@hiivaa - Tumblr Blog

Posts

pervazının perdesine kadar ince ince ördüğün, gittikçe bir oda daha ekleyip büyüttüğün evler oluyor. hiç unutmam sanıyorsun, çok emek verdim diyorsun bir gün şehrine bile yabancı oluyorsun. senin güzelleştirdiğin, genişletip ferahlattığın tüm o evlerden pek çok yabancı geçiyor. tek bir söz söyleyemiyorsun. “bakın burası döküktü onardım. bakın burası çatlaktı kapattım.” diyemiyorsun. her oturduğun evin son konuğusun sanıyorsun.

bazen bazı şeylerin güzellik içinde değil de, kırgınlık, kırıklık, o evlere hasretle öğrenilmesine kızgınım.

korkularım

Yürüyorum...

Dün mail kutumda bir şey ararken 2 yıl önceki psikolog başvuru dosyamı gördüm. Şikayetlerimi sormuşlar, günlük hayatımı ne kadar etkilediğini sormuşlar vs.

Bu psikolog hizmeti okulun pdb merkezi tarafından öğrencilerine ve çalışanlara ücretsiz verilen bir hizmet. Danışman hizmeti mi kısa süreli psikoterapi mi uzun süreli psikoterapi mi diye seçme şansınız bulunuyor. Benim o zaman ciddi bir uyku problemim vardı ve bunun altyapısında bir şeylerin yattığını anlayabiliyor ancak çözemiyordum. 2018deki başvurum sonucu çağırılmış, 15 dakikalık bir terapi sonunda “sizin daha uzun soluklu, daha profesyonel bir şeye hatta belki psikiyatriste ihtiyacınız olabilir” diyerek çıkarılıvermiştim. Çıktıktan sonra uzun süre “alla alla bi hastalık mı anladı acaba bende, ben o kadar kötü müyüm” diyerek beynimi yemiştim ve kötü değilsem de kötü olayazmıştım. Görüştüğüm terapist okul dışında hizmet veren bir kaç ücretli psikolog önermişti. Evime en yakın olan bi tanesini aradım, o fiyatı duyunca bi daha töbe dedim ve psikologlara da küstüm.

Dün tekrar başvuru dosyamı gördükten sonra ve geçen 2 yıldan sonra inadıma daha inat kattığım için tekrar başvurdum. Daha önce çağrıldığımı, 15 dakikalık seans sonucu çıkarılıverdiğimi de söyledim. Aranızda psikolog olan varsa söyleyebilir mi lütfen 15 dakikada böyle teşhis koyuverebiliyor musunuz? Sonra başvuru metninde kimle terapi yaptığımı da sordukları için o 15 dklık sözde psikoloğu araştırdım ve işten çıktığını öğrendim. İçime sular serpildi. Oturup benimle 2-3 seans terapi yapamayan, oturduğum an mırın kırın eden, olduğu yerden memnun olmadığı elinin duruşundan bile belli olan insan da çalışmasın bi zahmet özür dilerim ama. Şimdi yeni randevu için heyecanla telefon bekliyorum. Bakalım yine 15 dakika da “yallah başka kapıya” denilecek mi, yoksa küstüğüm psikologlara sevgiyle yaklaşabilecek miyim?

Uyuyamadığım bi vakit beni o an uyutmayan şeyleri düşünüp kendimce çiziktirmiştim. Bu küçük terapimsi şey uyuyamadığım her gecenin ritüeline dönüştü. Objeler, anılar, mekanlar, yüzler... Unutamadığım kişisel ve toplumsal birsürü şey varmış meğer. Kişisel olanları paylaşmaya hiç bi zaman cesaret edemicem sanırım. Ama beni uyutmayan belki sizi de uyutmuyordur diye, bi cesaret birkaç tanesini paylaşıyorum. Farzedin ki dertleşiyorum. Cümlelerin sonunu siz tamamlayın: unutamadım, yutkunamadım, haykıramadım?

“harfe bak, harfe dokun, harfin içinde eri”

Bazı şeylerin denklemleri çok kolay gözüküyor.

