Georgios Logothetis

Welcome to my online portfolio. Feel free to browse around!

[georgiosl]

First carnival of the year in Greece.

[georgiosl]

Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια κοπέλα που δεν ήταν όπως όλες οι άλλες. Ή έτσι νόμιζε.

Την έλεγαν Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου. Ψηλή, ξανθιά με καμπύλες που θα ζήλευαν ακόμα και οι στροφές στα λιμανακια Βουλιαγμένης. Και ταμπεραμέντο γουστόζικο και απαιτητικό όπως μια Ferrari.

Όλως τυχαίως, η ιστορία μας βρίσκει την Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου στη θέση του συνοδηγού μιας τέτοιας Ferrari στα λιμανάκια τής Βουλιαγμένης καθώς σκύβει να ανοίξει το φερμουάρ τού οδηγού, που για λόγους σεβασμού δεν θα ονομάσουμε, μιας και σε λίγα λεπτά θα έχει ταξιδέψει για άλλους τόπους, χλοερούς.

Όμως ας γυρίσουμε πίσω στην ξανθιά καλλονή μας, την Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου. Καθώς κοιτάει το ροζ μποξεράκι τού οδηγού, της έρχονται αναμνήσεις στο μυαλό από το παρελθόν της.

Στην παιδική της ηλικία το ροζ ήταν το χρώμα τού σκύλου της. Όχι το κανονικό, είχε αποφασίσει να τον βάψει έτσι και να τον κάνει τον ροζ μαγικό της μονόκερο, βάζοντάς του ένα κέρατο κατσίκας στο κεφάλι. Στο ίδιο κέρατο, έπειτα από μερικά χρόνια και ύστερα από τον θάνατο του σκύλου της, έριξε το πρώτο εσώρουχο της καθώς σκαρφάλωνε πάνω στον πρώτο της έρωτα στο παιδικό της κρεβάτι.

Βγαίνοντας από αυτή της την ανάμνηση, κοίταξε πάνω και είδε τον οδηγό. Δεν την κοιτούσε, αντιθέτως κοιτούσε τρομαγμένος μπροστά. Καθώς πήγε από περιέργεια να δει τι τον έκανε να είναι τόσο τρομοκρατημένος άκουσε ένα μπαμ και ένιωσε το αμάξι να σκάει πάνω σε κάτι καθώς από το τιμόνι βγήκε με δύναμη ο αερόσακος και την σκέπασε.

Η τελευταία της σκέψη ήταν “δεν είναι δυνατόν να φυγω από αυτόν τον κόσμο έτσι!” και έχασε τις αισθήσεις της πάνω στο ροζ μποξεράκι.

Τι θα συμβεί στην Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου; Λέτε να έχει αυτό το φρικτό τέλος πριν καλά – καλά αρχίσει η ιστορία μας; Τι είδε ο οδηγός; Λέτε να κατουρήθηκε πάνω του όπως είναι λογικό όταν χάνουμε τις αισθήσεις μας; Το κατάλαβε η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπούλου αυτό; Μάθετε στο επόμενο επεισόδιο της σειράς με τον προσωρινό τίτλο “Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια”.

[georgiosl]

This is a trailer for a theater production in Athens. All footage was filmed by me and my crew in a 3 camera setup.

[georgiosl]

This is the video art exhibition I was responsible for during the summer.

[georgiosl]

My latest video edit for kontra channel.

[georgiosl]

Raindrops and sunsets...

[georgiosl]

This is my cover for the song riptide.

[georgiosl]

York 2011

[georgiosl]

[georgiosl]

[georgiosl]

[georgiosl]

Στο σκοτάδι... Automatism part 1

Ρε φίλε δεν ξέρω ποιος είμαι... Δεν ξέρω τι θέλω ή αν θέλω κάτι... Τριγύρω μόνο σκοτάδι. Πηχτο σαν πίσσα. Κανένα φως, κανένας ήχος... Ο αέρας είναι Βαρύς και στεγνός. Κάθε ανάσα που παίρνω γδερνει τον λαιμό μου. Μυρίζει μούχλα και κάτι άλλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω...

