Heijkneut

[heijkneut]

Reegeit op duintop 3 juni 2020 om 6 uur met opgaande zon in de rug #Quakjeswater Rockanje

[heijkneut]

[heijkneut]

Klimaathysterie

Welkom in de hype van de moderne wereld met het toverwoord klimaat.

Alles draait om teveel CO2 oftewel koolzuurgas dat ontstaat bij verbranding van bijvoorbeeld fossiele brandstoffen. Dat CO2 zorgt ervoor, althans volgens iedereen die er baat bij denkt te hebben, dat onze aarde aan het opwarmen is. Polen smelten, zeewater stijgt, het regent vaker harder, maar tegelijkertijd is het ook weer langer droog.

Met mijn simpele boeren of stads Rotterdamse verstand denk ik hierbij, wat een onzin.

Ja, er komt veel meer CO2 in de atmosfeer dan vroeger, zonder twijfel.

Nee, er is volgens mij geen reden voor paniek. Immers planten maken van CO2 zuurstof, daarom gaan er pijpleidingen van de industrie naar de kassen van het Westland. Dankzij deze CO2 groeien de gewassen sneller.

Dus als we nu eens inzetten op een wereldwijde CO2 omzetting door planten. We helpen arme ontwikkelingslanden en woestijngebieden met inrichting van zonnepanelen. Deze leveren stroom voor pompen die water oppompen. Dit water gebruiken we voor irrigatie van droge gebieden waardoor er voedsel uit planten verbouwd kan worden. Zo kan er meer voedsel geproduceerd worden in landen waar nu gebrek is, de welvaart zal toenemen zodat er geen emigratie naar Europa meer zal plaatsvinden en last but not least, er vindt vergroening van de planeet aarde plaats waardoor de hoeveelheid CO2 zal afnemen.

De hysterie moet stoppen, er moet best wat gebeuren, maar de overhaaste ondoordachte stappen die bergen geld kosten hebben geen tot slechts matig zin.

Kortom, stilzitten is geen optie, maar dat gerotzooi in de marge heeft geen zin. Win win situatie waar alles en iedereen beter van wordt.

[heijkneut]

De lange tenen van de Russen

Vandaag het persoonlijke debacle van Halbe Zijlstra live gevolgd via zoveel media als mogelijk was en geloof me dat dit iets meer dan Twitter en de Volkskrant was. Vooraf moet duidelijk zijn dat ik omviel van verbazing toen ik hoorde dat Halbe minister van buitenlandse zaken werd. Onze Friese VVD'er spreekt 10x beter fries dan bekendere en, voor de omgang in zijn functie, belangrijkere talen. Zijn jongensdroom, diplomaat worden, werd beloond voor goede daden als het leiden van zijn fractie en het smeden van een regeerakkoord. Maar na alle emoties nu even terzake. Hij heeft gelogen, ja hij heeft toneel gespeeld maar hij had wel een doel en dat wordt vergeten. Poetin walst over grenzen, letterlijk en de NAVO is niet voor niets in de Baltische staten en Polen heel nadrukkelijk aanwezig. Oekraïne is ingenomen, MH17 neergehaald en de leugens die Poetin daarover vertelde zijn heel wat schokkender dan de waarschuwing van Halbe in 2016. Want die leugen is een waarschuwing die helemaal zo gek niet is om er acht op te slaan. De Russen voelen zich nu gekwetst en vragen opheldering omdat er iemand op hun lange tenen stond. Kom op zeg, onze Halbe spreekt goed genoeg fries om een goede ijsmeester te worden. Hij heeft hiervan geleerd dus zakken we met hem niet meer door het ijs. Nu op zoek naar een echte diplomaat, die genoeg boter op zijn hoofd heeft om op de lange tenen van de Russen te durven staan.

[heijkneut]

De bloterikken op het parkpad.

Het regent dat het giet, geen weer om onze hond uit te laten en die laatste is het daar dan ook van harte mee eens. In het park laverend tussen plassen, hondendrollen, koeienvlaaien en....naaktslakken. wat zijn er veel, nooit geweten dat als het regent en de duister invalt de naaktslak uit de bodem en kieren en gaten tussen de beplanting tevoorschijn komt. Op zijn twee op stelen staande ogen, die onafhankelijk van elkaar kunnen draaien, komt deze hermafrodiet de paden op de lanen in. Slijmspoor achterlatend zodat andere naaktslakken likkebaardend op jacht gaan, geil wordend van dit slijm om zijn hoornachtige boor in zijn partner te jagen om dan zijn sperma in de ander te deponeren.

