Ei kvar byrjing ei samling av byrjingar, av dei første gangane. Dei du hugsar og dei du gløymer: Den første gangen du kjøpar billett til Barten, etter å ha gått av flyet, henta bagasjen, gjennom passkontrollen, med dine to koffartar, alt du har, ein sekk og eit tøynett, og du skal gjennom stengselet før toget. Du veit ikkje at dei har eigne breiare handikappinngongar, etter å ha reist i seksten timar set du kofferten din fast. Du byrjar nesten å gråte men tenkjer, Kristina, no må du skjerpe deg, no er du nesten frame. Du får hjelp av ein av damene som arbeider der, ho seier, sweetie, next time take the bigger one, og kjem deg vidare. Og alle desse hendene og alle desse smila og orda som er ei reise. Første gang du skal sykle og Juleen låner deg racersykkelen sin, du har ikkje sykla på fleire år og denne har i tillegg eit mykje smalare styre enn du er vann til, dei første tråkka sjanglar du, og kanskje veit du det då, at du skal skli gjennom nettene på fire felts vegar under lysa og kjenne lykka i farten, likevel, dei trekka virrar du, er du redd igjen, kanskje har du rett og slett glymd det det. Latteren hennar. Den første dagen på campus, du treffer Tony og han visar deg rundt, Tony som var ein av dei første du blei venn med på universitetet, på innføringsemne til tverrfagelege kjønnsstudie, som du såg på og som såg på deg og så tenkte de, her, her er den andre som er som meg. Og alle tårane og breakupsa og kaffikoppane på Trygve, sju år etter er han den første du treffer, før han skal reise igjen, til Noreg og Japan, og kome tilbake i september. To doktorgradsstipendiatar på Berkeley. Den første laurdagen, etter å ha vore med Tony på torsdag og Ville og Joakim på fredagen, og du har ingen planar denne dagen men du går ut, for å vandre i nabolaget. I den første butikken står ho, denne lille jenta med mørke auge og pannelugg som seier, oh I love your tote, det er samlagsbaggen til Elena Ferrante, så de startar å snakke om litteratur, om Joan Didion og Ted Huges, seinare skal det vise seg at ho er songar, at gjekk på creative writing, og ho skal vere endå ei av dei jentene som du kjenner, desse jentene som er dei skarpaste, flinkaste og finaste, men som heile tida are waiting to be exposed as an imposter. Og av og til tenkjer du gutta, dei har faen meg ingenting på oss, kvifor kan vi ikkje berre vere litt meir stolte? Men det veit du ikkje då, du veit berre at når du går derfrå har du fått ditt første telefonnummer og det som kanskje kan bli din første ven. Og orda til Linn, om at ein ikkje må stresse med folka, å finne dei, men at ein heller skal vere som ein katt, å bere dei inne i seg dei orda. Du skal tenkje Linn igjen den første natta i leilegheita du skal bu etter månaden med Juleen, når Lino, katten som også bur der, kjem opp i senga di etter at du har snakka med Inge og blir liggande der, på brystet ditt, heile natta. Fredag, natt til laurdag. Du er ikkje åleine. Veka før semesterstart, og første gang du ser universitetet vrimle av unge folk, pene menneske som delar ut flyers for sosialisme med ein glød du ikkje kan tru på men liker likevel. Den første dagen du ser studentar sove på biblioteket. Den første gangen Jeff seier, I think I am envious of your boyfriend, og du tenkjer den irriterande tanken at det er lettare, mykje lettare å bli venner med jenter enn med gutar. Den første gangen du ser ein katt i band på kafe. Den første gangen du tilfeldigvis møter på ein bekjent på universitetet, halv åtte, og de er like utsvoltne og går og et saman. Det er Øystein, lillebroren til ein du har lova ein bekjent å ta vare på. Som kanskje kjem til å ende opp med å ta like mykje vare på deg. Men det er vel slik det er. Etter den første natta i den nye leilegheita vaknar du til ei melding frå Juleen, som spør om de skal brønsje sundagen etter. Første gongen du treffer henne etter at du flytta ut frå rommet hennar. Du skjønner at du har endå ein ven. Første gongen de et på Aunt Marys. Før de går inn, og ho fortel at Montana, hunden hennar, er død. Han tålte ikkje cellegifta. Første gang nokon gret framfor deg. Og du tenkjer at etter ein månad har den første du trefte her dødd, eit dyr, men det speler inga rolle, det tel. Du klemmer henne, ho lar seg klemme, lenge. Endå er ingen fødd, men det finst ein høggravid kvinne på skrivegruppa di. Alt som byrjar, og det som nesten stoppar før det har byrja. Første gongen du var på skrivegruppa, då ei av dei fortalte om sonen sin, som då han var berre to år hadde blitt diagnostisert med kreft, men ein svulst i den eine lunga. Ho hadde blitt hastefjerna, lunga, seinare synte deg seg at det berre var ein cyste og ikkje kreft, men då var lunga allereie borte. And now he is three years old and the other lung has started growing into the void left by the first lung, so that he has one and half lung. Og menneskekroppen, som på eit eller annan vis klarar det, å ta alle desse byrjingane og kjempe seg framover, som sakte men sikkert fyller dei holromma som finst. Byrjingane, trådane, historiene og andleta som sakte fletter seg saman. Nye trådar som vil kome til. Du veit ikkje heilt korleis veven kjem til å bli endå, men det er halve gleda. Du drikker opp kaffien, og sender ei melding til Eleisha. De skal drikke kaffi, men de har ikkje avtalt plass endå. Det gjer ikkje noko: Byen er heldigvis full av plassar du endå ikkje har vore. Det er framleis mange første gangar igjen.
gummygunk
janainaart
theartofmadeline
pixelskylines
andulkaphoto
germansingergirl
snowghoul
