Σ’ έναν χώρο, δύο άνθρωποι, έχουν ανάγκη να αναπνεύσουν μαζί με άλλους ανθρώπους. Να επικοινωνήσουν. Το θέμα της συζήτησης, η πραγματικότητα, η ζωή τους τώρα. Ποια είναι αυτά που λέγονται και ποια είναι αυτά που κρύβονται; Ψαχουλεύουν το παρόν, «γελώντας άγρια εν τω μέσω αδυσώπητης θλίψης, εις τον αιώνα των αιώνων, αμήν».
“Πάντα να αναπνέεις. Αυτή είναι η βάση της ζωής. Η αναπνοή.
Αν δεν αναπνέεις, πεθαίνεις.”
“Θέλω να νιώσω χαρά. Θέλω να ξανανιώσω τη χαρά της ζωής. Θέλω η χαρά μου να μοιάζει… έτσι.”
Οι δύο ηθοποιοί και οι προσωπικότητές τους συνομιλούν, απευθύνονται, λέγοντας αλήθεια, μεταδίδουν την προσωπική τους ιστορία. Οι σιωπές, οι παύσεις και οι παραφωνίες, όπου χρειάζονται, είναι πάντα ωφέλιμες, μέρος της ιστορίας. Προς την απλότητα, το παιχνίδι, την ελευθερία, τη ζωή.
από 13 Φεβρουαρίου 2019, κάθε Τετάρτη στις 20.00 & Πέμπτη στις 21.00, στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας
''Μου 'ρχεται στο μυαλό η τουαλέτα του μαγαζιού μου. Βλέπεις, παλιά γράφανε στον τοίχο μόνο ερωτικά μηνύματα, μετά στον πόλεμο, όλο πατριωτικά και τώρα όλο πολιτικά – μου φαίνεται, ότι αν δεν ξαναγράψουνε πάλι τα ερωτικά ο λαός μας δεν θα ξαναγίνει υγιής.''
H «Ιταλική Νύχτα», το έργο που έδωσε το βραβείο Κλάιστ στον Έντεν φον Χόρβατ, μεταφράζεται και ανεβαίνει για πρώτη φορά στη Ελλάδα, στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, από τον Παντελή Φλατσούση με μία ομάδα νέων και ταλαντούχων ηθοποιών αλλά και έμπειρων και καταξιωμένων συνεργατών. Πρόκειται για την τρίτη σκηνοθετική του δουλειά μετά το «Λεόντιος & Λένα» του Γκέοργκ Μπύχνερ που παρουσίασε στο ΚΕΤ και το «NO FUTURE!» με την Ομάδα Εφήβων και Νέων του ΔΗ.ΠΕ. ΘΕ Κοζάνης.
Γραμμένο το 1931, το έργο διαπραγματεύεται ευθέως την άνοδο του ναζιστικού κόμματος στην Γερμανία του μεσοπόλεμου, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις από όλο το πολιτικό φάσμα.
Είναι Κυριακή πρωί σε κάποια μικρή πόλη της Νότιας Γερμανίας και τα μέλη της τοπικής οργάνωσης του δημοκρατικού κόμματος συγκεντρώνονται στο στέκι τους, το εστιατόριο του Josef Lehninger, για να οργανώσουν την ιταλική νύχτα που θα γίνει στο ίδιο μέρος εκείνο το βράδυ. Όμως, μία δυσάρεστη έκπληξη τους περιμένει: λίγο πριν την ανακοινωμένη ''δημοκρατική'' ιταλική βραδιά το εστιατόριό του Josef, θα φιλοξενήσει μια γερμανική μέρα, διοργανωμένη από την τοπική ομάδα φασιστών. Και τώρα πώς πρόκειται να αντιδράσουν οι δημοκρατικοί;
Γεννημένος στη Ριέκα της Αυστροουγγαρίας από αριστοκρατική οικογένεια, ο Χόρβατ άρχισε να γράφει από νωρίς, ενώ το 1922 μετακινήθηκε στο Βερολίνο. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα έργα του. Οι ήρωες του Χόρβατ είναι σχεδόν πάντα συνηθισμένοι άνθρωποι που βιώνουν τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1929: ανεργία, ανασφάλεια, η απειλή του πολέμου. Ο Χόρβατ φανερώνει μέσα από τα πρόσωπα των έργων του, την επίδραση των κοινωνικών συνθηκών στα άτομα και τις σχέσεις τους, και πώς αυτές παράγουν ένα ευρύ φάσμα στάσεων, από την ενεργό ένταξη ή την υποταγή στον φασισμό ως την αντίσταση σε αυτόν, έχοντας πάντα ως όπλο μία λεπτή ειρωνεία προς κάθε πλευρά και το χαρακτηριστικό χιούμορ του, αφού στην πραγματικότητα τα έργα του μπορούν να διαβαστούν ως πικρές κωμωδίες.
Πώς επηρεάζουν οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές ανακατατάξεις τη ζωή των ανθρώπων; Πώς πρέπει να ζήσει κανείς την ζωή του, όταν οι εξελίξεις μοιάζουν να προλαβαίνουν κάθε του αντίδραση; Υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος; Ποια ήταν τα αίτια που οδήγησαν στην άνοδο του φασισμού την δεκαετία του 1930 στην Γερμανία; Η παράσταση στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας τον Φεβρουάριο του 2019 θα προσπαθήσει να εξερευνήσει αυτά τα ερωτήματα και τους πιθανούς παραλληλισμούς τους με τη σημερινή εποχή.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Παντελής Φλατσούσης
Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Σκηνικά: Δανάη Ελευσινιώτη
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση & μουσική διδασκαλία: Ανρί Κεργκομάρ
Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει τη νέα παράσταση των Lorem Ipsum «ΑΛΑΣΚΑ», από την Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15, έως την Πέμπτη 30 Μαίου, για 28 μόνο παραστάσεις.
“Τα ψέματα δεν είναι πάντα κακά. Τα ψέματα -όπως και οι αλήθειες- είναι κακά όταν τα πει κακός άνθρωπος, ακόμα και την αλήθεια να πει κακός άνθρωπος μπορεί να βλάψει. Εγώ το ξέρω, δεν είμαι καλός άνθρωπος, δεν λέω ότι είμαι κακός αλλά έχω κάνει πράγματα στη ζωή μου και καλό δεν με θεωρώ. Για αυτό δεν θα ακούσεις ποτέ την αλήθεια από εμένα, δεν τολμάω να στη πω. Αλλά ούτε ψέμα μπορώ να σου πω”.
