hilbertmichel.nl

[hilbertmichel]

Pechtold versus Wilders

Verbijstering. Dat was eigenlijk wat ik voelde toen ik dit artikel las van de hand van Alexander Pechtold.  Niet zozeer om zijn boodschap an sich, want die snap ik wel. Tenminste, als het zou gaan om een partij die vreemde ideeën spuit. Maar niet wanneer het gaat om een partij die openlijk racistisch is. Natuurlijk moet je zo lang mogelijk met iemand in debat gaan en iemands democratische rechten respecteren. Maar is dat niet een academische discussie, die weinig te maken heeft met de praktijk van alledag wanneer het gaat om zo openlijk racisme?  Met waar kinderen buiten die politieke arena die Pechtold zo koestert mee te maken hebben?

Ik vroeg me oprecht af of je vol kunt blijven houden dat je met zo iemand moet blijven praten. Met iemand die moedwillig mensen pijn doet. Wiens pr-campagne uitgedokterd wordt door iemand met verkeerd historisch besef (zie dit you-tube filmpje rond 2:20)?  En mijn antwoord daarop is (net zoals deze rap van Kraantje Pappie) nee, natuurlijk niet meneer Pechtold. Meneer Wilders wil dat debat helemaal niet aangaan. En ik vraag me af of zijn aanhang daar ook tijd voor vrij wil maken.

Respecteert u iemands democratische rechten maar, ik denk er het mijne van. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, dat is wat er door mijn hoofd blijft zoemen. Ik denk dat ik mijn kinderen maar ga leren dat discussiëren goed is, maar dat ze moeten stoppen met praten wanneer mensen racistisch worden.

[hilbertmichel]

zwarte piet

Nooit heb ik er bij stilgestaan dat Zwarte Piet een relikwie is uit racistischere  tijden. Maar het is onmiskenbaar zo. En eigenlijk vind ik dan dat je er als Nederlandse samenleving wat mee moet. Wij heffen immers graag ons vingertje naar anderen en roepen graag in het rond hoe fantastisch open en ruimdenkend we wel niet zijn. Dan past een Sinterklaas met zwarte slaven gewoon niet. Punt.

Voor vrijwel alles is een oplossing en hiervoor ook, denk ik. Laat dat maar aan de mensen van het Sinterklaasjournaal over. Ik vermoed dat zij al lang voor volgend jaar een draaiboek klaar hebben liggen. Met als uitgangspunt een onstuimige zeereis met door zeeziekte groen, blauw, geel en rood uitgeslagen Pieten als gevolg. Of zoiets.

[hilbertmichel]

netwerken

Op zoek naar een ideale baan. Dat klinkt een beetje alsof ik het in mijn huidige baan niet naar mijn zin heb. Niets is minder waar. Ik heb het juist ontzettend naar mijn zin. Ik organiseer, schrijf, verzin strategieën, help ondernemers uit de brand en mag lobbyen. En dat allemaal in de wereld van transport, waarin ik als klein jochie ietwat bovenmatig geïnteresseerd was. Ik terroriseerde de rest van de familie nog net niet, maar het was fijn dat we tijdens vakanties in Noord-Frankrijk altijd in de buurt van de ferry’s naar Engeland kwamen. Daar, in de havens, kwam alles samen: treinen, vrachtwagens, OV en de schepen natuurlijk. Ik kon er uren kijken. De kers op de vakantietaart. Als het in de branche niet goed gaat, dan is het logisch dat het bij de branchevereniging ook niet goed gaat. Dat ik daar als ‘jongste bediende’ met een tijdelijk contract ook last van kan krijgen is vervelend, maar er zijn ergere dingen. Liever kijk ik maar weer vooruit en probeer er het beste van te maken. Natuurlijk, ik had mijn vaste contract bij UWV ook niet kunnen opzeggen. Maar van omkijken word ik vrij ongelukkig en ik wilde nu eenmaal voor de schepen, de vrachtwagens, bussen of treinen werken, nam dus een risico en  dan moet je ook niet zeuren als het even wat minder prettig wordt. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren veel ervaring opgedaan met netwerken. Dat vond ik vroeger weggegooide tijd. Een beetje onbestemd kletsen om leuk gevonden te worden. Dat was ongeveer het beeld dat ik ervan had. En voor sommige netwerkenden blijft het ook beperkt tot dat onbestemde, bij voorkeur tijdens een borrel. Maar je kunt in het kader van netwerken ook hele leuke dingen doen. Zo kom je op plekken waar normaal de poorten gesloten blijven. De ECT-terminal op de Maasvlakte bijvoorbeeld. Of de boardroom van het Havenbedrijf Rotterdam ergens bijna bovenop het World Port Center (magistraal uitzicht dus). Soms loop je op die manier bijna achteloos tegen een baan aan (helaas bleek de concurrentie uiteindelijk moordend) en gaan balletjes ineens echt rollen, wanneer je zelf maar pogingen doet om ze aan het rollen te krijgen. Natuurlijk, bij tijd en wijle voelt het nog wat onwennig. En soms pakt een gesprek gewoon niet goed uit omdat mijn gesprekspartner of ikzelf heel andere ideeën had bij het gesprek. Maar over het algemeen kom ik blij terug van een gesprek. Vaak een ervaring rijker en, veel belangrijker, met de gegevens van een paar nieuwe gesprekspartners op zak.

