แย่แล้วสิ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย
“ไหวไหมเนี่ย?”
“หืม อ่า อืมๆ เอาอันนี้ละกัน”
เรนเลือกดาร์กช็อคโกแลตมาสองกล่อง เป็นแค่ช็อคโกแลตธรรมดา ไม่ได้แพงหรือยิ่งใหญ่มากมาย แต่ก็คิดเหมือนกันว่าพี่เจย์จะชอบมันไหม มันจะเพียงพอหรือเปล่า นี่มันของขวัญวันครบรอบเลยนะ ทำยังไงดีล่ะ แถมตอนนี้พี่เจย์เองก็เงียบหายไปเลย ปกติจะต้องมาวุ่นวายแล้ว เรนรู้สึกกังวล
“เรน แล้วมึงจะกลับไปนอนกับพี่เจย์ไหม?”
“อืม กลับ แต่ว่าทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะคุยอะไร”
“งั้นเดี๋ยวกูไปส่ง เอาของขวัญไปด้วย”
“ขอบใจ”
มิสมาส่งเพื่อนรักที่คอนโด หลังจากร่ำลากันเรียบร้อยก็ขับรถกลับทันที เรนกลับมาด้วยความกังวล ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่เจย์กำลังทำอะไรอยู่ เพราะไม่ได้บอกแฟนหนุ่มของเขาไว้ว่าจะกลับมานอนด้วย อาจจะหลับไปแล้วก็ได้ เพราะนี่มันก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ที่จริงแล้วเรนเลือกที่จะกลับในเวลานี้เพราะพี่เจย์อาจจะหลับไปแล้ว ง่ายตอนการเลี่ยงการทะเลาะ
คนตัวเล็กค่อยๆเปิดประตูเข้ามาอย่างระวัง กลัวว่าจะเสียงดังรบกวนคนในบ้าน เรนเข้าไปในห้องครัวเพื่อจะเก็บกล่องช็อคโกแลตไว้ในตู้เย็นเพื่อรอที่จะให้คู่ชีวิตของเขาในตอนเช้า แล้วค่อยหาทางง้อทีหลัง
ถ้วยจ้านในครัวถูกล้างและจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย โดยที่เขาไม่ต้องคอยสั่งคอยบอก มีไวน์แดงและผลไม้กับเนื้อสำหรับสองคนแช่ไว้ในตู้เย็น ทั้งหมดล้วนแต่เป็นของที่เรนไม่ได้เป็นคนเตรียมไว้ พี่เจย์เป็นคนซื้อเข้ามาทั้งหมด ทำเอาเรนยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีกที่วันนี้พูดจาไม่น่ารักใส่พี่เขาไปแบบนั้น เราพูดอะไรออกไปกันนะ ทำให้พี่เจย์เสียใจจนได้
หลังจากเก็บของที่ซื้อมาเข้าที่จนเรียบร้อย เรนก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนกับคนที่อยู่ด้วย คนตัวเล็กในชุดนอนกับผมที่เปียกจากการสระค่อยๆย่องไปเปิดประตูห้องนอนเพื่อเตรียมเข้านอน โดยที่พี่เจย์เองก็หลับอยู่บนเตียง เรนเดินไปนั่งบนเตียงและจ้องมองไปที่ผู้ชายตัวใหญ่ที่กำลังหลับอยู่บนเตียงกับมือถือที่เปิดหนังรักค้างไว้
“ตอนหลับนิ่งๆก็เท่อยู่นะ”
เรนลูบเบาๆไปที่ปรอยผมคนรักของเขา และใช้นิ้วชี้เล็กๆเขี่ยไปมาที่ข้างแก้มของพี่เจย์ สัมผัสจากนิ้วมือค่อยๆเลื่อนไปที่สันกราม สันจมูก ดวงตา และปาก พี่เจย์หล่อชะมัด
“ขอโทษนะครับ วันนี้เรนไม่น่ารักกับพี่อีกแล้ว”
เรนพูดฮึมฮัมอยู่ในลำคอเบาๆ พร้อมกับค่อยๆปิดไฟเพื่อเตรียมเข้านอนข้างๆคนที่กำลังหลับ
“พี่เคยบอกว่าไง ผมเปียกแบบนั้นเดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
“....”
อยู่ดีๆก็มีเสียงทุ้มต้ำดังขึ้นจากความเงียบสงบ
“ยังไม่นอนนี่..”
“นอนแล้ว แต่ตื่นแล้ว”
เจย์ลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดไฟหรี่ในห้องในระดับอ่อน ให้พอมองเห็นเด็กผมเปียกข้างๆ เรนค่อนข้างตกใจที่รู้ว่าตัวเขายังไม่ได้หลับ
“หายโกรธพี่ยัง?”
