Ağlama
Ağlama
Şimdi olmaz
Otobüstesin
Okuldasın
Sınavdasın
İştesin
Sokaktasın
Yanında biri var
Annen odana girer
Ağlama sus
we're not kids anymore.
Cosmic Funnies
Monterey Bay Aquarium

Kaledo Art
wallacepolsom

blake kathryn
official daine visual archive
cherry valley forever
Mike Driver

⁂
trying on a metaphor
untitled

Janaina Medeiros
RMH

Origami Around
almost home
🪼

oozey mess

Love Begins

JVL
seen from Türkiye

seen from India
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Canada

seen from Malaysia
seen from Chile

seen from Argentina

seen from United States
seen from Argentina
seen from Argentina

seen from United States
seen from United States
@gozlerinelasi
Ağlama
Ağlama
Şimdi olmaz
Otobüstesin
Okuldasın
Sınavdasın
İştesin
Sokaktasın
Yanında biri var
Annen odana girer
Ağlama sus
Halledilmemiş kırgınlıklar nefrete dönüşür
Ailem kilitli odada neden ve nasıl depresyonla mücadele ettiğimi bilmek istemediler.Onlar sadece kapının neden kilitli olduğuna odaklandılar
Yıldızlarla parlama fırsatım olsa bile yine de seninle yağmurun altında oturmayı seçerdim
'Belki bir gün yan yana oluruz."
"Belki bir gün dokunurum sana."
"Belki bir gün öperim seni."
Sen hiç gerçekleşmeyecek hayallerimden daha güzelsin...
Bir gün, yağmurun altında ikimiz duracağız. Bu sefer ellerimiz gerçekten birbirine değecek. Söz veriyorum, bir gün senin ellerini gerçekten tutacağım 𝐈𝐳𝐦𝐢𝐫
Bütün çabanın boşa gittiğini anladığın o an
"Yan yana olmak koskoca bir denizdi ve biz bu denizde birbirimizi kaybettik."
Başkalarını o kadar çok düşündük ki kendimizi duymamaya başladık...
Herkesin hikâyesi iki bölümden oluşur aslında... Bir tiyatro sahnesi gibi düşünün. Birinci bölüm perdeler açıkken tüm seyirciler sizi izlerken yaşadıklarınızdır, fakat bir de bunun sonrası vardır. O tiyatro biter, o perde kapanır, seyirciler sizi alkışlar ve tüm ışıklar söner. Sonra perdenin arkasında apayrı bir hikaye başlar. Hayatın gerçeklerinin ayağımıza takıldığı, kendi ışığımızı kendimizin bulmak zorunda kalacağımız o bölüm başlar...
“Üfleyerek geçirebileceğini sandığın için yüreğime yara açmakta hiç sakınca görmedin ama ben o yaralar sızlamasın diye, geceleri göğsümün üzerine yatamadım.”
Kime anlatsa güldüler, kime anlatsa inanmadılar, kime anlatsa anlamadılar.
"Her şeyini kaybettin."
"Bırak her şeyin olayım."
Bin türlü ihtimali düşünüyorum..
Aklına gelmiyor muyum, bilemiyorum..