giechelkous

[stormvanwoorden]

Ik voel mij zo onbelangrijk. Ongemist. En het is niet dat ik geen vrienden heb. Integendeel zelfs, ik heb er hele goeie. Maar wat is het dan wel? Ik ben zoals het zout op de patatten, zonder zijn die ook nog lekker. En soms hebt ge het niet eens door dat ge het er nog niet hebt opgedaan. Soms komt het zelfs niet eens op tafel te staan. Weet ge, ik zag onlangs een blik cola op de grond liggen in de winkel en zonder nadenken heb ik het opgeraapt en bij de rest gezet. En ‘t is pas nu bij het schrijven van deze tekst dat ik het besef: ik ben dat blikje. Ik val altijd wel door iets of iemand omver en dan word ik af en toe gedachteloos door iemand anders rechtop gezet. Daarna gaat die persoon ook gewoon weer verder met z’n leven. En uiteraard is dat oké; ik wil alleen maar dat iemand mij eens meepakt naar huis. Met bluts en al.

[meyhew]

On June the 14th the constitutional court in Belgium stated that prohibition of wearing religious signs in an establishment of higher education does not constitute a violation of freedom of religion nor a violation of the right to human dignity which includes the right to education. This declaration meant that Hijab-wearing women don’t have the right to get higher education. Some will, unfortunately, give up on their dreams and some will be forced to remove the hijab to get an education. “I was in a school establishment where wearing a hijab was forbidden. Therefore, every morning, when I go to school, I had to take it off and put it in my bag. I had the feeling that I was enduring microaggressions from a system that was supposed to protect me”. #HijabisFightBack was a way to protest this discrimination. ✊🏽 The right to education should not be negotiable. (source)

A gentle reminder to all that the first university the world ever saw was founded by a Muslim woman. Today, we have to beg to be able to wear a hijab and get an education at the same time — both of which are fundamental rights that our women are being stripped of. 

[ithelpstodream]

[giechelkous]

Ik realiseer me hoe graag ik wil dat de wereld om me heen verdwijnt.

Dit bedenk ik me steeds vaker. En vooral nu ik in het bos sta waar de bomen geplant zijn door mijn vader en tante, waar schapen gehoed werden door mijn grootouders, besef ik me hoe nietig we zijn, hoe nietig klein ons wereldje is en hoe hard ze lijkt te zijn. Ik kijk naar de hemel die bedekt wordt door bewegende bladeren en dat gevoel blijft versterken.

Toch koester ik een diepe wens dat ze blijft en nooit vergaat, opdat we ze samen kunnen veranderen.

[giechelkous]

De lucht wist niet hoe ze zich moest voelen.

Ze straalde even een onvergetelijk geluk uit en een diepe triestheid, minstens even groot.

De tranen die vielen, de glimlach die zich er plots hardnekkig doorheen probeerde te worstelen.

Het donker slorpt haar en haar gevoelens op.

Ik vraag me af of ze ooit nog wakker zal worden.

- september 2019

[giechelkous]

Ik denk niet dat iemand me zo zou missen als ikzelf de warmte van de kachel, de geur van bloemen of de kleur van de hemel op een heldere lentedag.

Ik denk dat velen me meer zouden missen als ikzelf het gevoel van mijn lichaam, de textuur van broccoli en de afgunstige blik die de ogen in de spiegel op me werpen.

[cracked-teapot]

Wellicht missen ze je als het licht van de zon, te fel om naar te kijken maar oh zo koud in de afwezigheid, de lach die op de achtergrond klinkt en de stilte zonder

Durf te denken dat het vuur in jouw ogen niet alleen brandt maar verwarmd

niet alleen verblind maar ook verlicht

[giechelkous]

Ik denk niet dat iemand me zo zou missen als ikzelf de warmte van de kachel, de geur van bloemen of de kleur van de hemel op een heldere lentedag.

Ik denk dat velen me meer zouden missen als ikzelf het gevoel van mijn lichaam, de textuur van broccoli en de afgunstige blik die de ogen in de spiegel op me werpen.

[giechelkous]

Het water verbrand me. Terwijl denk ik aan het vuur diep in me. Dat aan het doven is. De pijn waar mijn voeten aan proberen te ontsnappen door op en neer te plonzen. Die voelde oh zo mooi toen die mijn hart nog zwart blakerde. Het vlees van mijn dijen wordt roder naargelang hoe dieper ik neerdaal in de kuip. Het schuim mijn heupen omringend. Ooit liep ik op wolken van schuim. Tot ik er niet meer in geloofde, door ze heen zonk en terugviel in de werkelijkheid. Mijn schouders weten dat ze als volgende zullen omarmd worden door de verhitte streling van het water. Ze trillen. Nu drijven mijn oren net boven. Niet klaar voor de warmwaterrivieren die zullen binnenstromen zodra mijn hoofd het oppervlak doorboort. Het wateroppervlak rilt even. En nu mijn hele lichaam is ondergedompeld schreeuw ik het uit omdat het vuur deze keer geen genot bevat.

- december 2018

[giechelkous]

Stroever

Het gaat stroever, en dan nog kan ik alleen denken aan alle adem die we samen gedeeld hebben. Aan je lippen op mijn lippen, in mijn nek en op mijn borsten. Aan de gesprekken die we voerden in je keuken. Aan onze lichamen naast elkaar. Aan die ene magische avond. En aan al het eindeloze gepraat ervoor en erna. Nu het eindeloos niet meer eindeloos is, kan ik alleen denken aan ons. Aan ons toen we nog ons waren.

- december 2018

[giechelkous]

Ik wil je knuffelen

Ik wil je knuffelen, door het feit dat je lieve woordjes fluistert wil ik je ook zoenen. Ik wil dat je in en uit me schuift terwijl we beiden gaan hijgen en we na een tijdje elkaars naam roepen van genot, daarna wil ik naast je liggen met jouw armen om me heen, het deken maar half over ons want we weten dat zelfs als het buiten kouder wordt, we in elkaars lichaamswarmte kunnen vertoeven. Dat is mijn idee van de liefde die ik weet dat je gaat geven. Ik kan het zien in je ogen terwijl we bezig zijn met de eerste stap, ik knuffel je.

- november 2018