Μια μητέρα περιμένει την κόρη της να επιστρέψει από ένα μακρινό ταξίδι. Η σοφίτα του σπιτιού είναι σχεδόν έτοιμη να την υποδεχτεί. Σχεδόν, όχι ακόμα. Κοντεύει να γίνει δωμάτιο, σαν τα κανονικά, τα πιο χαρισματικά που όταν ανοίγεις τις κουρτίνες το φως τα πλημμυρίζει. Όμως αυτή η σοφίτα αν και σκοτεινή και κρύα και γεμάτη υγρασία πάντα ήταν το αγαπημένο δωμάτιο της κόρης της γιατί στον τοίχο της κρέμεται –ακόμα και τώρα- ο παλιός της χάρτης. Ένας χάρτης μαγικός για αυτήν. Και στην πάνω αριστερή γωνία του -παρά την φθορά- την περιμένει η αγαπημένη της Αλάσκα.
Η ομάδα Lorem Ipsum μετά από το 'Γιοσίρου Γιαμαγκούσι' επιστρέφει με νέο έργο.
Η δημοφιλής στηλη του γκουλτουρομπλόγκ - κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την παράσταση «Ο Αγνός Εραστής» η οποία κάνει πρεμιέρα 21 Ιανουαρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μας μίλησε η ομάδα.
Μια Σκηνή:
Έναρξη τέταρτης σκηνής της παράστασης (από τις πέντε).
Το 2ο flashback, η 2η καταφυγή στη μνήμη του κοινού παρελθόντος των δύο εραστών. Ο Νίκος έχει πεθάνει. Όμως η ερώτηση «ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος τελικά» και «γιατί με αγαπούσε» ζητούν απάντηση ακόμα πιο επιτακτικά. Μέσα από τη βαθιά οδύνη, το πένθος, ο ένας που έμεινε πίσω (ζωντανός) αρχίζει να ξαναθυμάται τις φωτεινές στιγμές του κοινού τους βίου.
Ένα «καρουζέλ» αναμνήσεων, όπου εποχές και χώροι εναλλάσσονται σαν σε όνειρο. Ένας μεγάλος συνειρμός. Μια συγκεχυμένη αλληλουχία.
Ζητούμενο η εμμονή, σαν σε μεγάλη ερωτική αφιέρωση.
Εμμονή και «μονοτονία». Όπως ένα – ιδιότυπο - λαϊκό πάλκο. Ένα μεγάλο τραγούδι αφιερωμένο και γραμμένο για τον Νίκο, τον σύντροφο που έφυγε. Με όλη τη γείωση ενός λαϊκού τραγουδιστή που έχει «καταπιεί» το «αχ» και με αυτό τραγουδάει. Με όλη την προβλεψιμότητα ενός λαϊκού τραγουδιού: ξέρεις που θα πάει, ξέρεις το ρυθμό και τα μέτρα του, ανά πάσα στιγμή θα τραγουδήσεις μαζί.
Οι τέσσερις (ηθοποιοί) αφηγητές, τέσσερις εκδοχές του ίδιου προσώπου, εξυπηρετούν την αφήγηση από συγκεκριμένη σκοπιά: αυτός που του συνέβη μία φορά και δεν μπορεί να συνεχίσει, αυτός που του συνέβη μόλις πριν λίγο και είναι σε σοκ, αυτή που θέλει να της συμβεί ξανά (το θετικό κομμάτι της ιστορίας, άρα αρνείται αυτό που συνέβη), αυτή που είναι σε αποδοχή. Και οι τέσσερις αυτοί θυμούνται.
Φράση – φράση, εικόνα – εικόνα.
Σώμα που ξεμουδιάζει μετά περίοδο μεγάλης ακινησίας (πένθους), που δειλά – δειλά αρχίζει να κινείται και να μπαίνει όλο και πιο βαθιά στις εικόνες. Λόγος και φωνή σε πλήρη γείωση, όσο κι αν μιλάμε για αναμνήσεις και για ποιητικές εικόνες.
Αντίσταση, αντίστιξη και μη κυριολεκτική περιγραφή αυτού που λέμε.
Πάντα κάτι πρέπει να μας κρατάει πίσω. (Άλλωστε ο σύντροφος δεν είναι πια εδώ). Ένα πιάσιμο στο σβέρκο, ένα τσίμπημα στο δάχτυλο. Ένα σφιγμένο στομάχι. (Αχ Νίκο!) Συνεχής προσπάθεια να συλλάβω αυτό που συνέβη. Και το καλό (η κοινή ζωή) και η αναπάντεχη απώλεια.
Πως θα είναι οι ηθοποιοί προσωπικοί, χωρίς να γίνουν γλυκεροί; Η μεγαλύτερη δυσκολία. Πως θα αποφύγουμε την «καλλιέπεια»; Να μη φροντίζουμε τους σκηνικούς μας εαυτούς και να αφεθούμε να παρασυρθούμε επί σκηνής; Πως αυτό μένει ανοιχτό επικοινωνιακά και όχι ιδιοτελές και αυτοαναφορικό; Πως θα αφιερωθούμε ολόκληροι στον άλλον;
Αυτά είναι τα στοιχήματα.
Με τη βαθιά γνώση πως μιλάμε για μια ιστορία πραγματική.
Ο συγγραφέας θα είναι στην πρώτη σειρά στην πρεμιέρα μας…
Στις 21/1/2019.
Ο Αγνός Εραστής
«Ο αγνός εραστής» είναι μια ελεγεία του Αμερικανού συγγραφέα DAVID PLANTE για τον επί σαράντα χρόνια σύντροφό του, τον Έλληνα ποιητή και εκδότη Νίκο Στάνγκο, την κοινή τους ζωή και το τραγικό τέλος της. Μια μακρά σε διάρκεια ερωτική αφιέρωση, μια σχεδόν σωματική και συγκινητική σπουδή πάνω στο θέμα της απώλειας και του πένθους, της μνήμης και της φαντασίωσης.
Πολύ πέρα από τη στεναχώρια που δεν είσαι τώρα εδώ, μαζί μου
– τόσο πολύ πέρα από τη στεναχώρια αυτή,
που αδυνατώ πια να φανταστώ τη ζωή που ζήσαμε μαζί-
η απουσία σου έχει γίνει για μένα εμμονή.
Τι είναι αυτή η εμμονή με την απουσία,
ώστε ν’ αδυνατώ να φανταστώ μια παρουσία;[1]
«Ο αγνός εραστής» είναι μια ελεγεία του Αμερικανού συγγραφέα DAVID PLANTE για τον επί σαράντα χρόνια σύντροφό του, τον Έλληνα ποιητή και εκδότη Νίκο Στάνγκο, την κοινή τους ζωή και το τραγικό τέλος της. Μια μακρά σε διάρκεια ερωτική αφιέρωση, μια σχεδόν σωματική και συγκινητική σπουδή πάνω στο θέμα της απώλειας και του πένθους, της μνήμης και της φαντασίωσης.