Kortom een slijmerige bedoening die je niet uit de bek van de hond wil halen, of de rolstoel al knisperend voor een gewisse dood laten zorgen. Het wordt een sport om tussen de meer dan 25 verschillende soorten door te komen zonder zelf braakneigingen te krijgen. Uiteindelijk moeten de slijmerige, want stoffelijke overblijfselen kun je het niet noemen, dan verwijderd worden met sopje, want een hogedrukreiniger op een rolstoel is not done.

Er zijn landen waar ze slakken eten, de escargots en wijnslakken. Ik heb het opgezocht zelfs de naaktslak zou je kunnen eten. Maar omdat deze ook voor de mens giftige dingen eet, moet je die eerst wortels voeren, totdat de ontlasting oranje wordt. Heerlijk om de hoornige pijl te gebruiken als tandenstoker na een overmatig slijmmaal.

Nee, dan onze hond Happy, van de naam word je al blij, niet vooruit te branden met regen, maar daardoor even tijd gehad om me te verdiepen in het SM leven van de bloterik, de alom tegenwoordige naaktslak.

[heijkneut]

Sterrenregen

Het is donderdag 10 augustus 2017 en lees zojuist dat er grote kans is dat er vallende sterren te zien zijn. Ik wil kijken, ze zien en een wens doen. Het is donderdag 10 augustus en hoor steeds vaker dat er wellicht al morgen raketten neerkomen, ergens, ver hier vandaan. Ik wil het niet horen, niet zien en een wens doen. Het is donderdag 10 augustus, mijn zoontje van 6 vraagt: als er oorlog komt, moeten wij dan rennen? Gaan de huizen dan kapot? Ik geef als antwoord, zo geruststellend als maar kan, 'nee jongen, we hoeven niet te rennen, ons huis gaat niet kapot.' Terwijl hij hopelijk gerustgesteld gaat slapen, draai ik me om en denk aan die vallende sterren. Het is donker en 10 augustus, ik moet kijken, nee, wij allemaal, iedereen, en een wens doen voordat de hemel zo zwart ziet dat we de vallende sterren niet meer zien. Het is een gewone donderdag, gewoon 10 augustus 2017 zoals het in Japan ooit 6 en 9 augustus 1945 was. Twee mannen met macht willen tonen wie de langste heeft. De retoriek van kanonnen en bommen in plaats van rustieke plaatjes van diplomatieke gesprekken onder wuivende palmen. Als de retoriek aanzwelt, de machine gaat draaien, de mannen gezichtsverlies lijden omdat duidelijk één de kleinste heeft, dan hebben we de wensen wel nodig. Het is vandaag 10 augustus, al 23 uur dus ik kijk naar buiten , het is bewolkt, zwaar bewolkt, maar ik weet dat ze vallen, die sterren en wens dat het voor iedereen onder de bewolkte hemel gewoon weer 11 augustus wordt. Zonder dat we moeten rennen, zonder dat er huizen kapot gaan, mijn zoontje kan slapen, iedereen gewoon kan slapen en wens dat we dit voor altijd kunnen laten rusten. Laat de sterren maar regenen en de wensen maar komen, mijn zoontje wil slapen, wie niet eigenlijk?

[heijkneut]

