sürekli kimsesiz olduğumu düşünüp duruyorum. benim öyle filmlerdeki gibi her derdimi anlatabileceğim bir annem ya da babam yok. anlatırım anlatmasına da onlar anlamazlar. ya da derdimi dinleyecek dostlarım yok. ya sadece dinleseler yeter, anlamalarına gerek yok. çok mu şey istiyorum. ben onların her dediğini dinlerken onlar beni neden dinlemiyorlar? veya bir ablam yok aşık olduğumda konuşacağım, anlatacağım. benim kimsem yok. tek başımayım bu iğrenç dünyada. sadece kitaplarım ve şarkılarım var. belki nefes almıyorlar, kalpleri atmıyor, yaşamıyorlar ama onlar bu hayattaki en iyi dostlar. kulaklığım mesela, içindeki müzikler benim dostum. o şarkı sözleri benim sesim, kelimelerim. şarkıcılar da benim. kitaplığım ya da; içindeki kitaplar benim dostum. o altı çizili satırlar benim sözlerim, bağırışlarım, çığlıklarım. yazarlar da benim. benim dostlarımın kalpleri atmıyor, evet. nefes almıyorlar, evet doğru ama inanın onlar yaşayan insanlardan daha iyi dostlar. sizi asla sırtınızdan bıçaklamaz, yalan söylemez ya da arkanızdan konuşmazlar mesela. kitaplarla ve müzikle kurduğunuz dostluk insanlarla kurduklarınızdan çok daha değerli. çok daha masum ve temiz…