Bu aralar demokrasinin ne olduğunu sorguluyorum. Yıllardır ileri demokratik bir ülkede yaşayınca insan bildiklerinden bile şüphe ediyor.
Demokratik bildiğimiz ülkelerin birçoğunda yaşama fırsatı buldum. Gözlemlediğim şey refah, eğitim ve kültür seviyesi yüksek toplumlarda demokrasi şeffaflık, paylaşım ve insan hakları demek. Toplumsal mutabakatın çoğunlukla sağlanmış olduğu bu ülkelerde yurttaşlardan daha düşük faizli kredi çekmiş bir devlet başkanı istifa edebiliyor mesela, etmek zorunda kalıyor.
Bizim ülkemizde temelleri 90 yıl önce atılmış, geçmişi yüzyıllar öncesine dayanan devlet geleneğimizde artık varmamız gereken bir nokta var.
Güçler ayrılığı ilkesi güvence altına alınmadan, siyasal iktidarlar demokrasiden uzaklaşıp otokrasiye geçiş yapıyorlar. Buradan başlamalıyız. Sonra refahın paylaşımına geçmeliyiz.
Refah, insanca yaşam ve eğitim olmadan, bir çok yurttaşın seçme hakkı yoktur. Demokrasinin gerçekleşebilmesinin temelinde, herşeyin ötesinde refahın eşit paylaşımı yatıyor.
İnsan hakları kısmına gelince, toplumsal mutabakat çerçevesinde eşit hakları yaşamalı, yaşatabilmeliyiz. Bunu yaparken kökleri eskiye dayanan çatışmalarımızı çözerek, ileriye yönelik hedeflerimizi birlikte şekillendirerek hareket etmeliyiz. Neden? Çünkü siyasi partiler bu çözümsüzlüklerin üzerine rantlarını oturtup, yerelde ve genelde oy alıyorlar.
Oy, rant olmamalı, bir ideali gerçekleştirme yolundaki ilk adım olmalıdır. Toplumun tüm kesimini ileriye götürme hedeflerine saygı duyuyorum. Ancak onları kin, nefret ve öfkeye sürüklemenin bir faydasını görmediğim gibi ezilen sınıflara fayda sağlamadığını gözlemliyorum.
Sınıf, sınıfsal yaklaşım, sınıflar arası uçurum... Ekonomi sayfalarında görmediğimiz terminolojiler. Sol partilerin bile eskisi kadar kullanmadığı kelimeler bunlar. Sonuca gelecek olursak Türkiye'de 17 milyon insan açlık sınırında yaşıyor ve yolsuzluk almış başını yürümüş durumda. Bu ülkenin yurttaşları ancak devletin onların tepesinde değil arkasında olduğunu hissettiğinde bağlılıkları artacaktır.
Dedem öksüz bir çoban iken köy enstitüsü onun hayatını değiştirmiş, öğretmenlik aracılığıyla topluma bir fayda yaratmasını sağlamış, üstüne de kendine sosyal bir güvence sağlamıştı. Bugün öğretmen atamalarından çok polis ataması yapılan bir ülkemiz var. Üzgünüm, polisler yeni nesil yetiştiremiyorlar hatta zaman zaman el bebek gül bebek yetiştirdiğimiz nesli öldürebiliyorlar.
Demokrasi, bir ülkenin simide mahkumiyeti olmamalı. Bugün yetiştirdiğimiz çocuklarımıza iş bulamıyoruz. %25 e varan işsizlik oranları var. Paket halinde demokrasiyi altın tepside indirseniz ne olur?
Bunları bir tarafa bırakalım. Milyonlarca insanların kurtuluşu ve gerçekten demokrasiyi gerçekleştirecek iradeyi ortaya koyması için bir yol var:
Türk solu ile Kürt solunun artık barışıp, SOL adına ortak mücadele vermeleri. Birbirlerinin hassasiyetlerine saygı duyup, etnik kökene dayalı olmayan sınıfsal mücadeleyi gerçekleştirmeleri. İnsan hak ve özgürlüklerini garanti altına alıp, bu uğurda bir daha kan dökülmemesini teminat altına almaları.
İşte o zaman, küresel sermaye ne kadar acımasız olursa olsun, refahın eşit paylaşılmasını sağlayıp insanca yaşamı gerçek yapabiliriz. İlerici, aydınlanmacı ve eğitim seviyesi yüksek bir toplum yaratır, tüm dünyaya örnek bir sosyal devlet olabiliriz. Demokrasiyi gerçekleştirebiliriz evet yapabiliriz. İnanıyorum.
http://icmihrak.blogspot.com/2012/01/susaml-demokrasi-afis.html
izzy806
dededos
discoholicmusic