Σε μια εποχή καταιγιστική, κατά την οποία ο άνθρωπος «δημιουργεί δεσμούς εξαρχής χαλαρούς, ώστε να μπορούν να λύνονται εύκολα, γρήγορα και δίχως πόνο»[2], πέντε μόλις χρόνια μετά το θάνατο του συντρόφου του, ο David Plante καταγράφει μια πολυετή ιστορία αφοσίωσης που διαπερνά όλο το φάσμα της συναισθηματικής διακύμανσης: από την έξαψη της πρώτης φοράς στην απόγνωση. Από το απόλυτο σμίξιμο στην απόλυτη μοναξιά. «Εσύ, εσύ, εσύ» γράφει συνεχώς και συνθέτει ταυτόχρονα τη βιογραφία του συντρόφου του, αλλά και μια αφήγηση της ιστορίας της Ελλάδας από το 1936 (έτος γέννησης του Στάνγκου) έως το 2004, πάντα σε δεύτερο ενικό πρόσωπο. Μια απόλυτη ερωτική αφιέρωση, ένας «εξοντωτικός, τολμηρός, προσωπικός θρήνος», όπως γράφει σχετικά ο Philip Roth.
Μια παράσταση-αφήγηση όπου, σε αντίθεση με την πραγματική ιστορία, τέσσερις ηθοποιοί, δύο γυναίκες και δύο άνδρες, σχηματίζοντας 4 ζευγάρια (δύο ετερόφυλα και δύο ομόφυλα) εναλλάσσονται διαρκώς επί σκηνής και μιλούν για την αληθινή, ουσιαστική αγάπη, ανεξαρτήτως φύλων, ανεξαρτήτως ηλικίας, ανεξαρτήτως καταγωγής. Στην πλήρη έκφραση και ουσία της. Και τελικά, την ανάγκη έκφρασής της στην άγρια και μοναχική εποχή μας.
Πώς η μνήμη γίνεται παρόν; Πώς τα θραύσματα γίνονται ενότητα; Πώς ο έρωτας γίνεται πόνος; Ο πόνος αγάπη; Η αγάπη απώλεια; Πώς η απουσία γίνεται παρουσία; Πώς βιώνεται ένα πένθος; Πώς γιατρεύεται το τραύμα; Πώς επιβιώνεις; Πώς παίρνεις ανάσα; Ξανά;
Σε εκείνον αρέσει να συλλέγει παλιά βινύλια και σε εκείνη να διαβάζει μεταχειρισμένα βιβλία. Εκείνος κι εκείνη έμαθαν την αγάπη διαφορετικά. Ένα πρωί θα συναντηθούν σε ένα παλαιοπωλείο κι έτσι θα αρχίσει η ερωτική τους ιστορία.
Μια σχέση χωρίς πρίγκιπες και πριγκίπισσες, χωρίς λευκά άλογα ή ρομαντικές αυτοκτονίες, μια σχέση με ενθουσιασμούς, συγκρούσεις και συναισθηματικές αναπηρίες. Αρκεί όμως ο έρωτας για να κάνεις την υπέρβαση; Μπορεί ο άλλος να σε αλλάξει; Μια ιστορία για δύο νέους του σήμερα, που νοσταλγούν ένα χθες που δεν γνώρισαν και ονειρεύονται ένα μαζί που δεν έμαθαν ακόμα.
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την παράσταση « H Νύχτα των Δολοφόνων », η οποία κάνει πρεμιέρα 5 Οκτωβρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μας μίλησε ο σκηνοθέτης Μάνος Βαβαδάκης.
H Νύχτα των Δολοφόνων
Κλεισμένα στο υπόγειο του σπιτιού τους, τρία αδέλφια, στην προσπάθειά τους να υπερνικήσουν την πατρική εξουσία, σχεδιάζουν τη δολοφονία των γονιών τους. Επιδίδονται σε ένα ενστικτώδες παιχνίδι ενηλικίωσης δίχως τέλος. Ένα κουβανέζικο έργο, που τα γεγονότα του Μάη του ’68 ανέδειξαν σε κατεξοχήν έργο σύγκρουσης των γενεών.
Μια Σκηνή:
Σε αυτή τη φωτογραφία θα μπορούσαμε να βλέπουμε μια τυπική επίσκεψη της Ανχελίτας, φίλης της μαμάς μας. Αλλά αυτή τη στιγμή, οι γονείς μας λείπουν. Και δεν ξέρουμε πότε θα γυρίσουν. Αν γυρίσουν. Γι' αυτό την υποδεχόμαστε εμείς σήμερα. Την Ανχελίτα την αγαπάμε πάρα πολύ, γιατί πάντα όταν έρχεται σπίτι μας, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Η σκηνή είναι απ' το παιχνίδι που παίζουν ο Λάλο, η Κούκα και η Μπέμπα κλεισμένοι στο υπόγειο του σπιτιού τους. Υποδύονται τους γονείς τους, τους φίλους των γονιών τους, τους γέρους γείτονές τους, γελοιοποιώντας καταστάσεις που οι ίδιοι αδυνατούν να καταλάβουν ή να αποδεχτούν. Το πραγματικό παιχνίδι όμως ξεκινάει όταν ένας από τους τρεις δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Τότε οι άλλοι συνασπίζονται εναντίον του και τα πράγματα ξεφεύγουν. Γιατί το βασικό είναι να συνεχίζεις να παίζεις, ριψοκίνδυνα, χωρίς να σε νοιάζει αν θα κερδίζεις ή θα χάνεις.
Κλεισμένα στο υπόγειο του σπιτιού τους, τρία αδέλφια, στην προσπάθειά τους να υπερνικήσουν την πατρική εξουσία, σχεδιάζουν τη δολοφονία των γονιών τους. Επιδίδονται σε ένα ενστικτώδες παιχνίδι ενηλικίωσης δίχως τέλος. Ένα κουβανέζικο έργο, που τα γεγονότα του Μάη του ’68 ανέδειξαν σε κατεξοχήν έργο σύγκρουσης των γενεών.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
Η πρώτη απαγόρευση έρχεται στη ζωή μας πολύ νωρίς, αμέσως μόλις η αντίληψή μας για την ύπαρξη ξεπεράσει το δίπολο μητέρα-παιδί. Και σε αυτήν θα προστεθούν κι άλλες, κι άλλες, κι ακόμα περισσότερες, ανάλογα με την παράδοση, τη θρησκεία των γονιών μας, την καταγωγή, την κουλτούρα. Την αναπόφευκτη εσωτερική σύγκρουση στην προσπάθειά μας να εγκιβωτιστούμε στην κοινωνία επιλέγει να διαχειριστεί ο Τριάνα μέσω ενός παράξενου παιχνιδιού που παίζουν τρία αδέλφια κάθε βράδυ στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού τους.
