— “Paşam gelmiş!”— “Canım kardeşim!”
Sarılmalar, çaylar, tabaklar doldu.
Gülüşler vardı ama Orkun’a garip gelen bir şey vardı:
Sesler yakındı, samimiyet uzak.
Tam o sırada eniştesinin telefonu çaldı.
— “Yine bu herif arıyor…”
— “Emret abim, hallederiz. Patron yarın o iş tamam ”
— “İnsanı çıldırtıyor ya. Bu saatte aranır mı? Başka iş bulsam anında bırakırım.”
Orkun, aldığı fincanları uzattı.
— “Enişte küçük bir şey aldım.”
— “Hiç gerek yoktu canım… kendine alsaydın.”
Söz nazikti ama sanki altı sertti.
Bir süre sonra ayağa kalktı:
— “Yarın erken işim var, müsaade isteyeyim.”
Merdivenlerden inerken telefon çaldı.
— “Bak sen, eli dolu gelmiş.”
— “Doldurmaz olur mu, kesin başkasından.”
— “Kendi alacak gücü mü var?”
— “Saçlar darmadağın, gömlek buruşuk… yaş oldu 30 hâlâ ortada.”
— “Paşam diyoruz ama paşa falan değil.”
Merdiven basamakları ortasında durdu çöktü.
Sabah annesinin soba başındaki evine gitti.
Anne yüzüne baktı, sormadı.
Zaten anlamıştı bir terslik var.
— “Anne… dün onları duydum cep telefonundan”
— “Benim hakkımda konuştuklarını.”
Anne çayı bıraktı, elini tuttu.
“Bu dünyada padişahın bile arkasından konuşulur.”
“Bizim memlekette bu iş çok yapılır.
Herkes yapar, kimse kabul etmez.”
— “Ama sen de masum değilsin.”
— “Sen de zaman zaman konuştun onların arkasından.
— “İnsan, başkasını anlattığı kadar kirlenir.”
“O yüzden her gülene güvenme.”
“Her şeyi herkesle paylaşma.”
Biz "aman desinler desinler şeker yesinler "diye türkü söyleyen bir kültüre sahibiz.
“Derdini bazen duvara anlat.”
— “Ya herkese küsersin,” dedi,
“ya olanı kabul edip büyürsün.”
— “Kendine verdiğin değeri yükselt.”
Sizin hakkınızda konuşuldu mu? Ne hissettiniz?
titsay