[hilbertmichel]

richting? een eerste uitstapje

Het eerste uitstapje is een feit. Ik heb geen hobby’s, zeg ik altijd. Maar dat is niet waar. Ik hou er weldegelijk van om iets te verzamelen of heel vaak te doen. Ik ben alleen geen prototype hobbyist. Ik knutsel niet, ik verzamel geen gegevens en ken ook niet alle ins en outs van het onderwerp van mijn hobby. Onlangs liep ik weer eens tegen dat laatste aan.

Een tijd geleden kocht mijn vrouw voor mij een mooie fles whisky, Aberlour, via een collega van haar. Het verhaal achter deze fles was dat de collega van mijn vrouw de fles in aanwezigheid van een aantal collega-flessen van hetzelfde merk aantrof in een verlaten slijterij ergens in de binnenlanden van Spanje. Leeftijd van de fles was onbekend, maar volgens de verkoper was deze Aberlour minstens ergens in de jaren’80 gebotteld en omdat de drank erin twaalf jaar is, was met een beetje geluk de inhoud nog net in de jaren ’60 (in dit geval dan ’69) gedistilleerd. Gezien de stof op de fles kan het verhaal kloppen. En de verzegeling is Spaans. Dus ook dat klopt. Voor de rest weet ik niet of het juist is. Op de fles noch het etiket staat ook maar iets wat met een jaartal te maken heeft.

Gelukkig beschik ik over meer aanwijzingen. Zo staat op de fles Aberlour The Glenlivet. De toevoeging The Glenlivet staat tegenwoordig niet meer op de fles. Vroeger was het schering en inslag dat ergens The Glenlivet op stond, om op die manier maar mee te liften op het succes van de Malt met dezelfde naam. Vanaf de jaren zeventig zetten steeds minder destilleerderijen The Glenlivet achter de naam van hun eigen whisky, totdat in 1996 uiteindelijk iedereen behalve Glenlivet zelf ermee gekapt was. Het kan, op basis van deze kennis, dus weldegelijk dat de fles uit de jaren zeventig of nog eerder stamt.

Daarnaast is de inhoud van de fles niet standaard. Tegenwoordig zit er 0,7 liter in een standaardfles. Soms kom je een 1L fles tegen, meestal in de ‘dutyfree shops’ aan boord van veerboten of op luchthavens. 0,75L, zoals mijn fles is exotischer. Wellicht kan dat een mooie aanwijzing zijn. Maar hier breekt de kennis over mijn hobby me al direct op. Want ik kan wel denken dat het een exotische maat is, maar misschien denken Spanjaarden daar heel anders over. De fles was tenslotte op de Spaanse markt gebracht. Wellicht dat Aberlour er op een gegeven moment mee gekapt is om speciaal voor de Spanjaarden te bottelen? Het uitzoeken waard.

Al dat uitzoeken ga ik ook zeker doen. Maar ik denk dat ik de grootste kans op succes heb, wanneer ik mijn fles onder de aandacht van echte kenners breng. Afgelopen zaterdag liep ik bij Van Wees in Amersfoort tegen een aan. Whiskyschrijver Robin Brilleman kon me zelf echter niet helpen. ‘Ik ben niet van de flessen’ gaf hij aan, ‘ik ben meer van de chemische processen en de destilleerderijen.’ Wel zegde hij toe mijn vraag aan echte flessenkenners door te geven. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Ik ben zelf inmiddels erg benieuwd.

[hilbertmichel]

richting

Mijn geschrijf heeft een richting nodig. Het idee dat ik op mijn blog alleen schrijf over wat mij bezighoudt is geen goed idee. Want op dit moment houdt zoveel mij bezig, dat ik er een dagtaak aan zou hebben om alles alleen maar in steekwoorden op te schrijven. En uiteraard is het gevolg dat ik dan uiteindelijk helemaal niets schrijf. En daar is mijn blog niet voor.

