Discoholic 🪩
Monterey Bay Aquarium
Love Begins
official daine visual archive
Origami Around
No title available
Cosimo Galluzzi
RMH
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
Fieri Frames
The Bowery Presents
h
untitled
titsay
Color Me Curious
Cosmic Funnies
Not today Justin
Doug Jones
No title available
$LAYYYTER
seen from Philippines
seen from Greece
seen from Malaysia
seen from Colombia
seen from United States
seen from Thailand
seen from Vietnam
seen from Algeria
seen from Bangladesh
seen from Canada
seen from Brazil
seen from Brazil
seen from Uzbekistan
seen from China
seen from Bangladesh
seen from Singapore
seen from United States
seen from Italy
seen from United States
seen from Brazil
@examenjaarblog
de afgelopen dagen heb ik aardig wat tegenslagen gehad waar door ik achter ben gaan liggen op mijn planning de bedoeling was dat ik al lang was gestart met het plaatsen van de stofbewerkingen en het vast zetten hier van in plaats daar van ben ik nog steeds aan het werken aan vorm van mijn collectie en het in orden maken van mijn OR echt stress heb ik nog steeds niet ik besef me goed dat de tijd begint te tikken maar dat ik nog genoeg tijd heb om van start te gaan
het origineel maakt proces is gestart. zo snel mogelijk zorgen dat mijn basis staat zodat ik aan de slag kan gaan met het bewerken afgelopen dagen heb ik prettige gesprekken gehad met Annette, gerrit en Irene en ik ga nu door pakken ik weet uiteraard wat ik wil en wat ik neer wil zetten ik moet mijn visie alleen gaan uitwerken om dat duidelijk te maken note; gebruik de zelfde ingrediënten maar pas het telkens iets aan.
basis moulage voor het werken voor om het hoofd
feedback en zelfreflectie prototype beoordeling
het moest allemaal even bij me landen de dag van de bespreking was er geen vuiltje aan de lucht nog nooit voelde ik mezelf zo zeker van iets en had totaal geen zenuwen dat ben ik van mezelf totaal niet gewent maar ik had alles op orden ik wist dat dit mijn vormen waren ik had precies in mijn hoofd hoe alles er uit komt te zien en ik was er klaar voor en ging gewoon mijn verhaal vertellen precies ja in mijn hoofd... dat wil zeggen dus niet zichtbaar voor de docenten achter af gezien begrijp ik de gevolgen hier van maar al te goed het idee om het misschien weer te geven in papier was inderdaad een goed idee geweest Maar ik ben zo gefocust geweest in mijn eigen echte materiaal bewerking dat ik alleen maar dacht ‘ja hallo als ik dat allemaal op mijn proefmodellen moet doen ben ik zo dubbel aan het werken dat gaat nergens over ik maak gewoon een stuk proef en dan moet het ook wel duidelijk zijn’ ik wil alleen maar zeggen als je zo denkt aan je echten stukken vergeet je soms de makkelijke manieren om iets duidelijk te maken ik heb er even het weekend mee gezeten en me er druk om gemaakt maar dat heeft geen zin nu pak ik de draad weer op en ga weer aan de slag met het maken van mij patronen, het knippen van de stof en het bewerken met mijn materiaal allemaal zoals ik het voor me zie (met wat aan passingen hier en daar na aanleiding van het commentaar en feedback) en ik ga laten zien wat mijn idee is achter deze collectie
prototypes
ik ben al aan het voor uit werken met het bewerken van mijn materiaal door het plastic te verhitten en met de hand te vervormen krijgt elk stuk een andere vorm het is een tijd rovend klusje maar ik vind het zo prettig werken binnen mijn bewerking het geeft net dat extra rouwe donkere randje
het gevoel vinden
ik krijg steeds meer het gevoel te pakken, het gevoel van ja dit is echt mijn eindexamen en dat gevoel komt daadwerkelijk nu pas heel lang heb ik het gevoel gehad dat ik er maar met 1 been in stond. ik leverde wel werkt maar het voelde als of ik op de automatische piloot stond er stond wel werk maar moest mezelf constant pushen om meer te maken en aan het werk te blijven nu heb ik mijn plan en verhaal op orden een verhaal waar ik zelf ook gelukkig van kan worden en een collectie die ik zelf eindelijk ook weer zie zitten het gesprek van gister was onwijs fijn ik heb eindelijk mijn echte verhaal gemaakt en heb aan gegeven welke dingen ik echt niks vond, dat dat klassieke silhouet mij is en hoe ik de zwaarte en depressie aan ging pakken in verwerking van dit verhaal ben ik al klaar voor volgende week? niet helemaal er moet nog aardig wat gebeuren maar ik heb er nu zin in dus dit gevoel moet ik even vast blijven houden en meteen vol aan de slag gaan dan komt het hopelijk allemaal goed
