Hajdamowicz Konrad – „Kod Teatru”
„Czas nabiera w chronotopie gęstości, nieprzejrzystości, staje się czymś artystycznie widzialnym; przestrzeń wciągnięta w ruch czasu, fabuły, historii, nasyca się ich energią. Cechy czasu odsłaniają się w przestrzeni, przestrzeń zaś znajduje w czasie swój sens i miarę”
Michaił Bachtin – chronotop
Istnieje teoria, że tak jak cień – coś płaskiego – jest dwuwymiarowym odpowiednikiem trójwymiarowego świata, tak i my, żyjący w trzech wymiarach jesteśmy odbiciem bytu czterowymiarowego. Czwartym wymiarem, postrzeganym przez człowieka punktowo jest czas. Film również jest liniowym wycinkiem czasu. W moich poszukiwaniach staram się tworzyć obrazy, których punktem wyjścia są filmy – te zapisane wcześniej jak i rejestrowane na żywo, przedstawione w nowej formie, w której czas i zmiany zachodzące w obrębie pola widzenia obiektywu stają się głównym czynnikiem malarskim.
W swoich poszukiwaniach skupiam się nad interakcją pomiędzy dziełem/obiektem artystycznym a odbiorcą. Interesuje mnie zależność, między zmianami w obrębie kadru/pola widzenia obiektywu, a czasem, w którym te zmiany zachodzą. Ludzkie postrzeganie rzeczywistości ogranicza się do trójwymiarowego świata. Według teorii strun, wymiarów jest znacznie więcej, są one jednak nieosiągalne dla człowieka ze względu na ograniczenie wynikające z możliwości percepcji, a przede wszystkim z punktowego postrzegania czasu. Jesteśmy bytami zakotwiczonymi w jednym określonym momencie, co uniemożliwia nam osiągnięcie szerszej perspektywy. Prezentowane obrazy są próbą przedstawienia rzeczywistości w czterech wymiarach, w której czas nabiera wizualnego charakteru przestrzennego. Obraz przestaje być połączoną sekwencją zdjęć, tworzy całość, a co za tym idzie nową jakość. Patrząc na obraz, nie patrzymy na kadr, lecz na całe wydarzenie. Jego struktura jest równie abstrakcyjna, co próba ujarzmienia czasu.
Prace są filmowym zapisem wybranych spektakli teatralnych z minionego sezonu artystycznego. Film (spektakl) poddany został autorskiej manipulacji w technice cyfrowej, której efektem jest zapis zmian zachodzących podczas przedstawienia teatralnego w ujęciu czasu.
Wystawa ta jest publikacją efektów moich prób zmaterializowania czasu.
Cykl sześciu obrazów o nazwie Kod Teatru. Obrazy wykonane zostały w technice druku cyfrowego w rozmiarze 52x52 cm każdy. Technika własna, druk kolorowy z białym poddrukiem na pleksi. Wernisażowi towarzyszy prezentacja multimedialna w postaci autorskiej aplikacji komputerowej, przybliżającej sposób powstawania obrazów.
prguitarman
kianamaiart
annaxmalina
snowghoul
stormborns
dailybridgerton