Een greep van de zaken waarover ik zou kunnen schrijven omdat het me bezighoudt: een lekkende verwarmingsbuis, de terechte achterstand van 020 tegen Celtic (dat ajax achterstaat is altijd terecht, of is dit nou frustratie?), of mijn aflopende contract wel of niet verlengd wordt (kwestie van of mijn werkgever nog financiële ruimte heeft volgend jaar), het ghostwriten van een artikel in de Staatscourant Online, mijn kids, het mislukken van mij online aanmelden op mijnanwbcreditcardonline.nl. To name a few. Het Sinterklaasfeest en de rol van Zwarte Piet in dat geheel houdt me helaas niet bezig, want dat was wel een dankbaar onderwerp geweest voor mijn blog.

Over mijn zoektocht naar de ideale baan dan maar? Met af en toe een uitstap naar iets anders? Laat ik dat maar doen.

[hilbertmichel]

brussel

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een zwak heb voor Brussel. De stad en het begrip, maar over dat laatste wellicht later meer. De stad Brussel (en dan neem ik voor het gemak even het Hoofdstedelijk Gewest als de stad) vind ik zo tof omdat het de enige wereldstad is binnen een straal van 300 kilometer rond mijn eigen woonplaats. Ja, Amsterdam is leuk (behalve die club met dat theater). En werelds ook, maar een wereldstad? Nee. Een wereldstad moet in mijn ogen tenminste drie van de onderstaande vier elementen binnen zijn stadsgrenzen hebben:

- Regeringsinstellingen van het eigen land of van de federale staat, allebei mag ook. Nog meer smaken mag natuurlijk ook. Hoe meer regeringsgebouwen, hoe meer het dagelijkse leven in de stad de sporen van die politiek draagt. En daar hou ik van.

- Meer dan één gebouw van tenminste 135 meter hoog, liefst met afzichtelijk veel glas. Megalomaan is ook goed. Antennes niet meegerekend natuurlijk.

- Een triomfboog, liefst op een heuvel of aan (het einde van) een brede avenue. En natuurlijk zo groot dat het de Arc de Triomphe een beetje naar de kroon steekt.

- Een park, binnen de eigen gemeentegrenzen, dat tot ver over de landsgrenzen bekend is.

Megalomane brede straat (twee richtingen, dat wel)

Daaraan voldoet Amsterdam niet allemaal. En dan vergeet ik voor het gemak dat megalomane avenues of vijf rijbanen brede eenrichtingverkeerstraten het ook goed doen om tot een wereldstad gerekend te worden. Brussel heeft dat allemaal wel. Tel daarbij op, dat je met je Nederlands alleen in het poepcommerciële gebied rond de Grote Markt of in de Vlaamse regeringsgebouwen vanzelfsprekend uit de voeten kunt en je voelt je ook echt in het buitenland. Ja, Engels spreken ze er ook natuurlijk. Maar als dat als leidend voor een wereldstad zou gelden, valt alleen Parijs af.

Wat is zo mooi aan Brussel? Dat regeringsgebouwen aan de Wetstraat staan bijvoorbeeld, ik hou van die duidelijkheid. Of het feit dat er vier Belgische regeringen in  de stad gevestigd zijn. Een gemiddeld persoon met een meervoudig persoonlijkheidssyndroom heeft minder persoonlijkheden. Met een niet eens zo scherp oog, kun je overal in de stad tegenstellingen waarnemen. Of dat Horta overal in de stad gebouwen heeft ontworpen. Bozar. Dat er een eeuwenoud bos bijna tot in de stad loopt.

 cameraploeg aan het werk op de Wetstraat

Toch pas ik eigenlijk maar slecht in een wereldstad als Brussel. Zo beheers ik het nonchalant in de metro staan al krant lezend totaal niet, maar dat is niet alleen in Brussel het geval. Ook daarbuiten lukt het me niet. Een boek gaat ook al niet. Ik kan of mijn ogen niet afhouden van de anderen in de coupé – ik denk steeds dat ze me allemaal aan zitten te gapen – of ik verlies domweg mijn evenwicht bij het optrekken en afremmen. Mijn Frans is daarnaast beperkt tot het handen en voetenwerk waarmee je goed een pilsje of een broodje met ham kan bestellen (en als ik de tijd heb, kan ik de borden en de menukaart ook best goed lezen en snappen). Verder kun je aan mij van kilometers afstand zien dat ik uit Nederland kom. Lomp, net niet volgens de juiste mode gekleed (al helpt het als je getrouwd bent) en Engels sprekend met een uit Amerikaanse tv-series overgenomen uitspraak.  Maar het belangrijkste is toch wel, dat mijn eigen thuis en het thuis van mijn lief zo dichtbij is. Slechts twee uur reizen en ik ben alweer  in het midden van Nederland. Net te dichtbij dus om voldoende los te komen van je oude leventje. En dat laatste is toch echt voorwaardelijk voor een verhuizing.