feedback gerrit + annette
Na het vorige gesprek terug gegaan naar proces en ontwerp Waar je goed in bent moet je gebruiken. Dit moet de climax worden je moet met je eindexamen laten zien wat je kan. Het verbrande vond je niks. Maar je moet het durven. Je moet vertrouwen hebben in wat je sfeeries bedacht hebt en daar vertrouwen in hebben. Het onderwerp is depressie maar je verbloemt dat. Door het gebruik van klassieke silhouette de verbloeming weer gegeven . Hoe krijg je de zwaarte in het project laten zien. Het gebruik van het hoofd. Hoe hoog wil je het hebben? Annet vind je stof mooi (pre dye). De kleur is mooi. De gradatie moet meer worden. Het gevoel qua sfeer mist de nuanse is er duidelijk in te zien. Maar op het moment dat het een cirkel word en refereer naar dipdie. Na het ontkleuren met de zeef er overheen. Donkere overdruk op een vagen ondergrond. Dat het minder vlek word. Laat het lichaam zien bij het benadrukken van het lichaam Speel met de openheid van het slihouet. Het verknippen van een perfect ding openknippen wat doe je met de klassieke vorm. Dit is hoe je bent dus je uitgangspunt. Goed bezig! Hoe doe je het kant? Het is een klassieke vertaling van de paillete die je hebt gemaakt. (verbrand plastic bloem blad) Het kan ook omhoog staan en omhoog groeien om het hoofd. De toepassingen moeten bekend zijn en geef dat vorm. Zorg dat je duidelijk kan comminuceren Gerrit wil meer zien maar je zorgt dat het duidelijk is. 4 modellen
Het silhouet vrouwelijk en elegant maar tegelijkertijd ook comfortabel en modern. Dit klassiek silhouet staat in mijn verhaal voor de verhulling, het weg stoppen van het gevoel voor de buiten wereld. De schaamte om aan te geven dat het niet goed gaat door het weg te stoppen achter gemaakte schoonheid. Van buiten is er niets te zien, er is pracht en praal maar van binnen spelen er allemaal emoties waar niemand iets van af weet. In het hoofd is het chaos, gevuld met gedachtes, gedachtes die ik niet kan plaatsen, gesymboliseerd door een wazige schaduw.
Naarmate de tijd verstrijkt word het lichtpunt van herstel steeds groter en valt de zwaarte van je af, het hoofd krijgt rust en maakt plaats voor verlichting. Dit gevoel wil ik versterken aan de hand van een steeds meer weergegeven gezicht. In het begin is het gezicht volledig bedekt, langzaamaan valt de stof verder naar beneden en komt de ware schoonheid van de drager naar boven, een glimlach.
Niemand om mij heen ziet mij Ze zien alleen de schoonheid waar in ik mij verhul Niet de pijn en gedachtes die ik met mij mee draag
schrijf workshop
ik starten mijn project van uit mijn eigen persoonlijke verhaal en fascinatie. Hier in wil ik twee uiterste onderwerpen vormen naar 1 geheel; natuur/bos en depressie. Natuur heeft een toegevoegde waarden op mijn welzijn. Het is een omgeving waar in ik mij bevind wanneer ik weer tot mezelf moet komen, om mijn hoofd te legen en weg te zijn van de bewoonde wereld. Ik ga mijn verhaal laten zien van begin tot eind. Hoe ik van uit een donkere periode terug het licht in ben gegaan. Het onderwerp depressie moet niet te zwaar wegen binnen dit proces het moet meer de omgeving zijn die mij comfort bied op de momenten dat ik het nodig had.
Ik starten mijn onderzoek door mijn eigen verhaal en gevoel op papier te zetten. Waarom ik deze twee werelden met elkaar wilde koppelen en waarom die natuur dan zo belangrijk voor mij is. Vervolgens ben ik kort naar verhalen van andere gaan luisteren wat hun ervaringen waren met depressie. Kort omdat ik zelf de ervaring heb en dus al weet hoe het gevoel ervaren word. Ik ben vrij snel aan de slag gegaan met maken waar door mijn desk research minimaal bleef omdat ik ook meer gevoel had ik mijn proces duidelijker zou krijgen door dingen te maken.
Ik starten met het maken van kleine collages, fotobewerking, borduren en schetsen. Dit omdat ik zo snel mogelijk het beeld wat ik in mijn hoofd had wilde verduidelijken voor andere waar ik mijn verhaal aan moest vertellen. ik werk van uit het principe van donker naar licht, hoe je van uit een donkere periode langzaam maar geleidelijk terug het licht in treed. Deze visie probeerde ik te versterken door het bos te nemen op een laat en donker uur en steeds de klok voor uit te zetten waar door het zonlicht langzaam door de bomen begint te schijnen en de dag langzaam zijn intreden maakt.