Δεν μπορώ να καταλάβω αν μπορώ να κουνηθω η όχι. Αν είμαι όρθιος, καθηστος ή κειτομαι κάπου... Δεν ξέρω και αν έχει κάποια σημασία...

Φωνάζω. Δηλαδη νομίζω ότι φωνάζω γιατί δεν μπορώ να ακούσω την φωνή μου...

Κάτι υγρό μπαίνει στο στρώμα μου και με πνίγει... Πως βρέθηκα εδώ;... Που ει-...

Surrealist automatism is a method of art-making in which the artist suppresses conscious control over the making process, allowing the unconscious mind to have great sway. Early 20th-century Dadaists, such as Hans Arp, made some use of this method through chance operations. Surrealist artists, most notably André Masson, adapted to art the automatic writing method of André Breton and Philippe Soupault who composed with it Les Champs Magnétiques (The Magnetic Fields) in 1919. The Automatic Message (1933) was one of Breton's significant theoretical works about automatism.

[georgiosl]

Στο έρεβος... Automatism part 2

Καθώς ο μεταλλικός ήχος πλησιάζει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, προσπαθώ να φέρω στον νου μου εικόνες από το παρελθόν.

Θυμάμαι να κάθομαι με μια παρέα σε ένα καφενείο... Δεν μπορώ να θυμηθώ τα πρόσωπα τους. Είναι θολά... Πρέπει να γελάμε...

Ακουω έναν δυνατό θόρυβο. Κοιτάω πάνω. Στην θέση του ουρανού σκοτάδι. Κοιτάω τα παιδιά.

Φοράνε κουκούλες... Είμαστε σε μια σπηλιά. Κρατάνε δαδες και ακούω να σιγοψελνουν κάτι στα λατινικά...

Με πλησιάζουν. Φοράνε χρυσές μάσκες και κρατάνε ανθρώπινα οστά.

Με κοιτάνε... Τα μάτια τους πίσω από τις μάσκες λάμπουν στο χρώμα του αίματος καθώς αυτό τρέχει από τις κογκχες των ματιών τους...

Κλείνω τα μάτια... Νιώθω να μου μπηγουν τα κόκαλα σε όλο μου το σώμα. Νιώθω το αίμα να τρέχει πάνω μου και ο ψαλμός να δυναμώνει, να γεμίζει την σπηλιά και να αντηχεί στους τοίχους της σαν στρατός χιλιάδων πολεμιστών έξω από τα τοίχη μιας πόλης έτοιμης να παραδοθεί...

Χαμογελάω πάνω στην ζάλη της στιγμής και σαν σε έκταση φωνάζω πως ήρθε ο ερχομός μου.

Σιωπή...

Ανοίγω τα μάτια. Σκοτάδι παντού... Υγρασία, μούχλα και μια απροσδιοριστη οσμή...

Που είμαι;... Ποι-...

Surrealist automatism is a method of art-making in which the artist suppresses conscious control over the making process, allowing the unconscious mind to have great sway. Early 20th-century Dadaists, such as Hans Arp, made some use of this method through chance operations. Surrealist artists, most notably André Masson, adapted to art the automatic writing method of André Breton and Philippe Soupault who composed with it Les Champs Magnétiques (The Magnetic Fields) in 1919. The Automatic Message (1933) was one of Breton's significant theoretical works about automatism.

[georgiosl]

Ψυχρό φως... Automatism part 3

Ξυπνάω και φτύνω ένα παχυρευστο υγρό από το στόμα μου... Δεν ξέρω πόσες ώρες έχουν περάσει...

Ανοίγω τα μάτια μου... Σκοτάδι όπως και πριν...