[hilbertmichel]

vertraging

In de tijd dat ik pendelde van Amersfoort naar Groningen zat ik in een trein die een ‘aanrijding met een persoon’ had . Ik had me die week ervoor net afgevraagd wanneer dat een keer zou gebeuren. Ik reisde tenslotte meer dan drie keer per week over een traject (Amersfoort-Groningen v.v.) waaraan nogal wat psychiatrische instellingen staan en ik had het nog nooit meegemaakt. Cru, maar zo denk je soms.

Gek dat zoiets dan gebeurt op een plek waar ik het dan weer niet verwachtte: aan de rand van Amersfoort op de grens van het Vathorst en Hooglanderveen. Geen psychiatrische inrichting in de buurt. Alleen Nederlands welvaren in de vorm van uitgestrekte VINEX-wijken. Toch gebeurde het juist daar, ongeveer op de plek dat de trein onder de A28 doorstormt. Ineens stond de machinist voluit op de rem en kwam de trein nogal onheilspellend tot stilstand langs het perron van station Vathorst. Je kon direct voelen dat het mis was. Gek is dat. Misschien kwam het doordat er geen geruststellende stem van de machinist over de intercom aan de conducteurs meldde dat de ATB in werking was getreden. Misschien was het iets onderbewusts. Er hing vrijwel direct een deken van nare sfeer. En al vlug volgde de mededeling van het treinpersoneel dat de trein iets aangereden had; ze gingen kijken wat dat het was.

Het moment dat je weet dat je iets geraakt hebt en op onderzoek uit moet, lijkt mij met afstand het vreselijkste wat je als machinist of conducteur kan overkomen. Woedende reizigers tijdens een computerblackout op Utrecht CS zijn in vergelijking daarmee niet meer dan een paar verwende kleutertjes die niet met hun Xbox mogen spelen. Wat gaat er op zo’n moment door je heen? Wat tref je aan?  Misschien hoop je in eerste instantie op een ontsnapt stuk vee uit een weiland naast het spoor. Of een onaangelijnde hond. Een kat die per ongeluk verzeild is op het spoor misschien. Ook niet leuk, iets levends blijft iets levends, maar je kunt je minder een voorstelling maken van wat er in het hoofd van een dier afspeelt. Bij een mens kun je dat beter, al blijft het altijd gissen wat iemand zo wanhopig maakt dat hij of zij er een eind aan wil maken.

Al snel kwam het commentaar in de coupe op gang. De mensen vlak om mij heen hielden het gelukkig bij de soms onbedoeld hilarische wijze van communiceren van het NS-personeel. Niemand nam het de arme NS-ers werkelijk kwalijk. Toch waren er ook schokkend veel mensen die het vooral irritant vonden. Ze vielen hardop uit tegen de conducteur die de coupés langsging om uitleg te geven of belden tig keer met steeds dezelfde mededeling naar steeds weer een andere vriend of vriendin. En constant met een stem en woordgebruik waaruit bleek dat de vraag ‘wie heeft me dit nu weer geflikt’ voor hen belangrijker was dan de vraag ‘hoe vertel je zoiets aan de ouders of partner van een springer’? En op zoek naar info over de vertraging stuitte ik op twitter ook nog eens op deze wanstaltige tweet van ene @feerdoux (die blijkbaar in de veronderstelling was dat we ons nog bij Putten bevonden).  De amoebe schreef:  Dat putten niet heel hip is oké, maar dat ze daar nog jumpen?! #ns #vertraging . Het zal je zoon zijn die dat soort dingen de wereld in tweet.

Ik trok het hele gebeuren slecht, merkte ik. Ik kreeg al snel een flinke steen in mijn maag. Zonder dat ik het wilde bekroop mij de gedachte: wat nou als een dierbare zo wanhopig zou zijn en een poging zou ondernemen? Een blik naar buiten hielp ook al niet. Ook al waren er prachtige vergezichten te zien, zonsondergang en regen wisselden elkaar af, op de voorgrond zag ik brandweerlieden in de weer met een ladder om op de trein te kunnen klimmen. Dat wierp vragen op waarop de antwoorden waarschijnlijk verschrikkelijk banaal zouden zijn. Gingen ze het dak daadwerkelijk  controleren op schade veroorzaakt door de impact van de klap? Of erger nog: zouden ze daar moeten zoeken naar stoffelijke resten?  En wat komt die vrachtwagen van prorail met achter de cabine een paar grote containers doen? Zijn die containers bestemd voor de opruimspullen en de resten die het opgetrommelde legertje aan hulpdiensten bij elkaar aan het zoeken zijn? 

