who would’ve thought na ma-titrigger ‘yung pakiramdam ng hindi paborito sa maliit na bagay lang hahahaha. isa siguro ‘to sa issues na dala-dala ko pa rin, na hanggang ngayon bubog ko pa rin mula bata hanggang ngayong matanda na ako.
sobrang liit lang na bagay talaga haha. medyo mahirap i-explain ‘yung setting (siyempre maarte ayaw sabihin ‘yung work lol) pero sa gist, may initiate na ginawa ‘yung supervisor ko sa ka-work ko na sa kaniya lang ginawa na hindi na niya ginawa sa akin. something na malaking tulong na in our part. then it hit me, bumalik lahat tapos sinapul ako haha. na people really do have favorites, not necessarily na pangit trato sa’yo tapos sa kaniya maganda. mabuti siya sa lahat, maayos at magandang pakikitungo pero kita o ramdam mo talaga na may paborito.
hindi ako nainggit, nasaktan ako para sa sarili ko—sa lahat ng mga naramdaman ko dati at kung bakit sa maliit na bagay ganoon ang naramdaman at naisip ko kahit wala namang maling nangyari.
it was obvious na paborito ng mama ko dati ‘yung kapatid ko, kahit mga pinsan namin nakikita ‘yon dahil napaguusapan namin dati. kaya hanggang ngayon maliit man o malaking bagay, ‘yung sakit kung paano ko tinanggap ito dati nararamdaman ko ulit. nahuhulma lang sa mga bago at ibang sitwasyon na pwede kong maramdaman ito ulit. kaya may tendency ako na kapag naiisip ko o nararamdaman ko na ayaw sa akin, o hindi ako gusto. ako na ang kusang lumalayo, hinihiwalay ko na agad ang sarili ko para hindi na ako masaktan. dumating sa point na mas komportable ako na hindi ako gusto kasi hindi ko na kailangan matakot na baka hindi talaga ako gusto o dumating ang araw na ayaw na sa akin kasi una pa lang talagang hindi na ako gusto at mailalayo ko na agad ang sarili ko.
this is one of the reasons why i didn’t want to a mother, hindi kasi alam ng karamihan na hindi natatapos sa komportableng kutson at busog na tiyan tatlong beses sa isang araw natatapos ang pagiging magulang. ‘yung simpleng pagkakaroon ng paborito, na hindi ka naman gumagawa ng ikababawas ng pagmamahal na pinapakita mo pero ‘yung may ginagawa kang “mas” para sa isa? hindi niyo alam na maliit na bagay at maaari pa ngang walang kwenta sa isip niyo pero namumuo ito bilang butas hanggang sa mauukit sa ibang paraan na siyang huhulma sa isang bata bilang tao. may isang beses lang na bigayan ng grades nuong high school ako, kinamusta ako tapos ang sabi sa akin ng teacher ko tawa ako nang tawa. alam kong hindi niya naman ibig sabihin na masama ‘yon, natuwa pa nga ako kasi napansin niyang masiyahin akong bata at gusto niyang malaman ng magulang ko ‘yon. pero may narinig ako sakanila na kinasakit ng puso ko. isa sa naisip kong dahilan bakit tuwing naglalakad ako, laging nakababa ang tingin ko. you finish the puzzle. mula sa paggamit sa mabigat niyong kamay, hanggang sa matutulis niyong dila. hindi lang sugat ang naiiwan, kundi marka na naglilimita.
ikaw ang unang magpupunan ng pagmamahal sa magiging anak mo, ikaw ang matuturo kung paano sila dapat mahalin para maintindihan nila kung paano sila tatanggao ng pagmamahal at kung paano rin nila ito ibibigay sa mga taong gusto rin nilang mahalin.
i probably look like a dont-have-a-kid-propaganda. pero sana, sana pag-isipan niyong mabuti. walang perpektong magulang, pero ang bawat hampas ng kamay at epekto ng salita ay kayang kontrolin. hindi kailangan aralin, kailangan lang matutunan kung ano ang makabubuti para sa magiging anak mo—hindi sa pagiging magulang mo.
ellievsbear
blakekathryn
theartofmadeline
dededos
andulkaphoto