Vakantie(s)t(r)ijd

Vandaag begint voor de kids de vakantie.....eindelijk, wat zijn ze eraan toe. De laatste weken hadden ze een strijd te leveren met het vinden van hun motivatie voor alles, voor slapen, wakker worden, eten, sport, buiten spelen en vooral samen spelen. Diep respect voor de juffen, hier heb ik maar twee schatjes op school wel dertig ratjes. Niet alleen bij de kinderen maar overal merk je dat Nederland op zijn gat gaat. Afspraken die vanaf september een week later ingepland kunnen worden gaan, als ze vandaag gemaakt worden, gewoon twee maanden duren. UWV, ziekenhuizen, artsen, ga je nu niet dood, u wacht nog maar even. Dus na deze strijd maar gewoon genieten van de vakantietijd. Niet omdat het moet, want moeten genieten kan niet, maar omdat het kan. Het zwembad in de tuin is vol, de buitenkeuken staat klaar, de watermeloen staat koud, we zijn er klaar voor. Nu nog alleen vakantiestrijd over wat we willen en niet onbelangrijk bij ons, wat kunnen we gaan doen. Er is geen nieuws, geen school, geen nieuwe tv programma's, winkels zijn leeg, woningen verruild voor een kot in het net zo zonnige zuiden, alles wordt rustig op de files richting zuiden na en daarin staan de afwezige vriendjes en vriendinnetjes van de kids. Vakantiestrijd is zichtbaar, voelbaar in alles soms kan ik oprecht verlangen naar vroeg donker, gordijnen dicht, verwarming aan. Durf dit thuis niet hardop te zeggen omdat ze me dan "koekoek" vinden. Daarom de vakantietijd luctor et emergo (ik worstel en kom boven) Ik ga de strijd wel aan in de vandaag begonnen vakantietijd.

[heijkneut]

Raar gedoe, zo'n verjaardag

Traditioneel gevlucht, of liever gezegd, ben ik daar flink bij geholpen, voor de viering van mijn geboortedag. Verjaren doen andere zaken dan dagen, dus het woord geboortedag kan alleen verjaren als je sterfdag daar is. Compleet gezin inclusief Rio onze papegaai vluchtte met veel plezier mee, al ging de start niet helemaal zoals we gedacht hadden. Auto dicht, huis afgesloten, auto starten......en toen, ook na vele malen proberen, niets. Hoe gek kun je iemand dan krijgen, maar dankzij onze garagemonteur, die een kromme bit via de sleutel weer recht wist te krijgen, kon onze vlucht na wat gestresste oponthoud, toch starten. Goed gelukt dus uiteindelijk en hier zitten we dan, met een ander huis en haard, in een bos met vennen gevlucht te zitten zijn. Zo verjaar ik al jaar op jaar met veel plezier en vindt er een evaluatie plaats van het verjaren van het afgelopen jaar. Zaken waarbij de kids eerdere jaren bij geholpen moesten worden, doen ze zelf. Zaken die ik vroeger nog kon, doe ik niet en zie gelaten hoe anderen dat doen. Vieren met z'n vieren is voor mij goed genoeg, en de digitale gelukwensen van de ontvluchte wereld, heb ik met een vette duim omhoog leuk gevonden. Maar nu ik probeer dit blog te schrijven, niet in het minst gehinderd door Rio op mijn schouder, vind ik vanuit mijn vluchtadres, bij het verjaren van de jaren en best wat krakkemikkig geworden, het woord geboortedag veel beter klinken. Best een gedoe zo'n verjaardag en daar vlucht ik voor om gewoon ver weg mijn 56e geboortedag te vieren. 

[heijkneut]

Dan is kerstfeest anders kerstmis

Haastend door gangpaden, lijstje in handen,  duwend achter welvaart, weet ik wat stress is dat ik kerstmis folders, pop ups in lichtkranten plannen onze vraatzucht, als een red light district op zoek naar klanten hongerend naar meer, weet ik wat het is dat ik kerstmis wekenlang gehersenspoeld, gevuld door gillend rumoer vol leegte en honger naar meer en meer van leegte, meer niks en vooral niets, toch niets met kerstmis In stilte en eenvoud, in breken van brood, nodigen van vreemden horend het woord,  een kind ons geboren, een kribbe een stal,  wat herders en schapen,  een lied in het duister, oosterse wijzen, een ster slechts als licht,  hun hart vol verlangen op een baby gericht geen tafels met luxe,   geen vlees en geen vis,  slechts oog voor de ander, dan is kerstfeest, anders kerstmis. R.H.

