aklımda bir takım sahneler var anne. birçoğu, birçok kişinin canını sahiden yakıyor ben anlatırken. benimse onlar kadar bile yanmıyor canım. oysa böyle olmamalıydı. bir acı karşıdakinin kalbine değebilecek kadar "acı" ise önce beni acıtmalıydı. fakat duvarlarım var benim anne. hatırlıyor musun, her bir tuğlasını sen özenle yerleştirmiştin. duvarlarım yıkılmaz olmalıydı çünkü. sıkılmış bir yumruğa teslim olanlara hiç benzememeliydiler. çünkü biliyordun ki, insanların çoğu yumruklarını sıkıp bekliyorlardı ve yine biliyordun ki kimse vazgeçilmez değildi. senin bildiğin her şeyi en az senin kadar ben de bilmeliydim. ve bildim. çünkü tuğlaların harcı "sen herkesten değerlisin'di. duvarlarım olmalıydı, çünkü benim babam düzenbazın tekiydi. tüm kötü şeyler hep onda toplanmıştı. ben o sıralar 'gecenin kör bir vaktinde kumar masasından baba nasıl çağırılır'ı, 'burnundan kanlar akan bir anne ağlamasını', 'içki kokan bir ağzı' ve 'içki tüm kötülüklerin anasıdır'ı öğreniyordum. bir çocuğun zihnine kazınıp bir daha asla silinmeyecek sahnelerin olduğunu. duvarlarım olmalıydı. çünkü 'şu metris'in önü' benim için bir türküden fazlasıydı. ben babamı ziyarete hapishaneye giderdim. işte yine o sıralar 'açık görüş' nedir onu öğreniyordum. duvarlarım olmalıydı, çünkü ben babamın başka kadınlarını bilirdim. bir kadına bakarkenki hâlini. tüm bunlar olurken ve biz birlikte bunları görürken, sen ellerimi sıkı sıkı tutardın. o sıralar ben gömlek cebi karıştırmayı öğreniyordum. duvarlarım olmalıydı, çünkü benim artık bir babam yoktu. o sıralar anne, senden cesareti öğreniyordum. bir kadın iki çocuğuna ve tüm hayata rağmen arkasına bile bakmadan nasıl çekip gider onu öğreniyordum. cesaret demek sendin. ve yıkılmaz duvarlarım vardı. yaşım henüz on beşti. artık ben taşın sert olduğunu nasıl biliyorsam öyle biliyordum ki: "ben herkesten değerliydim." senin yaşadığın ve bana öğrettiğin o yoldan gidiyordum. bana "o duvarları örmeyi bir gün durdurmalısın" demeyi unutmuş olacaksın ki, yıllar geçiyordu ve ben duvar örmeyi sürdürüyordum. herkes elbet birgün ben arkamı döner dönmez kılıcını kınından çıkartmaya hazırdı, öyle inanıyordum. ve şimdi yirmi beş yaşındayım. senin kadar cesurum. öyle bir yürüyorum ki yeryüzü sarsılıyor anne. arkama dönüp hiç bakmıyorum. öyle bakmıyorum ki tüm zamanlar, tüm kadınlar ve tüm adamlar bir bir düşüyor boşluğa. "sende vefa yok" diyorlar. oysa vefasızlıktan değil. öyle bir hâle geldim ki, tüm cümlelerimden geriye yalnızca ben kaldım. işte bu sebeplerden bugün tek bir dostum bile yok anne. çünkü hâlâ senin sözünü dinliyorum. kimseye güvenmiyorum, kimseye minnet etmiyorum. çünkü duvarlarım var anne. nereye gitsem kimle konuşsam bir adım öteye geçemiyorum. yok, tam da böyle değil. ben yollar arşınlıyorum da kimse benim duvarlarımdan öteye bakamıyor. duvarlarımı farkında olmadan öyle yükselttim ki, seni bile onların ardına geçirmemeye başladım. ve tüm kararlarımda sen karşıma dikilip, "bencilsin" dedin. haklısın. ben yalnızca kendimi düşünür hâle geldim. kimseyi umursamıyor ve kimseye değer veremiyorum. herkes her an önemini yitiriyor. var olan herkese kendi içimde yokmuşlar gibi davranıyorum. çünkü kimse vazgeçilmez değil. bunu bana sen öğrettin. ve iyi ki öğrettin. çünkü ben senin sayende mağrur ve başı dik yürümeyi öğrendim. yara almadan büyümeyi, güçlü olabilmeyi, yürüyünce yeryüzünü sarmayı, korkmamayı, cesur olmayı öğrendim. tüm bunlar olurken seni çok üzdüm, biliyorum. üstelik üzmeye devam da ediyorum belki, ömrümüz oldukça bizim hikâyemiz hep böyle biraz kederli kalacak. fakat anne, bu ya böyle olacaktı ya da hayat beni fena hâlde acıtacaktı. çünkü ben öyle sahneler gördüm ki. işte bugün o sahneleri hatırlarken başım öne eğilmiyorsa bunlar o duvarların sayesindedir. sen anne, kendini bile yok ederek bazen beni var ettin. ben senim. bana bakarken başka birini görme, beni bile görme. bana baktığında kendini gör. ben aslında senim. şimdi bazen seni bile bana yaklaştırmayan o duvarın her tuğlasını sen koydun. ve aslında ben senin hüzünlü hikâyen değil zaferinim anne. sen kazandın, biz kazandık. iyi ki doğdun.
blakekathryn
andulkaphoto
pixelskylines
romaincrisis