Ακούω τον ήχο από ένα κλειδί να γυρνάει σε κάποια πόρτα στο βάθος... Ποιος είναι εκεί; τι θέλει από μένα; Προσπαθώ να κουνηθω αλλά δεν μπορώ... Ενα ψυχρό μπλε φως αρχίζει να δημιουργείτε κάθετα στον χώρο μπροστά μου... Μεγαλώνει... Δυναμώνει... Τα μάτια μου πονάνε και δακρύζω γιατί δεν έχω συνηθίσει τόσο φως. Προσπαθώ να τα ανοίξω με το ζόρι. Κοιτάω όλα θολά και το φως έχει γεμίσει τον χώρο... Μια φιγούρα εμφανίζεται μπροστά από το φως. Πελώρια, λεπτή και παράλληλα ογκώδης. Κάθεται εκεί. Απέναντι μου και με κοίτα... Προσπαθώ να δω ποιος είναι, μα δεν μπορώ. Βλέπω ότι κοιτάζει κάπου ψηλά... Το καταλαβαίνω γιατί τα γυαλιά που φοράει βγάζουν ένα άψυχο και αποκοσμο φως... Ξαφνικά κοιτάει προς τα εμένα. Τρομάζω. Προσπαθώ να κουνηθω να φύγω με όση δύναμη έχω! Πλησιάζει. Βάζω ότι δύναμη έχω στους μυς μου. Νιώθω αφόρητους πόνους σε όλο μου το κορμί. Η φιγούρα με έχει φτάσει...

Κοιταει κάτω... Μοιάζει στην όψη σαν κοράκι. Απλώνει το πελώριο χέρι του απότομα και απαλα με αγγίζει στο κεφάλι. Ηρεμώ... Όλα θολώνουν... Ακούω τον ήχο κάποιας μηχανής και κάτι ψυχρό με πολλά λεπτά καρφιά αγγίζει το κεφάλι μου...

Surrealist automatism is a method of art-making in which the artist suppresses conscious control over the making process, allowing the unconscious mind to have great sway. Early 20th-century Dadaists, such as Hans Arp, made some use of this method through chance operations. Surrealist artists, most notably André Masson, adapted to art the automatic writing method of André Breton and Philippe Soupault who composed with it Les Champs Magnétiques (The Magnetic Fields) in 1919. The Automatic Message (1933) was one of Breton's significant theoretical works about automatism.

[georgiosl]

Στο φως....  Automatism part 4

Σαν παιδί είχα πάντα ότι ήθελα. Δασκάλους από δημοτικό να με διαβάζουν, παιχνίδια, πισίνα, διακοπές. Το μόνο που δεν είχα ήταν φίλους...

Με κοίταζε με δύο φωτεινά ματιά... Λες να είναι φίλος; λες να είναι αυτό που πάντα ποθουσα αλλά ποτέ δεν είχα;...

Ειμαι πάλι στο σκοτάδι... Αλλά τώρα ξέρω ότι υπάρχει φως. Ένα φως τόσο δυνατό που σε τυφλώνει... Και μέσα από αυτό το φως, έρχεται αυτός... Ο φίλος μου...

Κάθε φορά κρατάω στο νου μου την εικόνα του. Φαντάζομαι πως χαμόγελα... Έχει έρθει ήδη 3 φορές... Κάθε φορά ο φόβος μου μικρότερος και η αγάπη μου για αυτόν μεγαλύτερη...

Δεν ξέρω αν με βλέπει φιλικά... Δεν έχω μάθει πως είναι να έχεις φίλους... Μόνο γνωστούς στο πανεπιστήμιο είχα... Θυμάμαι κοιτάζαμε τον ουρανό μια νύχτα... Καθώς τα αστέρα χάθηκαν, χάθηκαν και αυτοί... Στην θέση τους δαίμονες με κόκαλα στα χέρια... Έτοιμοι να θυσιάσουν τον αμνο... Στον τρόμο μου ανοίγω το στόμα και φωνάζω "Εγώ είμαι αυτός!"... Ένα αποκοσμο αλλά γλυκό άσπρο φως πέφτει πάνω μου απαλά από τον ουρανό καθώς τα κόκαλα γδέρνουν την σάρκα μου... Κοιτάω πάνω και βλέπω μια μορφή να μου απλώνει το χέρι... Χαμογελάω... Τελικά έχω φίλους... Το φως απλώνετε και καίει τα πάντα...

Surrealist automatism is a method of art-making in which the artist suppresses conscious control over the making process, allowing the unconscious mind to have great sway. Early 20th-century Dadaists, such as Hans Arp, made some use of this method through chance operations. Surrealist artists, most notably André Masson, adapted to art the automatic writing method of André Breton and Philippe Soupault who composed with it Les Champs Magnétiques (The Magnetic Fields) in 1919. The Automatic Message (1933) was one of Breton's significant theoretical works about automatism.