[heijkneut]

Kerst, once in a lifetime

Woensdagavond 14 december, mijn laatste warme maaltijd, rijsttafel, in Rijndam. Na afloop terug naar de afdeling, er zitten nog mensen te eten en de koffiehoek is nog leeg. Ik besluit nog even op bed te gaan liggen en app wat met het thuisfront. Na enige tijd klinkt het geluid van de piano over de gang. Ik sta op en zie vanuit de gang Mike spelen op de zwarte piano, zijn tablet wordt gebruikt om de noten van te kunnen lezen, een multomap op een rolstoel met de liederen van de kerstviering van volgende week. Aangekomen op mijn krukken bij de koffiehoek, kijk ik om mij heen. Iedereen zit rond de tafels, iedereen geniet zichtbaar, een enkeling zingt mee. In de eetzaal voor het raam, met uitzicht op de Westersingel zit Nicole, alleen. Ik besluit naar haar toe te lopen en merk dat ze emotioneel is. Vraag aan haar of het goed is als ik bij haar kom zitten, pak dan een cappuccino, leg mijn krukken neer en we kijken elkaar aan. Een fantastische meid, al begin dertig, goed opgeleid, spreekt, of sprak, meerdere talen vloeiend, letterlijk geveld door een herseninfarct, vanuit een veelbelovend leven, nu zittend in een rolstoel. Ik zie tranen in haar ogen, leg een hand op haar schouder en samen kijken we naar buiten. Terwijl haar partner Mike het ene kerstlied na het andere laat horen, proberen we samen mee te zingen. De teksten zijn haar al net zo bekend als de talen die ze uit zou moeten kunnen spreken. Hersenen die de woorden weten, maar een mond die deze moeilijk tot klanken kan brengen. Ik vraag haar of ze kerst met Mike thuisviert en ze knikt bevestigend. Met familie vraag ik? een traan rolt over haar wang en ze wijst naar de volle maan zichtbaar achter de wolken. In de hemel zegt ze, voor haar doen erg duidelijk. Hoe onrechtvaardig kan het leven zijn. Ik weet niets meer te zeggen, het hoeft ook niet, we zingen samen zachtjes de kerstliederen mee terwijl de trams elkaar voorbijgaan op de Westersingel, de wereld aan ons voorbijgaat. Het was mijn laatste avond in Rijndam, kerst moet nog komen, maar dit was een kerstviering once in a lifetime. Ik was diep geroerd dankjewel Nicole en Mike, wat zijn jullie een geweldig stel. Chapeau!

[heijkneut]

Die glimlach moet blijven, niet alleen bij de kids

Wat had ik het Bijbelse wonder: 'sta op en wandel' graag donderdag in praktijk gebracht, ik ga Rijndam verlaten maar niet zoals menigeen verwacht had. Nog aardig wat weken poliklinische behandeling te gaan, maar ik ren ook daarna niet zonder krukken de Westersingel uit, de Westzeedijk op. Toch heeft het verblijf hier door de intensieve therapie en aardige, bekwame therapeuten me veel verder gebracht dan waar ik tien weken geleden was. Fysiek en mentaal is er veel bereikt, al kunnen ze mijn aandoening niet genezen. Die gaat door, maar ik heb wel geleerd hoe ik het beste daarmee om kan gaan. Dit is erg ingrijpend, niet alleen voor mij, maar voor het hele gezin. Niets meer ongepland, overal rustmomenten, ook als het eigenlijk niet kan. Dan nog met krukken, medicijnen, elektrische fiets als het meezit, scootmobiel om anders te zitten. De kids hebben naar deze week uitgekeken. Papa komt weer thuis, twee glimlachende gezichten gisteren bij mijn vertrek hierheen. Die glimlach moet blijven en niet alleen bij de kids. Nog twee nachtjes slapen, het is mooi geweest.

[heijkneut]

Pepernoten zonder peper, dat wel

Sinterklaas is met TUI terug naar warmer oorden, waar hij met zijn rode zwembroek en geel kruis aan het strand, terug kan kijken op een heel goed pepernotenjaar, want dat was het. Ze waren vroeg rijp al net na de zomer lagen de eerste exemplaren al in de vitrines van de supermarkt. Kruidig, met een aroma van kaneel, vanille en vleugje pure chocolade, knapperig en vers, maar zonder peper. Pepernoten, kruidnoten, chocolade kruidnoten, suikergoed en marsepein voor een heerlijk echt Nederlands familiefeest. Waarvan de Sint niet echt bestaat, de zwarte Piet niet en al helemaal de roetveegPiet, miniPiet, HoofdPiet of pepernotenPiet niet. In een tijd van mailbox, spam en Teslarijders is het toch te gek te geloven in de zak, de roe en een stoomboot of nog gekker een schimmel. Wat een feest, het begon vroeg dit jaar en het mondde uit in geloof en ongeloof, zelfs in voor en tegen. Er zijn zelfs mensen die tegen iets waren dat niet bestaat. Die geloofden er zelfs zo heilig in dat de Sint bewaakt moest worden, als was het de president van Amerika. Maar het ging goed, de Sint die zwaaide vanaf zijn schimmel, de pakjes kwamen terecht door heel het land, bezorgd door alle niet bestaande Pieten. De Sint geniet van zijn welverdiende rust en denkt na over zijn pensioen, er waren zelfs mensen die hem dat toewensten. Wat een feest, het begon vroeg dit jaar, zelfs als het nergens over gaat kan een land daar groot in zijn. De pepernoten waren van uitmuntende kwaliteit dit jaar, kruidig met een aroma van kaneel, vanille en een vleugje pure chocolade, knapperig en vers, zonder peper dat dan weer wel.