Η επιθυμία λύτρωσης από τα δεσμά της εξουσίας δίνει κίνηση σε αυτό το παιχνίδι, την παράσταση όπως την αποκαλούν, στην οποία εναλλάσσουν ρόλους, υποδυόμενοι τους γονείς τους, τους φίλους τους, πρόσωπα εξουσίας, προκειμένου να ξορκίσουν το απωθημένο του γονεϊκού φόνου. Και μέσα σε αυτό το vertigo τελικά θα συγκρουστούν μεταξύ τους, αφού και οι ίδιοι δεν μπορούν να οραματιστούν ένα κόσμο χωρίς γονείς, δίχως Νόμο.
Το έργο, γραμμένο από τον Κουβανό Χοσέ Τριάνα, συνδέθηκε με τα γεγονότα του Μάη του ’68, επειδή αναδείκνυε το χάσμα των γενεών που είχε προκύψει στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η φοβισμένη γενιά του πολέμου, αγκιστρωμένη από την παράδοση και τον συντηρητισμό, και τα παιδιά της οδηγημένα από αυτόν τον νεοπουριτανισμό στη σύγκρουση με οτιδήποτε παλαιό. Πενήντα χρόνια μετά, αυτή η ψυχαναλυτική ανάγνωση συνεχίζει να ασκεί κριτική στον θεσμό της οικογένειας, παραμένοντας φοβερά σύγχρονη.
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την performance « Ίσαλος Γραμμή - μία ωδή στη φθίση», η οποία παρουσιάζεται 29 και 30 Ιουνίου με ελεύθερη είσοδο στην. Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών - Άνοιγμα στην Πόλη, μας μίλησε η ομάδα Dεcadēre.
Ίσαλος Γραμμή - μία ωδή στη φθίση
Μέσα στο χώρο δημοπρασιών της Ιχθυόσκαλας Κερατσινίου, η οποία ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες της στο κοινό, η ομάδα Dεcadēre (Άρτεμις Γρύμπλα, Άλκηστις Πολυχρόνη, Gary Salomon) παρουσιάζει την performance Ίσαλος Γραμμή - μία ωδή στη φθίση. Στο χώρο ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά, ενδιάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα αφήγημα - προσευχή ξετυλίγεται σαν κραυγή, για τα τετελεσμένα και αυτά που έπονται.
Μια Σκηνή:
Εμπνευσμένη από μία αρχαία αιγυπτιακή προσευχή στον Όσιρι, (θεού του κάτω κόσμου για την Αρχαία Αίγυπτο), κάποιου που δίνει μάχη ενάντια στην φθορά, και ένα ισλαμικό κείμενο που θέτει τον έρωτα ως μόνο νικητή κόντρα στον θάνατο, η “σκηνή των εραστών” έρχεται στην μέση ακριβώς της performance, να χλευάσει τον θρήνο και αναιρέσει την άποψη πώς το ποτέ πια και το για πάντα είναι φράσεις που αφορούν μόνο τον θάνατο.
Δεν θα καταστραφώ και δεν θα φθαρώ καρδιά μου, ο έρωτας στέκει αιώνια ζωντανός, κραυγάζουν οι εραστές κόντρα σε όσα γύρω τους δηλώνουν πως παρόμοια είναι η τύχη κάθε όντος είτε είναι ψάρι είτε πουλί, ερπετό, θεός ή άλλο πράγμα, επαναστατώντας κόντρα στην φυσική διαδρομή της ζωής.
Οι εραστές έρχονται λίγο πριν έρθει ο θάνατος μέσα σ’ αυτήν την φανταστική διαδρομή που χτίζει η performance μέσα στον χώρο δημοπρασιών της Ιχθυόσκαλας Κερατσινίου, και γεμίζουν την σκηνή με έναν ερωτικό αποχαιρετισμό. Οι τέσσερεις ηθοποιοί αναζητούν το ταίρι τους, σε μια διαρκή μεταξύ τους εναλλαγή και ένα κυνηγητό κόντρα στο πεπερασμένο, τελειώνοντας με ένα φιλί, που καταργεί τον χρόνο.
Συντελεστές
Σύλληψη / Δραματουργία : Ομάδα Dεcadēre
Μουσική σύνθεση : Gary Salomon
Σκηνοθεσία : Άρτεμις Γρύμπλα, Άλκηστις Πολυχρόνη
Επιμέλεια κίνησης Άλκηστις Πολυχρόνη
Βοηθοί σκηνοθέτη : Εύα Διαμαντή, Αγάπη Ηλιάδου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Αλέξανδρος Λαγόπουλος
Φωτισμοί : Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Οργάνωση παραγωγής : Αγάπη Ηλιάδου, Εύα Διαμαντή
Εκτέλεση Παραγωγής : Γιώργος Σύρμας
παίζουν :
Παναγιώτης Γαβρέλας
Κωνσταντίνος Γεωργαλής
Άρτεμις Γρύμπλα
Αγάπη Ηλιάδου
Ίρις Κανδρή
Στέφανος Μουαγκιέ
Άλκηστις Πολυχρόνη
Γιάννης Σπανός
Λυγερή Ταμπακοπούλου
Gary Salomon
Συμμετέχει μέρος της χορωδίας ΚΑΠΗ Νίκαιας Ρέντη υπό την διεύθυνση του μαέστρου Αναστάσιου Αναστασόπουλου
Ημερομηνίες: Παρασκευή 29 & Σάββατο 30 Ιουνίου
Χώρος: Ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι
Η Είσοδος είναι δωρεάν.
H παράσταση συμμετέχει στο Φεστιβάλ ΑΤΛΑΣ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και είναι ενταγμένη στο Άνοιγμα στην πόλη του Φεστιβάλ Αθηνών
#prova Archives
215. 7 Κρεμασμένοι
214. Βασιλιάς Ιωάννης
213. Κοιμάμαι και άλλες ιστορίες
212. Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα
211. Ιλλινόι
210. Βαθύς Αναστεναγμός [VIDEO]
209. Ο Βουβός Σερβιτόρος
208. Η Βοσκοπούλα
207. ROB [VIDEO]
206. Mellonia
205. Μπολιβάρ
204. Ποιος Ανακάλυψε την Αμερική;
203. Rotterdam [VIDEO]
202. «H κυρία Ντάλογουεϊ»
201. Splinters
200. Το Πεπρωμένο Ονομάζεται Κλοτίλδη (ξανά)
199. Ωκεανός
198. HAIR the Musical [Video]
197. Fool for Love
196. Η Παρέλαση
195. Ο Αμπιγιέρ
194. Χιονάνοι [VIDEO]
193. Heisenberg [VIDEO]
192. Greek Freak: Fire & Fury [VIDEO]
191. Το Κάλεσμα της Λορίν
190. Αλίκη Μου Αλίκη Μου
189. Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω
188. Βούβα [VIDEO]
187. Ονέγκιν
186. Μόλλυ Σουήνη [VIDEO]
185. Ιδιωτικές Ζωές [3D VIDEO]
184. Πόζα Μηδέν
183. Τομή
182. Το Μικρό Μου Πόνυ
181. Ηρακλής ο Γενναίος
180. Mall
179. Ακόμα Πιο Βρώμικα Παραμύθια
178. [VIDEO] Βάκχες του Έκτορα Λυγίζου
177.[VIDEO] Άφιξις
176. 2ο Reborn in Athens Festival
175. Follicle
174. Σύντομες συνεντεύξεις με απαίσιους άνδρες
173. Έρωντας
172. Η Παρέλαση
171. Χορωδία Ανέργων
170. Αντεροβγάλτης Επεισόδιο 3ο: Αυτός που μπορεί [είναι ο Επιθεωρητής]
H παράσταση συμμετέχει στο Φεστιβάλ ΑΤΛΑΣ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά
και είναι ενταγμένη στο Άνοιγμα στην πόλη του Φεστιβάλ Αθηνών
Μέσα στο χώρο δημοπρασιών της Ιχθυόσκαλας Κερατσινίου, η οποία ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες της στο κοινό, η ομάδα Dεcadēre (Άρτεμις Γρύμπλα, Άλκηστις Πολυχρόνη, Gary Salomon) παρουσιάζει την performance Ίσαλος Γραμμή - μία ωδή στη φθίση. Στο χώρο ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά, ενδιάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα αφήγημα - προσευχή ξετυλίγεται σαν κραυγή, για τα τετελεσμένα και αυτά που έπονται.
