The Lord of the...wheels, now in New Zealand.
Relatives and friends in Sydney were asking Costas why he had chosen New Zealand as the next two-wheeled his destination in remote South Seas . For years he tried to " put the wheel " in the country that offered natural landscapes for the film adaptation of " The Lord of the Rings ." And now he made it! 2800Kms more to come.
Όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι στο Σύδνεϋ ρωτούσαν με απορία γιατί είχα επιλέξει την Νέα Ζηλανδία ως τον επόμενο δίτροχο προορισμό μου στις μακρινές θάλασσες του Νότου. Εδώ και χρόνια προσπαθούσα να «βάλω ρόδα» στην χώρα που πρόσφερε τα φυσικά της τοπία για την κινηματογραφική μεταφορά του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Όμως, διάφορες καταστάσεις πάντοτε απομάκρυναν την προοπτική να εξερευνήσω το πανέμορφο νησί των ιθαγενών Μαορί, σ’ έναν από τους πιο φημισμένους οικολογικούς προορισμούς στον κόσμο. Τώρα όμως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ήμουν πολύ κοντά στο να αγγίξω το όνειρο. Ή τώρα ή ποτέ…
Από το αεροδρόμιο του Auckland (Ώκλαντ) με παρέλαβαν δυο παλιοί, καλοί φίλοι, ο Βασίλης και η Νάταλι Βερονικιάτη, τους οποίους είχα γνωρίσει το 1998 στην Νότια Αφρική. Εδώ και δέκα χρόνια έχουν μετακομίσει στην Νέα Ζηλανδία, Τώρα, πως βρέθηκαν να βιοπορίζονται στην άλλη άκρη του κόσμου, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Την τελευταία πάντως φορά που τους είχα συναντήσει ήταν το 2004 στην Αθήνα…
Κι από το αεροδρόμιο βρεθήκαμε –κυριολεκτικά με τις αποσκευές στα χέρια– στην τοπική αντιπροσωπεία της Harley Davidson, για να παραλάβω μια ασημένια Ultra Glide Limited Edition, με την οποία θα γνώριζα τις ομορφιές του νησιού – για την παραχώρηση της μοτοσυκλέτας είχε μεριμνήσει η αντιπροσωπεία της Harley Davidson στην Ελλάδα.
Έτσι, με δεδομένο τον χρόνο που διέθετα (11 μέρες), τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν (βρισκόμουν στην καρδιά του χειμώνα) και τα must αξιοθέατα που έπρεπε οπωσδήποτε να δω, καταλήξαμε σ’ ένα οδοιπορικό συνολικής απόστασης 2.800 χλμ., ταξιδεύοντας και στα δυο νησιά (βόρειο και νότιο) της Νέας Ζηλανδίας. Αλλά επειδή οι μετεωρολογικές προβλέψεις έδιναν για τις επόμενες 4-5 ημέρες σχετικά καλές καιρικές συνθήκες στο νότιο νησί, αποφάσισα να πάω αμέσως εκεί, μεταθέτοντας για την επιστροφή την γνωριμία με το βόρειο νησί.
Προηγείτο όμως η γνωριμία με το Auckland, που εσφαλμένα νόμιζα πως εκτελούσε χρέη πρωτεύουσας. Παρέα με τους αγαπητούς οικοδεσπότες μου, περιπλανήθηκα στην παραλιακή περιοχή Waterfront, βολτάρισα στον κεντρικό εμπορικό δρόμο Queen St., διέσχισα την εμβληματική γέφυρα Harbour Bridge (αποτελεί ένα μικρό αντίγραφο της αντίστοιχης του Σύδνεϋ), περιηγήθηκα στην κοντινή περιοχή North Head και απόλαυσα μια συναρπαστική άποψη της πόλης από τον πανύψηλο πύργο Sky Tower, το φουτουριστικό στολίδι μιας πόλης που φημίζεται για τα υψηλά στάνταρ διαβίωσης που προσφέρει στους 1.700.000 κατοίκους της.
Auckland – Wellington 635 χλμ. Αυτή ήταν η πρώτη διαδρομή μου στη Νέα Ζηλανδία. Στο ενσωματωμένο GPS της Harley Davidson έβαλα τις συντεταγμένες του λιμανιού της νεοζηλαδικής πρωτεύουσας, αφού απ’ εκεί θα έπαιρνα το πλοίο για το νότιο νησί. Η ψυχολογία μου; Συγκρατημένη αγωνία και λίγο άγχος: για τις καιρικές συνθήκες καθοδόν, το οδικό δίκτυο, αλλά κυρίως, για την πρώτη επαφή μου με την δίτροχη αστραφτερή “κυρία”.