เจย์พูดขึ้นในขณะที่กำลังเปิดเก๊ะเพื่อหยิบไดร์เป่าผมเตรียมจะมาเป่าให้เด็กดื้อที่ไม่ยอมเป่าผมนอน
“ไม่ได้โกรธ แค่..ที่จริง..เรนเป็นคนผิด”
“มานั่งนี่เร็ว เป่าผมก่อน”
เจย์ตบลงไปที่หน้าตักของเขา ปกติก็ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้หรอก แต่บรรยากาศมันเหมาะที่จะทำมัน แถมในตอนนี้เรนเองก็อ่อนลงจากปกติเยอะ นานๆทีเป่าผมให้น้องก็ไม่เลว ทางด้านเรนเองก็เชื่อฟังอย่างไม่มีข้อแม้
“ขอโทษ”
“หืม ว่าไงนะ?”
เสียงไดร์เป่าผมดังเกินไป ทำให้เจย์ไม่ได้ยินว่าคนบนตัวกำลังพูดอะไรอยู่ เขาจึงปิดไดร์เป่าผม เพื่อให้เรนพูดอีกรอบ
“ขอโทษครับ เรนไม่ได้ตั้งใจจะพูดไปแบบนั้น”
“อ่อ ไม่เป็นไร พี่ไม่โกรธหรอก”
“โกรธหน่อยสิ”
เรนหันไปบอกคนพี่ด้วยใบหน้าหมาน้อยที่กำลังรู้สึกผิด ให้ตายสิ รู้ตัวไหมว่าน่าเอ็นดูขนาดไหนตัวเล็ก
“พี่เองก็ผิด พี่มันสุดโต่งเกินไป หลายครั้งเรนก็ต้องอดทนใช่ไหมล่ะ?”
“ที่จริงเรนไม่ได้อยากทะเลาะกับพี่เลยนะ แต่ไม่รู้ทำไม เรนคุมตัวเองไม่ได้เลย”
“ปกติเรนไม่ได้เป็นกับคนอื่นใช่ไหมล่ะ เป็นกับพี่คนเดียวนี่”
“ใช่ ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย”
เรนพูดจบก็พิงศีรษะไปที่ไหล่ของคนรักทันที
“พี่เจย์ เรนขอโทษนะ”
เขาไม่เคยโกรธเรนเลย แม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าเรนจะงี่เง่าแค่ไหน แต่น้องจะรู้ผิดถูกเสมอ เขาชอบช่วงเวลาหลังทะเลาะกับเรนที่สุด เพราะน้องจะกลายเป็นเด็กที่น่ารักเสมอ มันทำให้เขารู้สึกว่าไม่ว่ายังไงเรนก็ยังทำให้เขารักได้โดยที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย เจย์โอบกอดคนบนตัวแน่น มือข้างนึงลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าไปมา
“วันใหม่แล้วนี่ ฉลองวันครบรอบกัน”
“ไม่ง่วงเหรอ เราพึ่งกลับมานี่”
“นะครับ”
“....”
เรนอ้อนด้วยน้ำเสียงหวาน ทำเอาเจย์เองต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ น้องไม่ได้เป็นแบบนี้บ่อยนัก แต่พอเป็นทีไรหัวใจเขามันเต้นแรงจนแทบจะระเบิด
“แต่พี่ว่ามันกินได้แค่ไวน์นะ ตอนนี้มันดึกเกินจะทำอะไรหนักๆกิน”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใช้ไวน์หรอก”
เรนลุกไปหยิบกล่องช็อคโกแลตที่ซื้อมาละลายใส่ถ้วยพร้อมกับผลไม้ที่พี่เจย์ซื้อมาหั่นเป็นฟองดู และจัดโต๊ะแบบดินเนอร์ด้วยการจุดเทียนกลางโต๊ะ
“ดินเนอร์ชุดนอนเนี่ยนะ ถามจริงเรน!!!”
“ฮ่าๆ ไม่ได้เหรอ ปีนี้ไม่ใช่ที่สาธารณะนะ”
“ที่จริงพี่กะว่าจะไม่เซอร์ไพรส์อะไรเลย แล้วทำแบบนี้แหละ”
“ที่จริงเรนชอบแบบนี้นะ พี่เจย์ไม่ต้องไปเล่นใหญ่ให้เหนื่อยหรอก”
“มีแค่พี่เจย์ตรงหน้าคนเดียวก็พอ”
เจย์ยิ้มชอบใจ ก่อนหน้านี้จะเล่นใหญ่ให้เหนื่อยไปทำไม ถ้าเรนจะชอบอะไรแค่นี้ เป็นส่วนตัวแถมน้องยังตามใจอีก เรนหยิบองุ่นชุบกับดาร์กช็อคโกแลตป้อนให้กับพี่เจย์ มันช่างเป็นคืนที่แสนจะธรรมดา แต่มันอบอุ่นหัวใจและมีความสุขไม่แพ้วันแต่งงานเมื่อปีที่แล้วเลย
“เรน ช็อคโกแลตติด..”
