De eenzaamheid is mij een beetje aan het inhalen en het is mijn eigen fout. Ik heb iedereen die dichter wou komen de deur gewezen. Of beter nog, voor de deur in de kou laten staan. En het was een strenge winter bij mij. (In de zomer blijven mensen langer buiten staan). Ik heb mij verstopt achter de gordijnen die ik zo zorgvuldig tot aan de muren heb toegeschoven, zodat er geen enkel spleet overbleef waarlangs iemand naar binnen zou kunnen kijken. En nu dat ik mijn gordijnen wil opentrekken, is er niemand meer die nog naar binnen wilt kijken. Als ik mijn deur open komt alleen de wind mij tegemoet. En op mijn beste dagen voel ik mij als een visser. Ik zit, of loop wat rond. En ik weet dat ik niet onmiddellijk iets aan de haak zal slaan. Ik weet zelfs dat de kans heel klein is dat ik zal vangen wat ik zoek. Maar toch wacht ik geduldig. Ik sla praatjes met mijn mede-vissers, bewonder wat zij al gevangen hebben. Ik schrijf en zing er liedjes over. Maar op alle dagen verlang ik naar intimiteit. En ik heb het niet over het soort dat ge terugvindt in films of boeken, waar twee mensen elkaar ontmoeten en bijna onmiddellijk het bed delen. Onze huid hoeft nog niet te raken. Ik wil gewoon iemand die mij volledig wilt doorgronden. Mij wilt uitgraven. Iemand die mijn hoogtes en laagtes wilt trotseren. Iemand die hetzelfde van mij verlangt. Maar wie zal er van mij en dit lichaam kunnen houden, als ik dat zelf nog niet kan? Ach. Probeer alstublieft verder te kijken dan mijn verdriet. Ik kan ook lachen. Het duurt alleen even.
andulkaphoto
romaincrisis
theartofmadeline
baratheonpilled
discoholicmusic