Τελικά όλα κύλησαν ομαλά… Ελάχιστη βροχή, υπέροχοι δρόμοι, υποδειγματική σήμανση, γαλήνια βουκολικά τοπία με χαμηλούς λόφους, καταπράσινα ορεινά «στιγμιότυπα» και μια στιβαρή, όσο και ευέλικτη μοτοσυκλέτα, που ανταποκρίθηκε απόλυτα στις δύσκολες απαιτήσεις της στριφτερής διαδρομής, επιβεβαιώνοντας έτσι στην πράξη τα λεγόμενα του Νεοζηλανδού αντιπροσώπου.
Και μετά από 9 ώρες οδήγησης στην αναπαυτική σέλα της ασημένιας Harley Davidson, με υποδέχτηκαν τα φώτα της πρωτεύουσας Wellington, η οποία και με κοίμισε στην αγκαλιά της εκείνο το βράδυ…
Η πρόταση του Mike με αιφνιδίασε ευχάριστα και πραγματικά δεν είχα κανέναν λόγο να αρνηθώ. Ιδιαίτερα ενθουσιασμένος από την γνωριμία μας, ο Νεοζηλανδός Harley biker μου πρότεινε να ταξιδέψουμε μαζί από την Christchurch ως το λιμάνι του Picton (340 χλμ.), εκεί όπου θα έπαιρνα το καράβι της επιστροφής για το βόρειο νησί. Ο Mike, αντίθετα, θα επέστρεφε αυθημερόν πίσω στην πόλη του…
Έτσι, νωρίς το πρωινό της επομένης, οι δυο «ομόσταυλες» Harley-Davidson ρολάριζαν πάνω στον κεντρικό οδικό άξονα 1, με αρχικό προορισμό την παραλιακή κωμόπολη Kaikoura στην ανατολική ακτή του νότιου νησιού (183 χλμ. βόρεια της Christchurch). Ο λαμπερός ήλιος που ανέλαβε να «στεγνώσει» την φύση από τις βροχές των δυο προηγούμενων ημερών είχε ανεβάσει κατακόρυφα και την διάθεσή μας, ενώ για πρώτη φορά είδα τον υδράργυρο στο νότιο νησί να αγγίζει διψήφια νούμερα (11 βαθμούς C). Ο χειμώνας του νοτίου ημισφαιρίου πλησίαζε στο τέλος του…
Προσεγγίζοντας την Kaikoura των 2.500 κατοίκων, κατευθυνθήκαμε αμέσως στην προβλήτα του μικρού λιμανιού. Αφού αφήσαμε παράμερα τις μοτοσυκλέτες, επιβιβαστήκαμε σ’ ένα μικρό ταχύπλοο και βγήκαμε στα ανοικτά για να εντοπίσουμε γαλάζιες φάλαινες που συνηθίζουν να κάνουν την καθημερινή βουτιά τους στα ωκεάνια νερά της περιοχής. Ήμασταν όμως άτυχοι, οι φάλαινες δυστυχώς μας «σνομπάρισαν», μόνο φώκιες και δελφίνια κολυμπούσαν δίπλα στο μικρό πλεούμενο και έπαιζαν με τα κύματα…
Φώκιες, όμως, δεν έτυχε να δω μόνο στην θάλασσα, αλλά και στον …δρόμο. Λίγο μετά την Kaikoura, δεκάδες παιχνιδιάρες φώκιες λιάζονταν στην παραλία, δίπλα ακριβώς στην άσφαλτο, ενώ ενδεικτική, όσο και πρωτότυπη, ήταν η πινακίδα σήμανσης που επιστούσε την προσοχή των διερχόμενων οδηγών για την παρουσία των θαλάσσιων ζώων στην στεριά…
Με μια θερμή χειραψία και με τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες, αποχαιρετιστήκαμε με τον Mike στο λιμάνι του Picton - 3,5 ώρες μετά αντίκριζα την αστική παραλιακή ζώνη της πρωτεύουσας Wellington. Στη νεοζηλανδική μητρόπολη των μόλις 400.000 κατοίκων παρέμεινα και την επόμενη μέρα για μια σύντομη γνωριμία με τα κυριότερα και πιο αντιπροσωπευτικά αξιοθέατά της: το Κοινοβούλιο, την Εθνική Βιβλιοθήκη, την πλατεία Civil Square, τον Καθεδρικό ναό της πόλης και το εκπληκτικό μουσείο “Museum Te Papa Tongarewa”.