“หะ?”
“มาใกล้ๆ พี่จะปัดออกให้”
เด็กน้อยยื่นใบหน้าเข้าไปหาเจย์เพื่อจะให้เจย์เช็ดคราบช็อคโกแลตออกให้ หนุ่มวัย 30 ดึงตัวคนรักเข้ามาหาตัวพร้อมกับเลียไปที่คราบช็อคโกแลตข้างปากเด็กน้อยจนหมด และเริ่มกดจูบเบาๆไปที่ริมฝีปากจนเรนเองก็เริ่มขยับตัวออก
“พี่เจย์!”
“ก็มันเลอะ”
เดี๋ยวนะ...
“นานๆที อ้อนพี่เจย์บ้างก็ได้เรน พี่เจย์อาจจะเสียอาการเลยก็ได้ น่าสนุกดีออก”
อยู่ๆคำพูดของมิสเพื่อนรักก็ดังอยู่ในหัวของเรนขึ้นมาทันที มาสิ ลองดูกันซักตั้ง
เรนหยิบถ้วยช็อคโกแลตที่ละลายแล้วมาปาดบนริมฝีปากและลำคอ จนคนตรงหน้าเห็นยังตกใจแทบตาค้าง
“พี่เจย์ ดูนี่เร็ว..มันเลอะ”
“...”
เจย์ทำตัวไม่ถูก เขาไม่คิดว่าเรนจะทำขนาดนี้ ไม่คิดมาก่อนจริงๆ เขากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ และมีอาการใบหูแดง เขาก้มหน้าเอามือปิดตาพร้อมกับเม้มปากมองไปทางอื่นจนคนน้องสังเกตเห็นอาการแปลกๆนั่น
“นี่พี่เจย์ ทำแบบเมื่อกี้อีกได้มั้ย?”
เรนลุกไปหาพี่คนตรงหน้าพร้อมกับนั่งลงไปที่หน้าตักของเจย์ ใบหน้าและลำคัวขยับเข้าไปใกล้เจย์จนเขาสังเกตได้ว่าเสียงหัวใจของเจย์ดังมากจนไม่เป็นจังหวะ
เจย์ยังคงไม่พูดไม่จาได้แต่เม้มปากหันหลบท่าเดียว ไม่เคยเห็นพี่เจย์เป็นแบบนี้มาก่อนเลย เรนเองก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เขาเองก็ใจเต้นไม่แพ้คนตรงหน้าเลย เรนเริ่มขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆและจับมือพี่เจย์ขึ้นมา เด็กน้อยใช้ลิ้นดื้อๆค่อยๆดูดและเลียไปที่นิ้วมือของคนเป็นพี่ จนเจย์เองก็แทบทนไม่ไหว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย
“เรน ใครสอนเนี่ย?”
“ไม่บอก”
“บอกมา..”
“ก็ในหนังที่พี่ดูค้างไว้ไง ก็คิดว่าพี่เจย์อาจจะชอบแบบนี้”
ให้ตายเหอะ นี่มันเกินไปแล้วเรน เกินไป
เจย์อุ้มเด็กน้อยบนตักไปที่เตียงพร้อมกับปลดกระดุมชุดนอนของน้องจนเห็นร่างบางๆของเรน ไหนจะกลิ่นช็อคโกแลตที่ผสมกับสบู่นั่นอีก ใครทนก็ทนไป แต่เจย์คนนี่ขอไม่ทน
“มีอะไรจะสั่งเสียก่อนมีความสุขจนตายไหมเรน?”
“อือ รักพี่เจย์”
นี่มันใครกันเนี่ย ไม่ใช่แล้ว จะฆ่ากันหรือไงเรน เจย์ก้มลงเลียไปที่คราบช็อคโกแลตทั้งหมดบนตัวของเด็กดื้อใต้ร่าง ไม่พอ แต่นี้ไม่พอ เจย์ลุกไปหยิบถ้วยช็อคโกแลตมาและเทลงไปเพิ่มจนเรนเองก็ตกใจ
“พี่เจย์ เตียงเลอะแน่เลย เราจะนอนไหนกันคืนนี้”
“ใครบอกว่าพี่จะให้นอนอ่ะ”
เจย์บรรจงสัมผัสไปที่ร่างบางของคนรัก เขาทั้งจูบทั้งเล้าโลมร่างกายของเรนจนมีเสียงจูบดังขึ้นมาไม่หยุดหย่อน นี่มันเกินคาด เกินคาดไปจริงๆ
“อาา ..พะ พี่เจย์ ยะ หยุดก่อน..”
