Neyi hakettiğimi bilmiyorum. Bir şeyleri muhakkak hak mı etmem gerekiyor? Onu da bilmiyorum. Belki birileri gelir ama gelmesine gerek var mıdır? Ben kimim? Cidden benim sorunum ne? Her resmin uzağında görüyorum kendimi, ailemle aynı karede gülemiyorum, dostlarımla aynı karede olamıyorum. Hep bir uzağım kendimden gerçeğimden. Gerçekler o kadar acı gelmesin diye bir yalanın içinde yaşamak istiyorum. Bu kadar mıyım ben? Hüznüm bile sahte geliyor. Ben ben gibi değilim. Sorunum ne bilmiyorum ama yazabileceğimi biliyorum. Yazarken kendim olduğumdan eminim. Boş beyaz kağıtlara içimdeki boşluktan dünyalar akıyor. Biliyorum bir yolunu bulabilirim.
Diğerleri gibi olmak zorunda değilim. Bunu artık umursamıyorum. Farklılığımı kabullendim. Bana saygı duymayan hiçbir yerde durmam. Saygı duyulmak zorunda da değilim. Bugün olduğu gibi kafam karışabilir. Yanlış cevaplar verebilirim ama olsun. Her insan hata yapar bu yüzden kendime yüklenmemeliyim. Ama bana tüm bunların haricinde rahatsızlık veren benim kimsenin yanında kendim olamayışım. Sanki bir kimliğim yokmuş gibi. Hep başkalarına iyi görünmek için bir şey oldum. Bundan sonra hiçim. İşte bunu diyebildiğim zaman kendim olmaya başlayacağım.
Çok değişik bambaşka bir edebiyat yaratmak istiyorum. Öyle bir edebiyat ki okuyanların kanı donsun. Bunun için yapabileceğim ilk şey kim olursa olsun kimse için değerli vaktimi bölmemek. Yalnızken daha serbestim. Bu anlarım bana özel gerisi mecburi hizmet gibi. Ama deli gibi öyle benliğim siliniverecek sanmama gerek yok.
Bu yüzden planlamaktan vazgeçip sadece ne yapmak istiyorsam onu yapacağım. Varsın kimse içimdekileri görmesin. Ben kendimi olduğum gibi kabul edeceğim. Önce kendime göstereceğim kendimi.
Çok önemsiz şeyler yüzünden değersiz hissettim, ufacık bir hata yapacağım diye aklım çıkıyor hâlâ,üç günlük dünya değil mi bu neden bu kadar korkuyorum? Kim öğretti bana böyle yalnız olmayı? Milyonlarca insan arasında bile yalnızım.
andulkaphoto
prguitarman
kianamaiart
gummygunk
izzy806
theartofmadeline