Συνθέτοντας τελετουργικά κείμενα διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων, με φυσικούς και ηλεκτρονικά επεξεργασμένους ήχους, μέσα από το τραγούδι, το λόγο και με επίκεντρο τη μουσικότητα, η performance διαστέλλει τη στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος, ερχόμενος αντιμέτωπος με τη φθίση, την ύστατη στιγμή της συνειδητοποίησης του πεπερασμένου της ύπαρξης, δημιουργεί τον Θεό, ως πράξη απόγνωσης και ανάγκη πίστης. Τη στιγμή που ο άνθρωπος προσεύχεται, προσπαθώντας να νικήσει το αμετάκλητο γεγονός του θανάτου, να νικήσει τη φύση και την ίδια στιγμή που επιστρέφει σ’ αυτή, και γίνεται ένα ζώο λυσσασμένο για ζωή, ένα ψάρι που θα χτυπηθεί μέχρι την τελευταία ανάσα.
Δέκα ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί, μαζί με πενήντα μέλη από την Χορωδία των ΚΑΠΗ Νίκαιας Ρέντη, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Αναστάσιου Αναστασόπουλου, εξερευνούν την προσευχή η οποία από πράξη απόγνωσης, γίνεται πράξη επαναστατική, κόντρα στο θάνατο και την απελπισία, δημιουργώντας έναν πολυπολιτισμικό πολυφωνικό ύμνο, που τραγουδιέται απαράλλαχτος από την πρώτη στιγμή που ο πρώτος άνθρωπος απέκτησε συνείδηση του επερχόμενου θανάτου του.
*Ο όρος ίσαλος γραμμή είναι ναυπηγικός και τεχνικός όρος, ορίζεται ως επίπεδο από την οριζόντια τομή της επιφάνειας της θάλασσας με το πλοίο, στο σημείο που αυτό ισορροπεί και επιπλέει. Είναι η “γραμμή” δηλαδή, που χωρίζει τον αέρα από το νερό.
Συντελεστές
Σύλληψη / Δραματουργία : Ομάδα Dεcadēre
Μουσική σύνθεση : Gary Salomon
Σκηνοθεσία : Άρτεμις Γρύμπλα, Άλκηστις Πολυχρόνη
Επιμέλεια κίνησης Άλκηστις Πολυχρόνη
Βοηθοί σκηνοθέτη : Εύα Διαμαντή, Αγάπη Ηλιάδου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Αλέξανδρος Λαγόπουλος
Φωτισμοί : Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Οργάνωση παραγωγής : Αγάπη Ηλιάδου, Εύα Διαμαντή
Εκτέλεση Παραγωγής : Γιώργος Σύρμας
παίζουν :
Παναγιώτης Γαβρέλας
Κωνσταντίνος Γεωργαλής
Άρτεμις Γρύμπλα
Αγάπη Ηλιάδου
Ίρις Κανδρή
Στέφανος Μουαγκιέ
Άλκηστις Πολυχρόνη
Γιάννης Σπανός
Λυγερή Ταμπακοπούλου
Gary Salomon
Συμμετέχει μέρος της χορωδίας ΚΑΠΗ Νίκαιας Ρέντη υπό την διεύθυνση του μαέστρου Αναστάσιου Αναστασόπουλου
Ημερομηνίες: Παρασκευή 29 & Σάββατο 30 Ιουνίου
Χώρος: Ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι
Η Είσοδος είναι δωρεάν.
H παράσταση συμμετέχει στο Φεστιβάλ ΑΤΛΑΣ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά
και είναι ενταγμένη στο Άνοιγμα στην πόλη του Φεστιβάλ Αθηνών
Ομάδα τ ρ ι ς - Ζεμφύρα ή Το μυστικόν της Πασιφάης
του Ανδρέα Εμπειρίκου
Η Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2015 από τη Χρηστίνα Γαρμπή, τον Κώστα Κουνέλλα και τον Βασίλη Σαφό. Η πρώτη τους παράσταση ήταν η Ιστορία του Στρατιώτη του Charles-Ferdinand Ramuz που παρουσιάστηκε στο Ωδείο Αθηνών, το Θέατρο Πόρτα και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Kyklos Ensemble και τον Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη. Η δημιουργική τους πορεία συνεχίστηκε με την παράσταση Μίχαελ Κόλχαας – η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ, η οποία παρουσιάστηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές στο Bios. Στο πλαίσιο του φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών, η Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς παρουσιάζει το διήγημα Ζεμφύρα ή το Μυστικόν της Πασιφάης του Ανδρέα Εμπειρίκου. Γραμμένο το 1945, μέσα στο ζοφερό κλίμα του εμφυλίου, το έργο αυτό αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας Τα χαϊμαλιά του Έρωτα και των Αρμάτων.
Η Ζεμφύρα, μία νεαρή θηριοδαμάστρια, εκτελεί το περίφημο νούμερό της με τα λιοντάρια. Ξαφνικά, ένα αρσενικό λιοντάρι αρνείται να υπακούσει στα προστάγματα και της επιτίθεται. Το κοινό παγώνει. Προς έκπληξη όλων όμως, η ανταρσία του θηρίου από φονική επίθεση μετατρέπεται σε ερωτική προσέγγιση. Στην ηρωίδα αποκαλύπτεται ο σκοτεινός λαβύρινθος των ενστίκτων και, ως άλλη Πασιφάη, έρχεται αντιμέτωπη με το μυστήριο των παθών. Η ατίθαση αμαζόνα εξημερώνεται, ο χώρος του τσίρκου γίνεται χώρος μυστηρίου και τελετουργίας κι ο φόβος του θανάτου μετουσιώνεται σε «οίστρο της ζωής». Προαναγγέλλοντας τον Μεγάλο Ανατολικό, ο συγγραφέας πραγματοποιεί με τη Ζεμφύρα μία νίκη πάνω στον ευνουχισμό της σεξουαλικότητας, κηρύσσοντας τον Έρωτα θριαμβευτή επί του Θανάτου.
