Αγαπημένο #2
Το να βρεις πάρκινγκ στο Χαλάνδρι στις 10 το πρωί καθημερινής είναι τόσο δύσκολο όσο το να πιστέψεις πως το παγωτό δεν είναι superfood. Κι όμως τον τελευταίο καιρό, είχα βρει ένα απομονωμένο στενό που ως δια μαγείας, κάθε μέρα περίσσευε μια θέση για μένα! Μου άρεσε πολύ αυτό το δρομάκι γιατί προς το τέλος του, μέσα από μια αυλή, ξεπρόβαλε μια κατακίτρινη μιμόζα και μοσχομύριζε ο τόπος! Αυτή η μυρωδιά μου φέρνει στο μυαλό θολές αναμνήσεις παιδίκης ανεμελιάς, τότε που τα απογεύματα ήταν αφιερωμένα στην ονειροπόληση και στα τηλέφωνα με την κολλητή. Ίσως απλά να μου θυμίζει τη μαμά μου.
Μια μέρα, είχε μπει πια χειμώνας, στάθηκα κάτω απ' τη μιμόζα και μύριζα ότι είχε απομείνει από τα κίτρινα χνουδωτά λουλουδάκια της . Είδα πως κρέμονταν από τα κλαδία της φασόλια με τους σπόρους της. Έκοψα μερικά, τα έχωσα στη τσέπη του μπουφάν μου και αφού τα γυρόφερνα για κανένα μήνα από το γραφείο στο αυτοκίνητο, μια μέρα αξιώθηκα να θυμηθώ να τα φέρω σπίτι. Περίμενα να μπει η άνοιξη, να ζεστάνει ο καιρός και με το που έσκασε Μάρτης, έσπασα κι εγώ τα φασόλια μου. Έβαλα τους σπόρους σε βρεγμένο βαμβάκι κάτω από το λαμπατέρ της κουζίνας, τους τραγούδησα ένα αυτοσχέδιο τραγούδι παρακαλώντας τους να ανθίσουν και περίμενα να δω την πρώτη πράσινη μυτούλα.
Οι μέρες περνούσαν και είχα σχεδόν πεισθεί πως η απόπειρα μου είχε αποτύχει. Ένα βράδυ, πριν κλείσω το λαμπατέρ, κοίταξα τους σπόρους μου, ξεφύσηξα και αποφάσισα πως "αύριο θα τους πετάξω". Τελικά, κι ο άγιος φοβέρα θέλει. Το επόμενο πρωί, η πρώτη πράσινη μύτη είχε σκίσει το βαμβάκι και πόζαρε με νόημα μπροστά μου! Λίγες μέρες μετά, οι πιθανότητες μου να αποκτήσω τη δικιά μου μοσχοβολιστή μιμόζα αυξήθηκαν κατά δύο σπόρους! Όλοι η παρέα μεταφυτέυθηκε σε χώμα και τα τραγούδια μου τώρα παρακαλούν να αντέξουν οι βλαστοί μου φίλοι το ζεστό καλοκαίρι που έρχεται!