4 yıllık üniversite hayatım dün itibariyle bitti. ilk başlarda hiçbir şey hissetmedim ama eve gelince içim çok burkuldu. onca yıllık emek, çaba, 1 saati aşkın süren yollar, her köşesini karış karış gezdiğimiz o kampüs... Şimdi dönüp arkama dahi bakamıyorum biraz daha düşünürsem ağlarmışım gibi geliyor. Hayat ne hızlıymış ben bunun dün farkına vardım, göz açıp kapayana kadar geçmedi ama geçti sonuçta ve bir yerde bitti. Şimdi hayat beni bekliyormuş gibi geliyor, gerçekten hayat bu anı kapıda bekliyormuş gibi, sanki karşıma dikilmiş bütün yükü üzerime vermek için bekliyor gibi, ben o yükü hiç almak istemeyeceğim ama hayat illa ki kucağıma birakicak. çok acı bir gerçekle yüzleşiyormuş hissi var şuan, mutluluk yok, keyif yok, hüzün de yok acı var içimde. Bu hayatı birazda bu yüzden affetmiycem. Hayallerime ulaşana kadar hayallerimi yaşayacak heves bırakmadığı için affetmiycem.