Na twee uur stilgestaan te hebben mocht de trein verder. Aangekomen op station Amersfoort bleek personeel van de NS formulieren uit te delen waarmee je geld kan terugkrijgen in verband met de ‘ernstige verstoring’ waarmee ik zojuist te maken had gehad. Ik schrok van de vanzelfsprekendheid waarmee ik blijkbaar besloten had daarvan gebruik te maken door het formulier aan te nemen. Die nacht kon ik slecht slapen. Ik bleef woelen. Ik dacht als maar aan het gemak waarmee een  wanhopig mens in een klap gereduceerd was tot een mix van irritatie, banaliteit en een vertragingsvergoeding voor mezelf*.

[hilbertmichel]

whisky

Ik hou van whisky en ik hou niet van interessant doen. Ik hou derhalve al helemaal niet van interessant doen over whisky. Mensen die interessant doen over whisky: ik word er strontchagrijnig van. Ik krijg op zulke momenten een niet te beteugelen neiging om uit alle macht de ‘kennis’, waarop die interessantdoenerij is gestoeld, te ontmaskeren. Lichtelijk agressieve toon, aanvallende argumenten, beetje boze blik in de ogen, dat werk. Erg sneu natuurlijk, maar het zal wel ergens door veroorzaakt worden. Tijd voor zelfreflectie.

Misschien komt het omdat ik jaloers ben omdat ik zelf de nodige exacte kennis mis om interessant te doen. Ik weet niks van scheikundige verbindingen en ook na twaalf jaar hobbyen kom ik voor wat betreft het distillatieproces niet veel verder dan: iets met gemoute gerst in koperen ketels. Ik was tenslotte veel te onnauwkeurig voor exacte vakken om er interesse  in te krijgen en bovendien miste ik ook nog eens het brood nodige inzicht. Uitkomst van dat alles: uitweiden over het gebruik van longnecks of columnstills is aan mij niet besteed.

Misschien komt het omdat ik wel geuren en smaken herken maar ze benoemen een stuk lastiger vind. Ik kan bijvoorbeeld precies vertellen waar ik was toen ik iets proefde of rook, maar daar is heel terecht (?) dan weer niemand in geïnteresseerd; terwijl ik het een stuk lastiger vind om citrusvruchten als citrusvruchten te benoemen. Alsof ik whiskygerelateerde afasie heb.

Het kan ook zijn dat het komt omdat mijn associaties vaak wat anders zijn dan die van anderen. Ik heb bij nosings altijd het gevoel dat ik op een andere golflengte sta te communiceren. Voorbeeldje: terwijl mijn linkerbuurman een hint van zeewier ruikt en mijn rechterbuurman een boom opzet over de typische eikenhoutenrooksmaak in een whisky, ruik ik lijm. Dat gaat dan een als volgt:  

Ingevlogen Schot (distillerymanager) die de nosing begeleidt tegen mij: What do you smell sir?

Ik: Ehm, well, eh, I smell glue.

Distillerymanager: Oh… Gevolgd door een lange stilte.

Als ik eerlijk ben, weet ik best waar het aan ligt: die antipathie tegen interessantdoenerij. Whisky is al jaren booming. En hoewel ik dat de makers van harte gun, baal ik er ook ontzettend van. Het is een beetje zoals vroeger op school: de momenten dat iets populair wordt dat jij zelf al veel langer leuk vond (bandjes, filmmakers of boeken, dat werk) zijn vaak niet de leukste. Iedereen krijgt er een mening over, gaat ermee dwepen en wat eerst ‘jouw’ ding was is nu van de massa. En niemand die jouw ontdekking ook als jouw ontdekking ziet. Irritant. Datzelfde heb ik nu met whisky.

Gewoon kinderachtig dus. Niks meer, niks minder.

[hilbertmichel]

facebook

Sinds een weekje of twee ben ik niet meer actief op Facebook.  Ik heb mijn account gedeactiveerd. Eigenlijk ben ik een beetje laf, ik had het account immers ook gewoon kunnen deleten. De redenen voor mijn (tijdelijke) afscheid zijn vrij simpel. Ten eerste heb ik mijn hele Facebooktijd veel schroom gehad om zaken te posten. Daarnaast werd ik langzamerhand wat allergisch voor de leuke sfeer op Facebook.

Om met de eerste reden te beginnen.  Ik ben niet heel exhibitionistisch aangelegd, dus over vrijwel elke scheet die ik op Facebook liet, dacht ik erg lang na.  Net zoals iedereen, denk ik, maar dat terzijde. Bijna alleen al omdat het veel tijd kost is het afscheid al gerechtvaardigd. Maar voor mij net niet genoeg dus, vandaar dat de allergie als geroepen kwam.