Mijn artistieke familie is niet groot er zijn weinig ontwerpers met wie ik een connectie heb. Maar bij elk project trek ik de bibliotheek in om door het boek savage beauty van Alexander Mcqueen te bladeren. Hij weet me altijd te raken met zijn woorden en de bijbehorende beelden. De gedachten gang in zijn werk raakt mij en ik voel me daarmee verbonden. Zijn werk is klassiek maar heeft een rouw randje iets wat het ongemakkelijk maakt een beeld wat ik in de collectie graag terug wil laten komen.
‘ I see it as romantic, dealing with a dark side of personality.’
Ik maak een collectie die ambachtelijk en bewerkelijk zal zijn. Mijn werk kenmerkt zich door de arbeidsintensieve stofbewerkingen. Het silhouet vrouwelijk en elegant maar tegelijkertijd ook comfortabel en modern.
In materiaal probeer ik dingen te ontwikkelen die later toepasbaar kunnen zijn binnen de collectie. Materiaalbewerkingen die de transitie vertalen tussen de gradering van donker naar licht. Dit zal te herkennen zijn als de symboliek van mijn verhaal. Om mijn beeld te verduidelijken gebruik in illustratieve 2D vormen die ik samenvoeg tot een geheel.
Met dit project wil ik me positioneren als mode ontwerper, een story teller die dit beeld brengt door middel van een collectie. Deze collectie vertegenwoordigt de manier waarop ik mijn ideeën tot leven laat komen. Bij mijn vormgeving gaat het niet alleen om de directe vorm kleding, maar ook de externe prikkels die invloed hebben op een totaal beleving. Het beeld wil ik vast leggen op foto, de locatie staat van af het begin al vast aangezien mijn inspiratie begon bij een donker bos is dat ook de plek waar ik het beeld wil vast leggen. Sferisch gezien moet het een wat donker en duister gevoel opwekken.
het licht weer proberen te zien
gister heb ik een onwijs lang gesprek gehad met een vriendin over mijn project en we zijn samen terug gegaan naar de basis de essentie van mijn concept en hebben met elkaar een plan opgezet waar door mijn vorm wellicht spannender kunnen worden maar wel de klassieke vorm eventueel kunnen behouden ik heb oprecht na gedacht over aanpassen van de vormen die ik heb tot nu toe door wat er gezegd is een lat in te naaien waar door het uitsteekt of weet ik wat. maar iedereen als ik daar aan dacht raakte ik gewoon in paniek en kreeg een steen op mijn maag en liet daarna de gedachten gewoon weer vallen. dat komt gewoon omdat ik die ontwerper niet wil zijn. het definieer niet tot wie ik ben. ik moest terug denken aan de extra opdracht die we moesten maken in de vakantie hoe het was om te ontdekken wie ik was als ontwerper en daar zij ik het volgende; “Als ik er goed over na denk heb ik altijd dezelfde visie voor ogen gehad. Ik ben van het ingetogen, weinig poespas en simpel, met het oog op maar 1 ding gericht wat de volledige aandacht van het ontwerp opeist. De stofbewerkingen doet vaak al het werk en meestal is dit dan ook heel bepalend voor het gehele ontwerp. Mijn materiaal proeven zijn daarin erg belangrijk. Zoveel mogelijk uitproberen met zoveel mogelijk verschillende materialen. Het maakt me niet uit dat ik dagen met hetzelfde kledingstuk bezig ben, ik haal hier voldoening uit. Dit is wie ik ben.“ het silhouet wilde ik clean houden en het verhaal moet hem zitten in de bewerking en dat geld voor mij op dit moment nog steeds een aantal weken geleden vertelde ik over mijn bewerkingen aan Melanie en ik werd er zo gelukkig van dat anke zij; ‘kijk hoe je straat en hoe dit je raakt als je er over verteld’ maar dat gevoel ben ik op dit moment compleet kwijt geraakt puur omdat ik zo ging focussen op vorm. nu heb ik een plan bedacht wat nog verder uitgewerkt moet gaan worden waar door ik mijn klassieke vorm kan gaan houden omdat ik dat ga verwerken in mijn verhaal dat moet een onderdeel worden van het geheel en de stofbewerking moet de duistere kant gaan weergeven iets wat ik in eerste instantie niet wilde maar het voelt als of er geen andere keuze is dat wel toe te passen ik voel me er nu redelijk goed bij en ik hoop gewoon dat ik dit gevoel wat ik heb over kan gaan brengen in mijn ontwerpen
De paniek slaat toe