Η τριλογία Τα χαϊμαλιά του έρωτα και των αρμάτων αποκαταστάθηκε εκδοτικά το 2012 από τις εκδόσεις Άγρα από τις οποίες κυκλοφορεί σχεδόν το σύνολο του έργου του Ανδρέα Εμπειρίκου, με επιμελητή τον Γιώργη Γιατρομανωλάκη.
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την παράσταση «7 Κρεμασμένοι», βασισμένη στη νουβέλα του Λεονίντ Αντρέγιεφ, η οποία παρουσιάζεται από τις 5 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Tempus Verum – Εν Αθήναις, μας μίλησαν οι συνσκηνοθέτες Κωνσταντίνος Γώγουλος και Αγγελική Πασπαλιάρη.
Μια σκηνή
Διαλέξαμε το τέλος από τον μονόλογο του Φύλακα – Εκτελεστή. Σαν φύλακας υπήρξε άξεστος έως και χυδαίος. Σαν εκτελεστής, ήρθε πιο κοντά στην ευαίσθητη πλευρά του και προσπάθησε να κατανοήσει τη φύση του ανθρώπου και το πεπερασμένο της ζωής.
7 κρεμασμένοι
1908. Ρωσία. Επτά κρατούμενοι – πέντε μέλη μίας τρομοκρατικής οργάνωσης που κατηγορούνται για την απόπειρα δολοφονίας ενός υψηλόβαθμου κυβερνητικού αξιωματούχου και δύο ποινικοί εγκληματίες – καταδικάζονται σε θάνατο διά απαγχονισμού. Ο εκκωφαντικός ήχος ενός καρδιακού παλμού που φτάνει στα αυτιά των μελλοθάνατων, η ξέφρενη αναπνοή, οι πικρές αναμνήσεις, οι οραματισμοί, οι στόχοι, η μυρωδιά ενός πρωινού από την παιδική ηλικία, η φευγαλέα ανάμνηση ενός χαμόγελου… Όλα ζωντανεύουν μέσα στα στενά όρια του κελιού τους. Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν αντιμέτωπος με τον θάνατό σου;
Η νουβέλα «Μια διήγηση για τους επτά κρεμασμένους» του Λεονίντ Αντρέγιεφ, ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της προεπαναστατικής Ρωσίας, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή με μία ομάδα νέων και ταλαντούχων ηθοποιών.
Μπροστά στο δεδομένο του αναπόφευκτου τέλους τίθεται το ερώτημα: «Τι έχεις κάνει με τη ζωή που σου δόθηκε;» Μιλάμε για τον θάνατο ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το επείγον της ζωής. Τι σημαίνει «επιλέγω»; Πόσο ελεύθεροι είμαστε; Πόση ευθύνη φέρουμε για τις πράξεις μας;
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την παράσταση «Βασιλιάς Ιωάννης» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, η οποία παρουσιάζεται από τις 5 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Vault Theatre Plus, μας μίλησε ο σκηνοθέτης Αποστόλης Ψαρρός.
Η σκηνή:
Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι μολις έχουν συνάψει ειρήνη σφραγίζοντας τη με γάμο. Η παπική Εκκλησία απαιτεί από τον βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας να μετανοήσει από την πρόσφατη μεταστροφή του στην Αγία έδρα και δεν καλοβλέπει την θετική γαμήλια εξέλιξη αυτή μεταξύ των δύο χωρών. Τα συμφέροντα της Εκκλησίας είναι αυτά που προέχουν για τον καρδιναλιο Παντόλφο όπου επεμβαίνει ανοικτά στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών και ζητά να χυθεί εκ νέου αίμα μεταξύ τους.
Αποστόλης Ψαρρός (σκηνοθέτης):
Το συμφέρον είναι είναι ο κινητήριος μοχλός στις πολιτικές πράξεις και χρησιμοποιείται συχνά σαν μανδύας που καλύπτει και δικαιολογεί κάθε είδους μηχανορραφία και διαφθορά. Γιατί ίσως η εξουσία να μην φέρνει διαφθορά, αλλά η διαφθορά καθαυτή να ναι προϋπόθεση εξουσίας.
"Γιατί είναι νόθο τέκνο του καιρού του αυτός που δεν μυρίζει λίγο δουλοπρέπεια"
Σε κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν.
Πολλές φορές αυτή η προσπάθεια γίνεται υπό αντίξοες συνθήκες, αλλά παρ' όλα αυτά πολύ συχνά στέφεται με επιτυχία.
Εκεί όμως που πραγματικά δοκιμάζεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι όταν του δίνεται εξουσία... Ίσως να μην διαφθείρει η εξουσία. Ίσως η διαφθορά να είναι προϋπόθεση της εξουσίας.
Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί το ιστορικό πρόσωπο του Ιωάννη του Ακτήμονα (1199-1216), για να θίξει τρία καυτά και επίκαιρα θέματα της εποχής του (;) :
-τη σύγκρουση με την Εκκλησία
-το πως οι ξένοι εισβολείς της αυτοκρατορίας προσπαθούν να ρυθμίσουν την τύχη της
-το πως σφετερίζεται κάποιος τον θρόνο μέσω της οικογένειάς του και του παράγοντα Τύχη.
Ο κινητήριος μοχλός στις πολιτικές πράξεις είναι το ανθρώπινο συμφέρον. Είναι αυτό που βάζει τα γρανάζια της επιβολής της εξουσίας να κινούνται και που μας παρουσιάζει μια ολόκληρη σπουδή στον τρόπο που αντιδρά ο άνθρωπος υπό το καθεστώς πίεσης. Όπως και στη μετάβασή του από υποκινητή σε υποκινούμενο.
Λίγα λόγια για το έργο:
Ο Βασιλιάς Ιωάννης του Γουίλιαμ Σαίξπηρ κατατάσσεται στα ιστορικά του δράματα και το διαχρονικό αυτό έργο ανεβαίνει μόλις για 2η φορά στην Ελλάδα, ύστερα από την ιστορική παράσταση το 2005 στο θέατρο Αμόρε σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου.