Ik werd dus vrij moedeloos van alle heppiedepeppiepostings die ik tegenkwam. Ik ben best tevreden met mijn leven, maar ik ben ook van de soort waarbij het glas half leeg is: het kan namelijk altijd beter. En dat is niet negatief maar gewoon heel realistisch. Enfin, er valt voor mij dus genoeg te verbeteren, maar als ik Facebook doornam, voelde ik me nogal alleen staan. Ik kreeg vrijwel altijd het idee dat ik de enige was die ruimte voor verbetering bij zichzelf zag. De ‘ik hou van mijn werk’s’, de ‘kijk mijn kind heeft iets grappigs gedaan’s' en de ‘zie mijn mooie vakantiekiekjes op een atol in de stille oceaan eens’ die dagelijks op mijn beeldscherm voorbij kwamen op het moment dat ik op Facebook terechtkwam, werden een beetje ondraaglijk.

Toegegeven, ook ikzelf maakte me bij tijd en wijle schuldig aan het posten van op zich nutteloze feiten (alleen in de categorieopmerkingen over de kinderen trouwens), maar ik kreeg zo langzamerhand een fiks minderwaardigheidscomplex bij het lezen van al die toffe zaken die mensen meemaakten. Ondertussen vond ik de aanschaf van een nieuwe laptop, mijn mening over de smadelijke nederlaag van Oranje of het langzaam slinken van mijn whiskyvoorraad (wegens geen aanvulling) niet de moeite van het vermelden waard.

Niet zo kleinzerig, hoor ik je zeggen. Het is allemaal façade, meer niet. Dat weet ik. En natuurlijk begrijp ik de werking van Facebook en kan ik derhalve al die posts heel best relativeren. Als ik even de ballon doorprik en onderzoekend doorklik zie ik ook wel dat de dwarsdoorsnede van mijn vriendengroep maar enkele malen per kwartaal een ‘heel leuk’ bericht post en dat de echte junks vaak mensen zijn die sowieso al iets met communicatie hebben. Of alleen zijn. Of alleen zijn in het buitenland. Dat zijn ook wel factoren van betekenis. Maar toch, ik werd er niet gelukkig van en dan is het gewoonweg verstandiger ermee te kappen.

Laat het duidelijk wezen: ik heb niks tegen Facebook. Ik heb ook niks tegen andere social media. Mijn vertrek is ook geen aanklacht ofzo. Mensen die klagen over social media en hun vertrek aankondigen (dat heb ik niet gedaan, ik doe er nu verslag van, dat is iets anders) verdenk ik er altijd van geen vrije wil te hebben. Je kiest er uiteindelijk toch zelf voor om wel of niet mee te doen.

Het vertrek heeft ook zo zijn keerzijden. Het beste in te delen in de categorieën collateral damage en klein leed. Ten eerste, mijn vrouw is nu niet meer met me getrouwd. Op Facebook dan. En ten tweede, iets pijnlijker: tot nog toe heeft niemand mijn vertrek opgemerkt. Social media?

[hilbertmichel]

knoflook, ui en sigaretten

Deze week zat ik bij de kapper. De kapsalon waar ik heen ga, zit in een oude slagerij (het kan ook een bakkerij zijn geweest) en is nogal provisorisch ingericht. Er is weinig geld gestoken in een mooie aankleding, maar dat kan ook niet: de kapper vraagt namelijk schandalig weinig voor een knipbeurt. Voor €10,- sta ik binnen een kwartier met een korte coupe weer buiten. Ik voel me vaak een dief van zijn portemonnee, maar dat terzijde. Andere kappers in Amersfoort vragen met gemak twee keer zoveel. Daarbij inbegrepen van die slappe prietpraat. Bij deze kapper is dat niet het geval en gelukkig maar. Als ik niet wil praten, zegt hij niks en als we een gesprek voeren, steek ik daar altijd wat van op. Ook deze keer. En passant veegde meneer ook nog even een vooroordeel van tafel dat ik onbewust blijkbaar met me meedroeg: ook traditioneel en streng orthodox uitziende moslims, doorgaans net als andere orthodoxen niet heel bedreven in het relativeren van hun geloof, maken grappen over hun geloof.

