KΛSK

Όταν η ζωή δεν είναι ωραία ανέβα στη ταράτσα.

[ekfrastiko-xaos]

Αυτός ο φίλος

Αυτός ο φίλος που τον διακόπτουν, τον αγνοούν, τον περιφρονούν, μένει πίσω όταν το πεζοδρόμιο δεν χωράει όλους σε μια γραμμή, δεν τον παίρνουν τηλέφωνο ούτε στέλνουν μήνυμα μονάχα όταν τον χρειάζονται, δεν του μιλάνε και πολύ και τελικά πάντα αποφασίζει να είναι ήσυχος, αμίλητος ή ακόμα και να μην βγει καθόλου από το σπίτι του… Λοιπόν στην θέση αυτού του φίλου βρέθηκε ο εαυτός μου…

[siqueenc-deactivated20191116]

Καληνύχτα

Δεν θελω να ειμαστε ετσι.

Θελω να σου το πω.

Ωστόσο δεν το κανω.

Βλεπεις συνεχεια τσακωνόμαστε. Και δυστυχώς δεν ξερω αν ειναι απο έρωτα ή συνήθεια.

Μένω στην ελπιδα του πρωτου.

Ομως εσυ κοιμασαι και εγω ειμαι ξυπνια.

Η συνήθεια νίκησε.

[wanderlust-annais]

chillin

[fiftyshadesofblackgirll-deactiv]

[1975-1967-deactivated20250919]

If u take care of things, they last.

[jetajem]

Awhhhh

[z-ndjenja]

4 hours with the right person feels like 3 minutes.

[pukicho]

Remember to drink water babes

[bardacinderella]

[gecelerkadarguzelsin]

[sanatlibiblog]

[artandpoetryworld]

Δεν θυμαμαι αν ενιωθα κατι

Ηταν περιεργο αυτο που διαδραματιζοταν εκεινο το ξημερωμα

Ενα χρωματιστό τοπιο

Ετοιμο να μου δωσει τα παντα, μα να στεκομαι τοσο ανικανη να τα δεχτω

Περιελιγμενες σκεψεις να με πνιγουν και στα επομενα δευτερόλεπτα να ελευθερωνουν την αναπνοη μου

Ειναι περιπλοκο

Αληθεια σου λεω ειναι

Δεν μπορω να σε απολαυσω θαλασσα μου ,

Αυτο που δημιουργεις μπροστα μου ειναι υπεροχο ,

αλλα αυτη η ανυπαρξία ,

αχ αυτη

με βυθίζει ολο και πιο πολυ

Ανακαλω εικονες ελευθεριας και ταξιδευω μαζι τους

Ανακουφίζουν τα έγκατα του μυαλου μου

Τελος ιστοριας για αποψε;

Ναι , ας ηρεμησουμε

[infinity-was-here--filakia-deac]

[ ηρεμία ]

Ρέθυμνο.

[lmm-43]

How is August next week?

September is basically tomorrow.

It’s already 2020.

Happy new year.

[genterie]

via wehearit

[h-polh-kaigetai]

Εμείς.

Διαβάζουμε βιβλια με τα ματια κλειστα, πηδάμε από το μπαλκονι, τρέχουμε ξυπόλητοι μεσα στην βροχη, φοράμε σκισμένα μπλουζάκια, βάζουμε μουσική στο τερμα, πηδιόμαστε πισω απο μπαράκια, μεθαμε στο παρκο της γειτονιάς, μαθαίνουμε να μαγειρεύουμε στις 4 το χαραμα, στέλνουμε πρόστυχα μηνυματα, κυνηγάμε τις σκιές μας, μαλώνουμε στη διαπασών, βριζομαστε ολη την ωρα, καπνίζουμε πεντε πεντε τα τσιγάρα, ζωγραφίζουμε σε τοίχους, βάφουμε κόκκινα τα ονειρα μας, κλαίμε στη μπανιέρα, πίνουμε αμέτρητους καφέδες, λεμε δε θα χαθούμε κ χανόμαστε, αγαπάμε κ αγαπιόμαστε. Αυτοι ειμαστε.

[youbetterstartrunning]

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008:«Του σήκωσα την μπλούζα. Αιμορραγούσε». Μιλάει το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξη. Αυτό που νομίζοντας πως ζει ακόμα, πάλευε να τον σύρει στο πεζοδρόμιο, να τον σώσει. «Βλέπω στο μυαλό μου συνέχεια την ίδια εικόνα», λέει ο Φώντας Παπαδημητρίου, που καθόταν δέκα μέτρα παραπέρα, σ’ ένα καφέ. «Μια φιγούρα ανθρώπου να κείτεται στο έδαφος, και μια άλλη φιγούρα να προσπαθεί να τον σύρει, να τον σηκώσει ξανά». Αν δεν έχεις δει άνθρωπο να πεθαίνει, είναι δύσκολο να το καταλάβεις: «Νόμιζα πως γλίστρησε το παιδί. Πως ήταν βρεγμένο το έδαφος και γλίστρησε».