Όμως, η άμμος στην κλεψύδρα του «NEW ZEALAND TOUR 2015» τελείωνε. Είχα μόλις δυο μέρες στην διάθεσή μου να επιστρέψω στην Auckland για να παραδώσω την ασημένια Harley-Davidson στην τοπική αντιπροσωπεία και να ετοιμάσω κατόπιν τις αποσκευές μου για το μεγάλο αεροπορικό ταξίδι του επαναπατρισμού στην Ελλάδα.
Στο ενδιάμεσο, ωστόσο, ήθελα –και προλάβαινα με την ψυχή στο στόμα– να επισκεφθώ δυο αρκετά δημοφιλείς προορισμούς του βορείου νησιού. Η τοποθεσία «Hobbiton Movie Set» ήταν ένα οικογενειακό αγρόκτημα (περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της κωμόπολης Matamata και 160 χλμ. νοτιοανατολικά της Auckland), όπου έγιναν τα γυρίσματα των επικών κινηματογραφικών ταινιών «Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών» και «Hobbit». Παρόλο που δεν τυγχάνω fun των συγκεκριμένων κινηματογραφικών έργων, πραγματοποίησα τελικά μια δίωρη οργανωμένη ξενάγηση στο χώρο και τις εγκαταστάσεις των γυρισμάτων, έναντι τσουχτερού όμως αντιτίμου ($75).
Στο ενδιάμεσο, ωστόσο, ήθελα –και προλάβαινα με την ψυχή στο στόμα– να επισκεφθώ δυο αρκετά δημοφιλείς προορισμούς του βορείου νησιού. Η τοποθεσία «Hobbiton Movie Set» ήταν ένα οικογενειακό αγρόκτημα (περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της κωμόπολης Matamata και 160 χλμ. νοτιοανατολικά της Auckland), όπου έγιναν τα γυρίσματα των επικών κινηματογραφικών ταινιών «Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών» και «Hobbit». Παρόλο που δεν τυγχάνω fun των συγκεκριμένων κινηματογραφικών έργων, πραγματοποίησα τελικά μια δίωρη οργανωμένη ξενάγηση στο χώρο και τις εγκαταστάσεις των γυρισμάτων, έναντι τσουχτερού όμως αντιτίμου ($75).
Όλη η ευρύτερη περιοχή της πόλης Rotorua (220 χλμ. νοτιοανατολικά της Auckland), εκτός από κοιτίδα πολιτισμού των ιθαγενών Μαορί, είναι μια τοποθεσία που κρύβει στα σωθικά της τεράστια ενέργεια και θερμότητα. Η ηφαιστειακή γη της Rotorua είναι γεμάτη από αμέτρητες θειούχες θερμές πηγές που αχνίζουν, φαντασμαγορικούς θερμοπίδακες (geyser) και μικρές λίμνες με πολύχρωμα νερά.
Στο Πάρκο “Way-O-Tape – Thermal Wonderland”, η πηγή γκέιζερ “Lady Knox Geyser” και οι θειούχες πηγές “Champagne Pool” και “Mud Pool” ήταν «όλα τα λεφτά». Στην δε κοντινή πόλη Rotorua, το “Meeting House Ohinemutu” των ιθαγενών Μαορί και το Μουσείο Πολιτισμού “Rotorua Museum” μου πρόσφεραν ένα ενδιαφέρον ταξίδι γνώσεων στα άδυτα του πολιτισμού των αυτοχθόνων Μαορί.
Είχε πλέον σουρουπώσει όταν πήγα στο “Meeting House Ohinemutu” της Rotorua, για να παρακολουθήσω μια παραδοσιακή γιορτή των Μαορί. Οι ιθαγενείς κάτοικοι της χώρας, παρά τις διώξεις, την δήμευση της γης τους και την καταπίεση που γνώρισαν από τους αποικιοκράτες, έχουν καταφέρει να διατηρήσουν ζωντανή μέχρι σήμερα την γλώσσα και την κουλτούρα τους.
Ήταν η τελευταία μου νύχτα στη Νέα Ζηλανδία. Το επόμενο βράδυ, με τις «αποσκευές» της καρδιάς γεμάτες μοναδικές εμπειρίες και παραστάσεις, θα αποχαιρετούσα την πανέμορφη «Aotearoa». Την «Χώρα του Λευκού Σύννεφου», όπως αποκαλούν τον τόπο τους οι περήφανοι Μαορί, που εξακολουθούν να διατρανώνουν με πάθος ότι: «Η γη είναι μια μάνα που ποτέ δεν πεθαίνει»…