Uzunca bir süredir istiyorsan çalış, seviyorsan konuş, paylaşamıyorsan sus şiarlarıyla yaşıyorum. Ama son zamanlarda dengem şaştı. Tüm denklemler ufacık denge şaşırmasında alt üst olabiliyormuş.

Durup durup nasıl olacak düşüncesine kaptırmış bi şekilde yakalıyorum kendimi. Oysa gerçekten istiyorsa çalışır, seviyorsa konuşur, paylaşamıcaksa susar. Ama kendimi aksine ikna etmeye çalışıp, yerine binbir türlü bahane koyuyorum. Şöyle olmuştur, böyle olmuşturlara sığınıyorum. Sığınmak istiyorum çünkü dağıldım, dağılıyorum.

Hepsinin en kötü yanı da dönüp dönüp kendimi sorguluyorum. Öyle uzan uzadıya kararları, radikal fikirleri falan da değil. Dümdüz şu kelime yerine bunu kullansaydım, su içmeden önce şunu yapsaydım, keşke yanından 10 dk önce kalksaydım gibi basit, karşımdaki insanın-insanların- düşünmediğine aşırı emin olduğum ama anlayamadığım her şeyin acısını kendimden çıkarttığım için kendime döndürdüğüm sorular.

Şöyle 1 haftada o kadar yoruldum, o kadar dağıldım ki. Gün içinde yerlere dalıp durmaktan da, konuşulmayan mevzulardan da, çalışırken binbir kere dağılan dikkatimden de çok sıkıldım.

Net olmayan ve belirsiz olan her şeye, dilindeki iyi ya da kötüyü söyleyemeyen herkese, hevesi kurumadığı için kendime çok sinirliyim.

evime döndüm, dönebildim.

gündüzleri yine evde kalıyor, geldiğime dair kimseye ses etmiyor, geceleri kendimi yollara atıyorum. normalde ulaşım için kullandığımın dışında aşırı uzun km’ler yapmıyordum ancak nasıl özlediysem kaç gündür bacaklarımı ağrıtana dek pedallıyorum. bir de sokaklar öyle boş, öyle mis kokulu ki. hangi ağaç çözemedim ama sokak beni hep muazzam bir kokuyla karşılıyor. bir de rüzgar yüzüme çarpıyor... “özgürlük” böyle bir şey değil elbet ama özgür hissetmek tam olarak böyle nüans ediyor bende günlerdir.

işte tam zamanlı mesaiye geçtim. günün ilk iki üç saati rüyamda çalışıyorum desem yalan olmaz sanırım. bu hafta ordan da izinliyim. içim heyecanlar dolu. evde pinekleye pinekleye filmler emcürmek, yemekler yapmak, azcık yeşilliklere çıkmak istiyorum. dostlarıma kavuşacağım. ki bu hepsinden güzel.

bu dönem çok ilginç bi dönem oldu herkes için, evet. ama benim de okuldan psikolojik olarak da en ırak kaldığım dönem oldu. tüm enerjimi işe verdim, tüm çalışmaları iş için yaptım okula hep “bitse de gitsek” gözüyle bakmıştım. ancak asla geçemeyeceğimi düşündüğüm yan dal dersleri de dâhil şu zamana kadar yaptığım en yüksek ortalamaya erişebildim. sevgili 3,42 ortalama, hiç düşme. ve sevgili hiva, demek ki bazen çok da üzerine aman aman titremesen de oluyor. yorma.

bir kişi var ve bi mevzu, bu aralar kafama o kadar takıyorum ki. kendi başıma çorap örmeyi çok seviyorum sanırım. keşke yükü hafiflese, keşke büyümeden sönümlendirebilsem.

bol bol arabesk dinliyorum aylardır, bu günlerde de arşa çıktı. evet bildiğiniz arabesk. dün birisi ne kadar deep house sevdiğinden bahsettikten sonra şarkı açmak üzere youtubeumu ve youtube arama geçmişimi gördü... neymiş efendim arabesk konusunda bu kadar ciddi olduğumu sanmıyormuş... sevdalısıyım 🌹

yine biraz kendimi yersiz acıya, nağmeye ve arabeske bırakacağım. bazen bu bile büyük bir lüks. lükslüğünü seveyim.

ne çok şeyler yaşayarak kapattım son yaşımı... en çok “büyümek” olgusu düştü aklıma, en çok bunun sonsuzluğuna şaşırdım. birkaç yıldır belirli rutininde ilerleyen hayatımın en atraksiyonlu, en değişimli yaşı oldu.

