Έχω μια ερώτηση για τον έρωτα και θέλω να την πάτε όσο μακριά μπορείτε.
Αν αγαπήσεις έναν άνθρωπο στα 20 και τον ξανασυναντήσεις στα 40, τίποτα πάνω του δεν θα είναι ακριβώς το ίδιο.
Άλλες σκέψεις. Άλλες επιθυμίες. Άλλοι φόβοι. Άλλος τρόπος να αγαπά. Ακόμη και το σώμα του θα έχει αλλάξει. Κι εσύ το ίδιο.
Πόσο μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος μέχρι να πάψει να είναι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες;
Και αν αλλάξει σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά εσύ εξακολουθείς να τον αγαπάς, ποιον ακριβώς αγαπάς;
Αυτόν που βρίσκεται απέναντί σου;
Τη συνέχεια εκείνου που κάποτε γνώρισες;
Ή τη μνήμη ενός ανθρώπου που, με έναν τρόπο, δεν υπάρχει πια;
Και πάμε ένα βήμα βαθύτερα:
Αν ο έρωτας αντέχει όλες αυτές τις αλλαγές, μήπως τελικά δεν ερωτευόμαστε χαρακτηριστικά, προσωπικότητες και σώματα, αλλά κάποια αόριστη αίσθηση "ταυτότητας" που πιστεύουμε ότι παραμένει ίδια μέσα στον χρόνο;
Τι είναι λοιπόν αυτό το "κάτι" που πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτο σε έναν άνθρωπο για να μπορούμε να πούμε ότι εξακολουθούμε να αγαπάμε τον ίδιο άνθρωπο;
Δεν θέλω απαραίτητα ρομαντικές απαντήσεις. Φιλοσοφήστε το, αμφισβητήστε το, διαφωνήστε μεταξύ σας, χρησιμοποιήστε προσωπικά βιώματα αν θέλετε.
Με ενδιαφέρει περισσότερο πού θα οδηγήσετε την ερώτηση παρά ποια απάντηση θα της δώσετε.
discoholicmusic
origamiaround
jimmyeatworldofficial
stormborns
vaporwave