iedereen zegt na een gesprek altijd ‘je moet het niet zien als kritiek op je werk’ maar dat is makkelijk gezegd als je onzeker word van je eigen werk. en als docenten dan het werk voor jou gaan invullen en het compleet anders voor zich zien dan jij dat doet word ik altijd al zenuwachtig en klap dicht waar door ik alleen nog maar ja en amen durf te zeggen terwijl ik er dan juist tegen in zou moeten gaan ik word voor mijn idee een richting op gedwongen waar ik niet heen wil maar het voelt gewoon als of er geen andere keuze is een maand geleden wist ik nog precies wat ik wilde en voelde me eigen daar ziels gelukkig mee ik sprak met mezelf af dat ik alleen maar dingen ging doen en maken die IK leuk vond en me prettig bij voelde ik ging borduren alleen maar een 1 stuk ik maakte een collectie niet te ingewikkeld waar in mijn bewerking het verhaal zou vertellen maar nu een maand later ben ik totaal wat anders aan het doen omdat het voor mijn gevoel van me word verwacht ben ik compleet vergeten wat ook al weer mijn drijfveer was en zit ik janken achter mijn computer een stuk op mijn blog te typen omdat ik zo wanhopig ben en even al mijn frustraties van me af moet schrijven ik hang nu al te lang vast in mijn proces na mijn zin ik wil door en gewoon gaan maken maar ik krijg het niet voor elkaar om gewoon te starten de afgelopen weken maakte ik vormen waar van ik redelijk gelukkig werd niet te ingewikkeld en geen gekkigheid maar er word gezegd dat de vorm te klassieke is en dat het ‘spannender’ moet worden maar wat als ik dat nou niet ben? wat als ik nou onwijs van die klassieke vorm houd? wat als ik nu totaal niet spannend ben? ik weet gewoon niet hoe ik die spannend toekan passen in mijn patroon als daar geen concrete uitspraken door de docenten door worden gedaan en het alleen maar een vage zin blijft als ‘maak het spannender’ HOE DAN?? ik nu de angst dat ik het allemaal niet waar kan gaan maken en ik praat mezelf hier in klem ik moet proberen terug mijn proces in te gaan en terug naar het begin waar de essentie van mijn verhaal begon wat mijn plannen toen waren en wat ik toen wilde doen hopelijk vind ik dan een uitweg anders weet ik het gewoon even niet meer...
feedback Gerrit / Annette
de zwaarte die er in gaat zitten gang af van wat je gaat doen. De vorm is te classiek de dramatiek is nog niet goed te zien wel te zien aan het kant. Je moet laten zien dat de constructie niet vanzelf sprekend is denk aan een stok in naaien. Het hoeft niet perce zwart te zijn kan ook roze. Het maakt niet uit of het viktoriaans er uit ziet of alexander mcqueen. Hij gaat er van uit dat mensen die beelden zoeken die jij hebt ook kan vertalen naar het lichaam. Wat je zegt klopt niet met wat je ziet Je kan de dramatiek opvoerekn door materiaal bewerkingen. Laat het kant groeien over het gezicht of van de jurk af druipen. Het is niet zo letterlijk als je daar ziet want dat heb je zelf gemaakt Hoe wil je de bossen toe passen? Denk je mee aan bewerkinge al a dit of dat. De dingen die er gangen zijn alleen maar sfeer. Wat we zien is klassiek en lieflijk. Hoe jij praat is te voorzichtig. Je zou ondergedompelt moeten zijn in de sfeer. Heb vertrouwen in wat je hebt ontwikkel en ga er mee aan de slag de klassieke vorm is duidelijk en De jurk met transparant als iemand die aan heeft veranderd er ook iets in de proporssie. Als je kijkt naar de bomen dan kan je de link leggen tussen licht en donker. Als je door je oog wimperharen kijkt moet je het nog kunnen zien. Het blijft abstract zolang je niks concreet maakt. Steek heel de jurk in de fik. Hoe ver wil je de grimmige gevoel brengen. Als je weet wil je het grimmig hebben dan moet je dat doen. Wammeer je een gevoel wil over brengen en iemand anders geeft een ander gevoel er bij dan moet er een allarm bel gaan rinkelen. Materuaal wat wil je? Je kan misschien ook de bossen op stof printen. Moet het geschilderd worden of flokken. Er zijn zo veel verschillende manieren om het weer te geven
de afgelopen week ben ik bezig geweest met tot vorm komen de gedachtes die ik had in mijn hoofd proberen zover en goed mogelijk uit te drukken in stof. het gaat niet snel en het is nog totaal niet waar het zijn moet maar het begint een beetje langzaam te komen. mijn stofbewerkingen heb ik even links laten liggen dat is iets waar van ik weet dat toch wel goed gaat komen het is belangrijker dat ik mezelf een beetje terug probeer te vinden want ondanks dat ik nu best goed bezig ben merk ik dat ik soms vergeet waar ik ook al weer mee bezig ben ik moet mijn draai even terug zien te vinden