Benden, seni anlatmamı isteselerdi, bir yürek anlatırdım içinde koskocaman bir dünya, dünyada kocaman bir fener ve sevgi yolunu aydınlatan.
Deselerdi yaz onu; yazardım en güzel şiirleri, dilsiz istekleri, dipsiz kuyularda yuvarlanan aşkları. Yazardım parmaklarım morarıncaya kadar yazardım, yüreğim yorulup duruluncaya kadar.
Deselerdi çiz onu; çizerdim dünyayı, dünyadaki yedi veren gülleri, yedi renk açan en mevsimsiz çiçeklerin açtığı nakışlı oyalı özenli bir dünya! Ve korkardım kendi çizdiğim dünyaya dokunmaya, korkardım çiçeklerin yapraklarının solmasından.
Deselerdi kim o? O derdim, o işte yüreğinde deryaları taşıyıp da tek bir dünyalıyla konuşmayan, o sınırsız sevgi deryasında yelken açıp giderken sevgisini utangaç kişiliğine gömen biri idi. Ve o derdim, beni sabahlara kadar kendisini düşünmek zorunda bırakan insafsız biri. O konuşsa yüreğindeki allı tebesümlerde kaybolurdum, konuşsa yanmadan yıkılmadan söndürürdü beni derdim. Sigaram kadar, tiryakisi olduğum içkim kadar başımı döndüren, görmediğim kadar özlediğim, özlediğim kadar dokunmadığım, dokunmadığım kadar ürkek... Ve k dersim; yaşayıp da yitirdiğim değil yaşamayıp da bilmek istediğim, konuşmasını beklediğim kızıl dudaklarına hasretlendiğim, hasreti ile eridiğim, yanımda iken bile özlediğim, gittiği yolu kıskandığım, aydınlık günlerimi araladığım o derdim...
Gelmemeye giden kız