[heijkneut]

Het uitzicht op de Westersingel heb ik zo'n beetje wel gezien, net als de al even vertrouwd geworden gezichten van alle therapeuten en patiënten op de afdeling neurologie. Ik denk dat dit therapie vermoeidheid heet. De gezichten veranderen ook, omdat het een komen en gaan is van gezichten, van patiënten, van neurologische afwijkingen. Het went nooit, te zien wat een afwijking onder de hersenpan allemaal kan veroorzaken. Triest hoe mensen zich kunnen verzetten tegen 'het onrecht' dat hun is overkomen. Onrecht is het, het heeft alleen geen zin om stil te blijven zitten bij de vraag waarom ik? Vaak zijn de stiltes bij de lunch of de koffie al even veelzeggend als de stiltes zijn. Men weet niet wat te zeggen, en als het lukt is het vaak mopperen, schelden veelal vloeken. Soms tranen om woorden van bezoek die komt met zelfgegeven antwoorden op zelf gestelde vragen. Gaat 't goed? Je ziet er goed uit. Lamme handen, scheef hangende monden, hersenen die woorden weten, maar een mond die ze niet uit kan spreken, ogen die niet werken. Hoezo is de frustratie groot? Het wordt te vertrouwd voor me, akelig hoe gewoon ik het ga vinden, hoe gewoon ik de cynische onderlinge grappen vind. Ik kijk naar het eind hier uit, maar zal mijn leven niet vergeten hoe mooi hersens zijn, je zou wensen dat iedereen ze had.

[heijkneut]

Stilte na de storm

De storm is voorbij, wat zichtbaar overblijft zijn de kale stammen en de hopen bladeren in het Museumpark. Het is rustig buiten, geen geraas, slechts het getingel van een tram, een hardloper met rugzakje een koppel ganzen op een muurtje op de uitkijk. Daartussen loop ik, het maximum van 6 minuten met krukken, de timer op scherp. Een verdubbeling in tijd met 6 weken geleden, maar de opbouw gaat net zo rustig als de stilte na de zondagse storm. Nu tijd voor koffie, tussen zwijgende patiënten, omdat ze een ochtendhumeur hebben, een neurologische beperking hebben, een taalbarrière of zoals vaak een mengeling van al deze dingen. Daarom schrijf ik maar wat, er wacht een druk programma deze week, maar dit zal mijn papegaai thuis verheugen, een dag eerder thuis. Want als Rio mij aan ziet komen of de kids, dan is de stilte voorbij en de storm in huis losgebroken. De storm na de stilte kan dan ook best aangenaam zijn.

[heijkneut]