“หืม?”
“มันเหนียว ไม่ชอบ..”
เจย์ได้ยินเช่นนั้น เขาอุ้มคนรักตัวน้อยออกจากเตียงไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างตัวจากคราบช็อคโกแลต ที่จริงเขาก็ไม่ได้มีงานอดิเรกอะไรแบบนี้หรอก แต่บรรยากาศมันพาไป มันก็ตื่นเต้นแปลกๆเหมือนกัน
“ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เรนมองไปที่ส่วนนั้นของเจย์ ก็พอดูออกว่าตอนนี้คนของเขากำลังอดทนอยู่ไม่น้อยจากการรอล้างตัว น่ารักจัง พี่เจย์วันนี้ดูสุขุมกว่าทุกวัน ไม่รู้ว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่ แต่เรนสำผัสได้ว่าสายตาของพี่เจย์มันเปลี่ยนไปนิดหน่อย เหมือนจะดูมีเสน่ห์ขึ้น อาจเป็นเพราะพี่เจย์ทำตัวไม่ถูกก็ได้
“พี่เจย์ครับ”
“ครับ?”
“พี่อยากได้อะไรหรือเปล่า?”
“หืม? หมายถึงยังไง?”
“คืนนี้ เรนจะตามใจพี่ทุกอย่าง”
อาาา เด็กนี่ รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา
“ให้เรน..ใช้ปาก..ให้มั้ย?”
“อ่า ไม่ต้องครับ”
เด็กน้อยหน้าหงอ เขาก็พยายามเต็มที่แล้ว แต่ว่าพี่เจย์ไม่ต้องการมัน..
“พี่รอไม่ไหวหรอก อยากได้มากกว่านั้น”
“ที่จริง ตอนอาบน้ำ.. เรน เตรียมตัว ไว้แล้ว..”
พระเจ้า นี่มันวันอะไรกันเนี่ย บอกทีว่าผมฝันอยู่
“พี่เจย์..แบบว่า..อ๊ะ”
เจย์อุ้มเด็กน้องขึ้นไปติดกับกำแพงห้องน้ำ และดันตัวเองเพื่อค้ำตัวน้องไว้ไม่ให้ล้ม เขาจับเรียวขาเล็กๆยกขึ้นเบาๆพร้อมกับดันตัวเองเข้าไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหว จนสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยตรงหน้าเริ่มมีอาการเขินอายจากการกระทำของเขา
“พี่..เจย์ คือ..ท่ามัน..”
“เรนอย่าก้มหน้า ขอดูหน้าหน่อยครับ”
เรนยังคงเขินอาย นี่มันแปลกใหม่เกินไป เขารู้สึกแปลกๆ มันเกินไป ไม่ไหว เขินจนจะตายอยู่แล้ว ให้ตายสิ ไม่ไหวแล้ว
“เรน มองหน้าพี่ เร็ว”
“ไม่ ไม่เอา”
เจย์รู้สึกตื่นเต้นจนอยากแกล้งให้เด็กตรงหน้าเขินมากกว่านี้ เขาขยับไปหน้าเข้าไปที่ใบหูของเด็กตรงหน้า ลมหายใจหอบค่อยๆรดไปที่ต้นคอและใบหูแดงของเด็กน้อย หลังจากนั้น เสียงกระซิบที่ทุ้มต่ำของเจย์ก็ค่อยๆดังขึ้น
“เรน”
“?”
“พี่ กำ ลัง จะ ดัน มัน”
“...”
“เข้า ไป แบบ นี้”
“อ๊ะ”
คนแก่ขี้แกล้งเริ่มจัดการส่งความสุขไปที่คนรักตัวน้อย เขาแกล้งดันเข้าออกไปมาจนขาเล็กๆของเด็กน้อยไม่มีแรงยืน เรนร้องเสียงหลงจนเจย์เองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้นี่นา
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาเรนจะกลับไปเป็นแบบเดิมไหม ตอนนี้ขอมีความสุขหน่อยก็แล้วกัน เพราะการทะเลาะกันมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่เนอะ ดีจะตายไป
Mie : ขอบคุณค่ะ ;—;