Η ιστορία βρίσκει τον βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα να καταλαμβάνει σφετεριστικά το στέμμα της Αγγλίας, γεγονός που εξοργίζει τη Λαίδη Κοστάνς, μητέρα του νόμιμου διαδόχου νεαρού Αρθούρου. Η Κοστάνς ξεσηκώνει σε εκστρατεία τον γαλλικό στρατό υπό την καθοδήγηση του βασιλιά Φίλιππου της Γαλλίας. Μέσα σ’ όλα αυτά η παπική Εκκλησία έρχεται να δράσει ανάμεσα στη διαμάχη αυτή και να καρπωθεί ό, τι μπορεί με βάση πάντα τα συμφέροντά της.
Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν αντιμέτωπος με τον θάνατό σου;
«Και αν πίστευα πρώτα ότι υπήρχε μόνο θάνατος, αρχίζω τώρα να συνειδητοποιώ ότι υπάρχει μόνο ζωή. Έτσι ήταν. Έτσι θα είναι πάντα».
1908. Ρωσία. Επτά κρατούμενοι – πέντε μέλη μίας τρομοκρατικής οργάνωσης που κατηγορούνται για την απόπειρα δολοφονίας ενός υψηλόβαθμου κυβερνητικού αξιωματούχου και δύο ποινικοί εγκληματίες – καταδικάζονται σε θάνατο διά απαγχονισμού. Ο εκκωφαντικός ήχος ενός καρδιακού παλμού που φτάνει στα αυτιά των μελλοθάνατων, η ξέφρενη αναπνοή, οι πικρές αναμνήσεις, οι οραματισμοί, οι στόχοι, η μυρωδιά ενός πρωινού από την παιδική ηλικία, η φευγαλέα ανάμνηση ενός χαμόγελου… Όλα ζωντανεύουν μέσα στα στενά όρια του κελιού τους. Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν αντιμέτωπος με τον θάνατό σου;
Η νουβέλα «Μια διήγηση για τους επτά κρεμασμένους» του Λεονίντ Αντρέγιεφ, ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της προεπαναστατικής Ρωσίας, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή σε δραματουργική επεξεργασία της Αγγελικής Πασπαλιάρη και σκηνοθεσία της ίδιας και του Κωνσταντίνου Γώγουλου με μία ομάδα νέων και ταλαντούχων ηθοποιών. Από τις 5 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.
Στο έργο του ο Αντρέγιεφ εμπνέεται από μία αληθινή ιστορία για να καταγγείλει την ίδια την έννοια της θανατικής ποινής. Ο συγγραφέας βυθίζεται στο μυαλό επτά ανθρώπων που περιμένουν να πεθάνουν από μέρα σε μέρα, φωτίζει τις μύχιες σκέψεις και τις αγωνίες τους, καθώς και την προσπάθειά τους να συλλάβουν και να δώσουν σχήμα στο αδιανόητο. Η νουβέλα του «Μια διήγηση για τους επτά κρεμασμένους», κατά γενική ομολογία το σημαντικότερο έργο του, παρά το πεσιμιστικό της περιεχόμενο παραμένει ένας ύμνος στη ζωή.
Σημείωμα σκηνοθετών
Μπροστά στο δεδομένο του αναπόφευκτου τέλους τίθεται το ερώτημα: «Τι έχεις κάνει με τη ζωή που σου δόθηκε;» Μιλάμε για τον θάνατο ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το επείγον της ζωής. Τι σημαίνει «επιλέγω»; Πόσο ελεύθεροι είμαστε; Πόση ευθύνη φέρουμε για τις πράξεις μας;
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Λεονίντ Αντρέγιεφ είναι ο μεγάλος λησμονημένος της ρωσικής λογοτεχνίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα η κριτική εκθειάζει τις νουβέλες του θεωρώντας τες ανώτερες από αυτές του Τσέχωφ. Ο Μαξίμ Γκόρκι γράφει γι’ αυτόν: «Η διορατικότητά του για οτιδήποτε άγγιζε τις σκοτεινές πτυχές της ζωής, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής ή τους αναβρασμούς του ενστίκτου, ήταν μοναδική». Ο Αντρέγιεφ δημοσιεύει την πρώτη του νουβέλα το 1898 στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος της Μόσχας». Γρήγορα γνωρίζει μεγάλη ανταπόκριση στους καλλιτεχνικούς και πνευματικούς κύκλους της προεπαναστατικής Ρωσίας. Μέσα στα χρόνια καθιερώνεται ως ο κύριος εκπρόσωπος του ρωσικού εξπρεσιονισμού. Αν και αντιτάσσεται στη τσαρική εξουσία και χαιρετίζει την πρώτη επανάσταση του 1905, στη συνέχεια καταβάλλεται από ένα πνεύμα απαισιοδοξίας παραιτούμενος από κάθε επαναστατική άποψη και πιστεύοντας ότι η εξέγερση των μαζών μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μια μεγάλη απώλεια της ζωής και μεγάλη οδύνη. Η στάση του αυτή θα οδηγήσει τον ίδιο και το έργο του στην αφάνεια μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων το 1917. Όπως γράφει και η κριτικός Μάγια Στάγκαλη: «Σε μια εποχή επαναστατικής αισιοδοξίας ο Αντρέγιεφ υπήρξε μια σκοτεινή, γοητευτική παραφωνία που αντιλαμβανόταν τη ζωή ως ξεκούρδιστο χορό στο κενό».
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την βραβευμένη στο Bob Theatre Festival #1 παράσταση «Κοιμάμαι» η οποία παρουσιάζεται από 24 Φεβρουαρίου για 12 παραστάσεις στο Θέατρο 104, μας μίλησαν οι δημιουργοί Αναστασία Γιαννάκη & Κατερίνα Πατσιάνη.
ΚΟΙΜΑΜΑΙ και άλλες ιστορίες
Έξι ιστορίες φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Η παράσταση εμπνέεται από μικρές θεατρικές ιστορίες του βραβευμένου Άγγλου συγγραφέα Μάικλ Φρέιν που όλες μαζί συνθέτουν ένα ονειρικό περιβάλλον.
Αναστασία Γιαννάκη:
Νομίζω πως η αγαπημένη μου στιγμή στο έργο είναι η τρίτη ιστορία μας, όπου ένα παράνομο ερωτικό ζευγάρι βρίσκεται στην αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου και περιμένοντας τις πτήσεις τους, αναρωτιούνται αν θα περάσουν όλη τους τη ζωή μαζί ή θα χωρίσουν για πάντα επιστρέφοντας ο καθένας στο σπίτι του.
Όλα θα ήταν πιο εύκολα γι' αυτούς αν δεν υπήρχε το μεγάφωνο του αεροδρομίου να τους εμποδίζει να ακούν ο ένας τον άλλον και να προκαλεί παρεξηγήσεις.
Αυτό που με κάνει να αγαπώ την σκηνή αυτή είναι αρχικά η επιλογή μας να είμαστε εμείς οι ίδιοι το μεγάφωνο του αεροδρομίου σαν το εμπόδιο που βάζουν οι άνθρωποι πολλές φορές στον ίδιο τους τον εαυτό. Άρα έχουμε να υποδυθούμε δύο ρόλους ταυτόχρονα.