«Δεν έχει σφυγμό!» – το αγόρι δίπλα στον Αλέξη ουρλιάζει. Σκυμμένο πάνω του, παίρνει τον πρώτο άνθρωπο που σκέφτεται στο τηλέφωνο. Τη μάνα μιας φίλης του, που είναι δικηγόρος. Οι αστυνομικοί στο βάθος, δύο σκιές που φεύγουν. Η δικηγόρος είναι η κυρία Χρύσα Πετσιμέρη. Τον Αλέξη τον ξέρει από παιδί. Μπαίνει στον Ευαγγελισμό σε κατάσταση αλλοφροσύνης. «Φέραν ένα παιδί σκοτωμένο εδώ. Πού είναι;». Σχεδόν αδιάφορα κάποιος της δείχνει στο βάθος. Στα κρεβάτια των ασθενών ο Αλέξης μόνος του, κάτωχρος. Ούτε γιατρός ούτε κανείς. Η μπλούζα σηκωμένη. Μια γάζα στην καρδιά. Νοσοκόμες περνούν και ούτε κοιτούν. «Είναι ζωντανό το παιδί;» – η κυρία Πετσιμέρη σταματάει μία. «Δεν ξέρω!». «Τι θα πει δεν ξέρετε;». «Οχι κυρία μου, δεν είναι ζωντανό. Νεκρό είναι». Η νοσοκόμα σχεδόν ενοχλημένη. Η κυρία Χρύσα κάνει παύση. «Του χάιδεψα τα μαλλιά. Σαν να χάιδευα του παιδιού μου τα μαλλιά».

Στον Ευαγγελισμό, τον Αλέξη τον παρέλαβαν οι νοσηλεύτριες σαν «άγνωστο». «Με το τραύμα που είχε, δεν μπορούσε να είχε σωθεί» λέει μια νοσηλεύτρια. Η κοινωνική υπηρεσία άδειασε τις τσέπες του παιδιού. Μια ταυτότητα με ημερομηνία γέννησης 25 Ιουνίου 1993, κι ένα κινητό. Η πρώτη καταχώριση έγραφε «μαμά». Η κοινωνική λειτουργός πάτησε το πλήκτρο κλήσης. Στο Ψυχικό, η μητέρα του Αλέξη άκουγε το κινητό της να χτυπά από το κινητό του γιου της, και μετά μια ξένη φωνή: «Ο γιος σας χτύπησε. Πάρτε μια φίλη σας κι ελάτε».

«Μια αξιοπρεπέστατη κυρία, δεν μπορείτε να φανταστείτε». Ετσι λέει η νοσοκόμα που οδήγησε τη μάνα στην αίθουσα των γιατρών. Ενας αστυνομικός από το Ανθρωποκτονιών με πολιτικά καθισμένος σ’ ένα τραπέζι. Δίπλα η μάνα, και μια φίλη της να την κρατάει. Η κυρία Χρύσα, η δικηγόρος, μπαίνει στην αίθουσα, πάει να της μιλήσει. Η μάνα την κοιτάει. «Πες μου. Τι έκανε το παιδί μου και το σκοτώσανε;». «Τι να της απαντήσω; Η κόρη μου ήταν κι αυτή καλεσμένη στη γιορτή στα Εξάρχεια, έτυχε και δεν πήγε. Ο Αλέξης είχε βγει να τον κεράσει ο φίλος του ο Νίκος που γιόρταζε. Τι να της απαντήσω;». Ο φίλος του ο Νίκος

«Μία μέρα πριν, λέγαμε τι θα κάνουμε όταν τελειώσουμε το σχολείο». Η συμμαθήτρια του Αλέξη σε κοιτάζει σαν να μη σε βλέπει. «Ο Αλέξης μου είπε “εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω. Αλλά θα μάθουν όλοι το όνομά μου. Θα το δεις. Εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα». Μια μέρα μετά. Από σήμερα και μέχρι να «εξοστρακιστεί» η επόμενη σφαίρα στο στήθος κάποιου παιδιού, θα είναι ο «Ανδρέας – Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ετών 15» πάνω στη μαρμάρινη πλάκα… “Κάθε μέρα του Δεκέμβρη είναι του Αλεξη.Δεν ξεχνάμε,δεν συγχωρούμε.”

[mavencalore]

[lindsaylohanthony]