[georgiosl]

Στις σκιές της νύχτας... Automatism part 5

Η ώρα είναι 23:30. Σάββατο βράδυ. Το φεγγάρι έχει κάνει τον κύκλο του και τώρα το μόνο φως στον ουράνιο θολό είναι από τα λιγοστά αστέρια. Είμαι δεμένος σε έναν βράχο με σιδερένια δεσμά. Το σώμα μου αδύναμο. Το μυαλό μου άδειο.

Κάτω μου βλέπω μια παραθαλάσσια αγροικία. Η θάλασσα φαντάζει τόσο γαλήνια... Ακούω πυροβολισμό. Ένα πουλί πετάγεται τρομαγμένο από τον ύπνο του και φεύγει μακριά. Βλέπω μια σιλουέτα να βγαίνει τρέχοντας μέσα από την αγροικία και να προσπαθεί να σκαρφαλώσει προς εμένα. Φωνάζει κάτι αλλά δεν καταλαβαίνω τι. Πίσω του βλέπω 12 ανθρώπους με κόκκινες ρόμπες και δάδες φωτιάς να τον πλησιάζουν. Τον περικυκλωνουν. Κάτι τους λέει. Τον κοιτάνε. Ψέλνουν ρυθμικά όλοι μαζί καθώς τον ποτίζουν με ένα μπιτόνι. Προσπαθεί πάλι να σκαρφαλώσει. Τον τραβάνε κάτω και τον ρίχνουν στο χώμα. Ρίχνουν όλοι τις δάδες τους πάνω του και τραγουδάνε σαν σε έκταση καθώς αυτός καίγεται μπροστά τους... Τον βλέπω που σταματά να σφαδάζει. Κοιτάει πάνω. Χαμόγελα γεμάτος ευγνωμοσύνη και φωνάζει με όση ανάσα του έχει μείνει ευχαριστώ. Οι 12 κοιτάνε προς το μέρος μου. Η φλόγα σβήνει καθώς βλέπω τις σκιές τους να σκαρφαλώνουν με μεγάλη ευκολία τον απότομο βράχο. Έρχονται για μένα...

Surrealist automatism is a method of art-making in which the artist suppresses conscious control over the making process, allowing the unconscious mind to have great sway. Early 20th-century Dadaists, such as Hans Arp, made some use of this method through chance operations. Surrealist artists, most notably André Masson, adapted to art the automatic writing method of André Breton and Philippe Soupault who composed with it Les Champs Magnétiques (The Magnetic Fields) in 1919. The Automatic Message (1933) was one of Breton's significant theoretical works about automatism.

[georgiosl]

Σε ένα πάρκο των βορείων προαστίων της Αθήνας... Κάτω από ένα δέντρο... Κάθεται ο μεγάλος 'Ελληνας διαλογιστής, Πατίκ Ουλάμ Υσμάν Τσετέ Αμούν, άγνωστος σε όλους πέραν του εαυτού του.

Σας παρακαλούμε, αν ποτέ βρεθείτε σε αυτό το πάρκο, μην τον αφήσετε να σας παρασύρει στον κόσμο του, με την χαρισματική προσωπικότητα του! Όπως η κοπέλα στο βίντεο, θα βρεθείτε στο ενδιάμεσο και ο Πατίκ Ουλάμ Υσμάν Τσετέ Αμούν, ο οποίος είναι τσαρλατάνος με πραγματικό αλλά ανεκμετάλλευτο χάρισμα, θα σας εξαπατήσει! 

 Για να μην βρούμε το σώμα σας σε τοπικό κάδο ανακύκλωσης (όπως τόσα άλλα κορμιά ανίδεων και αθώων ανθρώπων), παρακαλούμε καθώς τον δείτε, να τον αποφύγετε και μιλώντας του πάντα ευγενικά για λόγους σεβασμού (ως προς την ψύχωση του, που οι γιατροί την θεωρούν επικίνδυνη) να περάσετε σε απόσταση 5 μέτρων ή ακόμα καλύτερα να μην πάτε μέσα από το πάρκο.