şöyle üstün körü bir bakınca, ne de memnunmuşum aslında. şikayetçi olduğum, bedenimi zihnimi yoran çok konu oldu. çok konuya da gecelerce ağladım. kimisini hiç geçmicek sandım, geçti. kimisi hala boğazımı düğümlüyor. ama öyle de olsa böyle de olsa bi şekilde hepsinin yükü hafifledi. çok güzel insanların elini omzumda hissediyorum, çok güzel kadınların enerjisiyle yoğruluyorum, üretebiliyorum, sevebiliyorum, çok şeyin aşkına düşebiliyorum.

bugün mis kalpli bi iş arkadaşımdan doğum günü mesajı aldım, şöyle diyor: “Sendeki (bunu sadece işsel algılama) heves ve heyecana aşığım. Yeni yaşında da yanında götürdüğün iki özellik olur umarım çok kendine haslar.” bolca duygulandıktan sonra oturup biraz düşündüm üzerine, hakikaten heyecanlanıyorum, hevesleniyorum. ne şanslıyım ki yapabiliyorum! Sırf bu heyecan duygum elimden alınmadığı için bile giden yaşımı öpücüklerimle uğurlarım.

Ve yeni yaşım, neler yaşıcaz bilmiyorum, sayende neleri öğrenicem hiçbir fikrim yok. Ama senden de en çok heyecan ve kuru olmayan hevesler bekliyorum. Sağlıcakla gel🥂

Bunu çizerken Levent Yüksel-Kadınım dinlerken buldum kendimi, kör olasıca spotify... Sonra dargın olduğum, kızgın olduğum her şeyler geldi aklıma.

“Sana dargınım(kime ya?) kırgınım sana(evet evet ben de kırgınım) kızgınım(hem de nasıl)... Haksızlık(hayvan haksızlık hem de), vefasızlık bu!(noluyo lan) Yazık! (Aptalll)”

Sonrası tipik döngü ve çizimin sonuna kırgın, kızgın ve en çok da dargın çıkmak...

Hava biraz yağmurlu, ben biraz duygusalım. Uzandığım dallar, size şükürdarım.

Derin nefesler alıyorum ruhuma ruhuma. Yeni anılar eklemeyezken sık sık geçmiş anılara koşturuyorum. Her şeye rağmen büyüyorum ve büyümek sonsuz bir olgu gibi. Büyüyorum ve büyümek şimdi bir elmanın yeni yeni pembeleştiği tatlı olgun hâli gibi.

Kendimi seviyorum sanıyorum, yanılıyorum. Ben bazen ne kadar kaçıyorum her şeyden. Dimdik durmuşum, göğüs germişim sanıyorum. Oldukça yontulmuşum daha acımam sanıyorum. Ağlamak da gülmek kadar işte diyorum çoğu zaman. Akran muhabbetlerinde kendime rağmen kendimden cesaret alarak kimi beylik sözlerde bulunuyorum. Ama ben bazen kendimden ne kadar çok kaçıyorum. Bazen her şeyi ne kadar biraz biraz, ne kadar tadımlık yaşıyorum.

Aklıma şiirler, filmler ve besteler düşüyor böyle zamanlarda. Ve sloganlar, dövüşmeler, o yumruğu hep kaldırışlar.. Ne varsa benden önce vardı gibi hissediyorum ama ben ben varken olan hiçbir şeye iştirak etmediğimi anlıyorum. Bu korkunç realite başımı döndürüyor, uykumu kaçırıyor son zamanlarda. Ve ben bazen hayattan kaçmak için bile uykuya sığınıyorum.

hiivaa

Kendimi nasıl tam olarak çaycı çiziktirirken buldum bilmiyorum ama belim ağrıya ağrıya, kıç kıça oturduğum çaycıları da özledim. Sizinle çay içiyorum, haberiniz olsun.

hiivaa