Ik was in een nieuwsgierige bui en de inrichting van de kapperszaak bood voldoende aanleiding om vragen te stellen. Boven de knipafdeling hangen bijvoorbeeld drie klokken. Een geeft de tijd in Amersfoort aan, een de tijd in Marrakech en een de tijd in Mekka. Verder zijn op de deur en op de muur bij de leeshoek stickers geplakt met voor mij onleesbare Arabische spreuken. En omdat deze spreuken me al een tijdje intrigeerden en omdat ik toch een kwartier stil moest zitten, besloot ik te vragen wat er stond. De kapper begon verlegen te lachen en zei me dat de spreuken zich moeilijk lieten vertalen in het Nederlands. Althans, hij vond het moeilijk ze te vertalen. Manmoedig deed hij toch een poging terwijl hij zich uitvoerig excuseerde voor zijn wat beperkte woordenschat, hetgeen niet nodig was. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat de Nederlandse vertaling zoiets moest zijn als ‘al het moois in de wereld komt van God’. Op zich geen wereldschokkende spreuk, maar de blik in zijn ogen vertelde me dat dit blijkbaar meer inhield dan alleen die woorden die zich wat moeilijk lieten vertalen. Ik kon het volgens hem vergelijken met de mij meer bekendere uitspraken als Allāhu Akbar (God is Groot/God is de Grootste) of Insha'Allah (bij Gods wil/zo God het wil), maar toch weer net wat anders. Ik had het idee dat ik hem begreep en vroeg niet verder. Soms gebruik je al snel woorden teveel wanneer je het hebt over iets als je geloof.

Vlak daarna was hij echter wel scheutig met woorden. En gek genoeg was ook dit keer het geloof  het onderwerp. Tijdens het vertaalproces stond op de achtergrond namelijk een opiniezender op. Onderwerp van gesprek was stoppen met roken. Of meer precies: het feit dat rokers steeds meer paria’s werden. Ik rook niet, dus ik vind dat geen probleem. Enkele trendwatchers voorspelden dat de sigaret over tien tot vijftien jaar wel uitgestorven of illegaal zou zijn. De kapper knikte instemmend en vertelde me met ondeugende blik, alsof hij het eigenlijk niet kon zeggen, dat er in de Koran een onvolkomen vers staat. Het vers waarin aangegeven wordt dat het beter is om geen knoflook en ui te eten voor je de Moskee binnen gaat omdat het anders zo’n stinkende bende wordt voor je geloofsgenoten. Wat hem betreft had daar het roken van die vermaledijde sigaretten bij gekund. Jammer alleen dat de Profeet nog geen weet had van het bestaan van die dingen, toen hij het woord van God liet optekenen.

[hilbertmichel]

bullshit

Ten tijde van de val van het kabinet hoorde ik Geert Wilders zeker een keer of vijf verwijzen naar de belachelijke eisen van Brussel, die ten koste gaan van onze ouderen, de AOW, enzovoort. Met de mede door de PVV afgedwongen Europese begrotingsdiscipline (de 3%-regels, de supercommissaris) in het achterhoofd werd ik boos. Maar eigenlijk snapte ik niet zo goed waarom ik nou boos werd en niet gewoon mijn schouders ophaalde bij zijn verhaal. Het is immers niet mijn verhaal. Toen viel mijn oog op een onooglijk klein boekje van Harry G. Frankfurt in mijn boekenkast en ineens wist ik het: Wilders stond gewoon te bullshitten: hij had geen enkel respect voor waarheid (wat die ook moge zijn).

Bullshit? Harry G. Frankfurt? Die combinatie zei mij zes jaar geleden ook niet veel toen ik een recensie las van een als boek heruitgebracht traktaat uit 1986. Maar omdat de ondertitel van het boekje ‘waarom er zoveel geluld wordt’ luidde en omdat die vraag mij ook al tijden bezighield, schafte ik het aan. Ik weet niet eens meer of de recensie positief of negatief was, maar zijn verhaal sloeg aan en delen van Frankfurts relaas gingen deel uitmaken van mijn geheugen. Twee dingen zijn na al die jaren het meest blijven hangen: de definitie van Bullshit en het feit dat ik het, ondanks zijn heldere uiteenzetting, toch altijd vrij moeilijk vond om met overduidelijke voorbeelden te komen van wanneer iets bullshit is en wanneer iets gewoon een leugen. Tot vorig weekend dus.

Tijd om Frankfurt te herlezen dus. Want wat hield bullshitten ook al weer in? En wat was ook al weer het verschil met ‘gewoon’ liegen? Het duurde even voor ik weer een beetje vat kreeg op zijn betoog, filosofie is tenslotte niet mijn vak. Volgens Frankfurt is de leugenaar, anders dan je op het eerste gezicht zou denken, wel degelijk bezig met het waarheidsgehalte. Om een leugen te kunnen verzinnen, moet hij of zij namelijk wel weten wat waar is. En om die leugen ook nog een beetje effectief te laten zijn moet hij, zoals Frankfurt het zelf omschrijft, ‘de onwaarheid construeren geleid door die waarheid.’ Her en der een leugentje inpassen in een verder waarheidsgetrouw verhaal dus.