Οι ήρωες της ιστορίας πρέπει να αποφασίσουν μέχρι να μπουν στο αεροπλάνο το μαζί ή το ποτέ.
Κατερίνα Πατσιάνη:
Η αγαπημένη μου ιστορία πραγματεύεται τη σχέση ανάμεσα σε έναν εξουσιαστή και έναν εξουσιαζόμενο, έναν πρωταγωνιστή και έναν μη πρωταγωνιστή ή έναν δεύτερο ρόλο, ας το ονομάσει καθένας όπως νομίζει!
Είναι μια φοβερά ευφυής ιστορία, όπου διαπλέκονται οι ρόλοι με τους ηθοποιούς που παίζουν τη σκηνή, είναι ένα μεταδραματικό σχόλιο του Φρέιν πάνω στα ίδια του τα έργα, όπου οι ήρωες δεν έχουν πολλές ατάκες, γιατί ‘’δεν είναι το είδος του έργου οπου ο ήρωας υψωνει ηρωικά το ανάστημά του απέναντι στο θύτη του. Είναι απλά έργα, μικρά έργα, επίπονα έργα, όπως η ζωή’
Η προσέγγισή μας περνάει από το δρόμο της υπερβολής , του σχολιασμού . Το προσεγγίζουμε ως μια ιστορία όπως όλες, αλλά από μόνη της αποτελεί μια παράβαση, ένα σχόλιο πάνω στις ιστορίες και στο γιατί τελικά τις επιλέξαμε. Απλές , μικρές ιστορίες, χωρίς πλοκή, σαν τη ζωη. Εδώ γελάμε όλοι.
Κάθε εβδομάδα «τρυπώνουμε» στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και… τους χώνουμε επί το έργον! Οι συντελεστές των παραστάσεων διαλέγουν μια συγκεκριμένη σκηνή την οποία έχουν ξεχωρίσει/αγαπήσει/αποθεώσει και τη μοιράζονται μαζί μας - μαζί με σκέψεις, λέξεις και εικόνες ή video!
Για την παράσταση «Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα» της Λένας Κιτσοπούλου από τους This Famous Tiny Circus theater group, η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο Σταθμός, μας μίλησε ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μάρκελλος, αναλύωντας μας τους χαρακτήρες σε τρεις εικόνες και μια σκηνή του έργου.
Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα
Μετά την επιτυχημένη παράσταση «Παρέλαση», που εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς και περιόδευσε σε Αθήνα και διάφορες πόλεις της Ελλάδας, οι This Famous Tiny Circus καταδύονται στον γλαφυρό και ανατρεπτικό κόσμο της Λένας Κιτσοπούλου, ζωντανεύοντας επί σκηνής δύο ήρωες από τη συλλογή διηγημάτων της Το μάτι του ψαριού, τον «Καραφλομπέκατσο» και την «Σπυριδούλα» σε ενιαία παράσταση. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος, ενώ πρωταγωνιστούν ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης και η Ελένη Στεργίου.
1.
Ο Δημήτρης Καραόλης (ή Καραφλομπέκατσος) στέκει γυμνός και άκαμπτος στο μπαλκόνι του προσπαθώντας να παίξει το αγαπημένο του πρελούδιο του αγαπημένου του Μπαχ. Το κάγκελο του μπαλκονιού μεταμορφώνεται σε … πιάνου. Παίζει και σταματάει. Παίζει και σταματάει. Σκοντάφτει πάντα στο ίδιο σημείο. Δεν θυμάται παρακάτω. Μένει μετέωρος μέσα σε μια στιγμή απόγνωσης, μια στιγμή που χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε την έμπνευση, αυτήν που θα τον έκανε για λίγο να ξεχάσει τον πόνο του χωρισμού. Ένας γείτονας βγαίνει έξω και τον βρίζει, τον υποτιμά, τον ξεφτιλίζει, τον ξεμπροστιάζει για την ανικανότητά του μπροστά στην πρώην γυναίκα του που μένει στην απέναντι πολυκατοικία. Τα ζωώδη ένστικτα και η λαϊκή στη βάση της κουλτούρα του ξεπηδούν ανεξέλεγκτα. Τώρα θα βάλει την υπογραφή του στο μεγαλύτερο ρεσιτάλ της ζωής του. Στίχοι και μουσική: Δημήτρης Μπαχ-ραόλης…
2.
Ο Γιώργος στέκει βουβός και άκαμπτος πάνω από το μπουφέ του σαλονιού στο πατρικό του σπίτι. Μόλις έχει διαβάσει ένα προσκλητήριο γάμου. Ο πρώην αγαπημένος του, πενηντάρης κύριος Άρης, ο παλιός καλός οικογενειακός φίλος παντρεύται με μία κοντή. Η ζήλια του ενισχυμένη από τις συνεχόμενες ταπεινώσεις που δέχεται για όλων των ειδών τις επιλογές του από τον πατέρα του πάνω από το οικογενειακό Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, των ωθούν να κάνει την υπέρβαση. Να μιλήσει για πρώτη φορά στα 27 του ανοιχτά στην οικογένεια για την ομοφυλοφιλία του και παράλληλα να ικανοποιήσει τον πληγωμένο του εγωϊσμό εκθέτοντας τον πρώην του στα μάτια όλων. Όμως δεν καταφέρνει να ξεστομίσει τίποτα απ’ όσα φαντάζεται τον εαυτό του να τους λέει με θάρρος μέσα στην μούρη τους. Πνίγει μέσα του την αλήθεια κι έτσι μένει μετέωρος μια ανάσα μόνο από μία παρ’ ολίγον +νίκη.
3.
Ο Δημήτρης Καραόλης και ο Γιώργος είναι δύο άνθρωποι που βίωσαν μία σημαντική απόρριψη στην ζωή τους, μία απόρριψη που τους ενεργοποίησε ακραίους μηχανισμούς άμυνας, τόσο ακραίους που στην συνέχεια έγιναν μη- διαχειρήσιμοι. Μία απόρριψη που μαζί με όλες τις προηγούμενες απορρίψεις της ζωής τους πυροδότησε αλλά και αποκάλυψε τον πραγματικό πυρήνα, την βαθύτερη ουσία της ύπαρξής τους. Ζώντας ο ένας μέσα σε μία ομόφυλη και ο άλλος σε μία ετερόφυλη σχέση πέρασαν από τον έρωτα στην απώλεια κι έπειτα στην… άλλη πλευρά του μπαλκονιού τους. Ο έρωτας, ο πόνος, η απόρριψη, η αγάπη, η απώλεια είναι έννοιες κοινές. Έννοιες που αφορούν κάθε άνθρωπο και κάθε φύλο.