De traan waarin het leven weerspiegeld wordt

Nu al zes weken ondergedompeld in de Nederlandse gezondheidszorg, heb ik tijd om weer eens te bloggen. Terwijl ik bezig ben met revalideren gaat thuis alles door en ik moet zeggen diep respect. Twee stuiterende Sint en Piet gelovigen vragen, nee eisen alle aandacht op. Maar nauw verbonden via hangout, whatsapp en gewoon telefoon lijkt het soms of ik thuis ben, gewoon boven, kids beneden. Terwijl bezig ben met revalideren, heb ik tussen therapieën met de meest vreemde namen ook tijd voor observeren van mijn collega patiënten en de zorg die wij krijgen. Over het laatste, niks dan lof gewoon top. Maar duidelijk is dat niemand hier voor niets zit, maar ga vooral niemand zielig vinden of helpen, dat is anti therapeutisch. Nader bekeken zie je de meest vreselijke neurologische afwijkingen, geen mens zonder rugzak hier maar er zijn er hier die met Murphy op hun schouder zijn opgegroeid. Jonge mensen, kinderen nog, en volwassenen in allerlei kleuren, leeftijden, afkomstig uit verschillende landen. Hier gekomen met maar één doel: hoe overleef ik mezelf in de strijd om weer te kunnen praten, lopen, handelen, staan, zitten of eten. Zelfstandig worden, pijn beheersen, verstaanbaar praten, je kont kunnen afvegen, zelf douchen of ....gewoon leven. Daar draait het hierom, gewoon leven en omdat alles bij neurologie ongewoon, onhandig en op iedere manier pijnlijk is, blijkt dat vaak een lange weg. Op z'n kortst dagen, soms weken maar meestal maanden van keihard, keihard werken. We lachen en huilen, geven complimenten, werken tot we onze grens kennen, want iedereen wil gewoon, gewoon zijn, gewoon leven. Eén ding heb ik hier geleerd dat we onze gezondheid meer moeten waarderen, omdat gezondheid, normaal zijn, in Rijndam iets van buiten is. Diep respect voor al die mensen hier, die soms nog een lange weg te gaan hebben. Voor al die mensen rondom hen, die het soms maanden zonder, man, vrouw, vader, moeder, kind moeten stellen. Nog één ding moet nu genoemd worden, de humor, soms galgenhumor, soms zelfspot, die het met elkaar draaglijk maakt. Schaterlachen soms afgewisseld door een traan, de traan waarin het leven hier weerspiegeld wordt.

[heijkneut]

En de wereld draait door

Vandaag 8 november, verkiezingen in de Verenigde Staten na een verkiezingsstrijd waar ieder weldenkend mens zich voor zou moeten schamen. Vandaag 8 november, een massagraf ontdekt met honderden onthoofde lijken in Irak. Een oorlog zonder spelregels waarbij al het agressief dierlijke in de mens naar boven komt en de dood verheerlijkt wordt tot ideaal. Vandaag 8 november, 300.000 man Navo troepen in verhoogde staat van paraatheid. Russen en Amerikanen die zich opstellen in de wereld tegenover elkaar in plaats van met elkaar de aarde beter te maken om zoals het beeld voor de VN in New York de bijbeltekst uitbeeldt: de zwaarden om te smeden in ploegscharen. Vandaag 8 november, een groep kinderen met de juf wandelend in het park op zoek naar de tastbare herfst. Lachend en joelend, rennend en huppelend want mijn spelen is leren. Vandaag 8 november, een groep mensen aan de koffietafel in Rijndam. Zoveel mensen zoveel meningen over alle 8 november problemen gaan over tafel. Roosteruitval, verveling, de koffieautomaat is leeg, een vriendelijk zuster, een scheldende Turk tot bedaren gebracht door een wankele Surinamer. Vandaag 8 november de wereld draait door op alle fronten, dat moet vanuit de ruimte toch een prachtig maar ook best verontrustend gezicht zijn.

[heijkneut]

De vierde week alweer

Nu voor de vierde week in Rijndam voor revalidatie. Tijd heb je niet in de hand het glipt door de vingers. Het is een wonderlijke wereld omdat ik hier wonderen zie gebeuren. Mensen met neurologische afwijkingen die niet meer kunnen lopen, gaan weer lopen, zwaaien met een hand waar geen beweging in te krijgen was of krijgen weer levenslust terwijl ze hun doodvonnis al hadden gekregen. Wennen doet het nooit, het is goed om niet te wennen aan menselijke ellende. Humor is er wel, er wordt veel gelachen soms tussen tranen door. Voor mij de vierde week, einde van de observatie en hard aan de slag met doelen die gesteld zijn. Hele dagen zijn gevuld met therapieën afgewisseld met verplichte rust. Morgen meeloopdag voor Co, of meeroldag in haar geval met een evaluatie met arts en therapeuten. Best spannend, ze houden hier geen kostgangers maar ben bang dat vertrekken nog niet een van de opties is. Daarom vandaag gewoon weer rondje therapieën, niet omdat het kan, maar gewoon omdat het simpelweg moet.