Een bullshitter heeft volgens Frankfurt veel meer mogelijkheden dan een leugenaar aangezien iemand die lult zich niet door de waarheid hoeft te laten leiden. Een bullshitter houdt het niet bij het inpassen van een leugentje tussen de waarheden. Nee, een bullshitter vervalst tevens de context zoveel als nodig is. ‘Iemand die liegt,’ schrijft Frankfurt, ‘reageert op de waarheid, en toont daar in zoverre respect voor.’ Bij iemand die zomaar wat lult, speelt dit allemaal geen rol. Zijn aandacht gaat helemaal niet uit naar de feiten en de waarheid. De feiten en de waarheid doen er alleen maar toe wanneer ze bruikbaar en relevant zijn om zomaar wat ongestraft te kunnen zeggen. En juist door het totale gebrek aan aandacht voor de waarheid is gelul volgens Frankfurt een grotere vijand van de waarheid dan leugens.

Kortom: waar een leugenaar nog probeert om je weg te houden van zoiets als een gedeelde waarheid, maakt de waarheid de bullshitter werkelijk geen donder uit. Bij hem of haar staat iets anders centraal: alleen de eigen agenda. En dat is, het mag geen verrassing zijn, volgens Frankfurt vrij vaak een politieke. Logisch dus dat het kwartje viel dit weekend: Wilders paste niet alleen feiten aan (3 procent begrotingsregel vond hij eerst noodzakelijk, nu een dreiging), hij doet hier hetzelfde met de context (hij geeft Brussel de schuld, terwijl hij er zelf voor tekende).

Maar waarom is dat dan zo erg? Waarom werd ik er nou zo boos over? Toen begreep ik het: ik voelde me domweg machteloos. Blijkbaar was ik zo naïef om te veronderstellen dat Wilders en ik nog wel iets van een gedeelde notie van waarheid deelden. Ik vermoedde dat je nog wel met hem in debat zou kunnen gaan op basis van een gedeeld beginpunt. Maar ik zag nu vooral een man die de weg blijkbaar echt helemaal kwijt is. Iemand met wie het dus echt onbegonnen werk is om op redelijke wijze de degens te kruisen in de Kamer. En dat stemde me treurig. Dieptreurig.

En ach, alsof de duvel er mee speelde, zag ik in een keer overal bullshit. Leerdam van de PvdA over een terrorist, Koppejan van het CDA over een polder, minister Spies over een Boerka en Van Gent van mijn eigen partij over Nixon. Allemaal in meer of mindere mate aan het lullen. Maar bij hen had ik tenminste nog het idee dat ze uiteindelijk allemaal wel om die notie van waarheid geven: Leerdam trok zich terug uit de Kamer, mevrouw Van Gent ging (direct al) door het stof en ik ben er heilig van overtuigd dat Koppejan er binnenkort zelf ook wel achterkomt dat hij niet echt geloofwaardig meer is. Gelukkig maar dat zij nog wel zoiets als een gedeelde waarheid hanteren, anders had ik het zwaar ingezien voor de toekomst van het debat.

Dit blog stond eerder in iets gewijzigde vorm al op de site van het wetenschappelijk bureau van Groen Links, zie www.bureaudehelling.nl.

[hilbertmichel]

wereldgeschiedenis

Voor het eerst in mijn leven voelde het alsof ik deel uitmaakte van de wereldgeschiedenis. Goed, ik heb de val van de muur bewust op tv gezien, ik was verbijsterd tijdens het kijken naar het instorten van de Twin Towers en ik ken mensen persoonlijk die de grotere en kleinere conflicten op deze aardbol hebben meegemaakt, maar nooit eerder had ik het gevoel alsof ik rechtstreeks getuige was van een verandering in de wereldorde en de ontluisterende gevolgen ervan.

Eigenlijk was het maar iets heel lulligs. Iets meer dan een half jaar geleden liep ik in de Langestraat in Amersfoort langs een ouderwetse een platenzaak, nou ja: CD-zaak. Grote gele handgeschreven borden maakten me duidelijk dat er aanbiedingen te vinden waren. Opheffingsuitverkoop. Een steek ging door mijn maag. Dezelfde zaak, SamSam music, alleen dan het filiaal in Zwolle, gaf mijn jeugd voor een groot deel vorm. Op de zolder van het zaakje aan de Grote Markt in Zwolle ontdekte ik knalharde metal, intrigerende singer-songwriters en eens in de zoveel tijd een obscuur band-t-shirtje dat ik vervolgens droeg tot het verwassen van mijn schouders lazerde, ongetwijfeld tijdens een concert in een zweterige zaal in Heino of Hardenberg.

Met een steen in mijn maag liep ik de zaak binnen en neusde wat rond in de al aardig leeggeviste bakken. Ik voelde mij een lijkenpikker van het ergste soort. Gelukkig ging de eigenaar van de zaak al snel even buurten bij de buren van de kledingzaak aan de overkant, alsof hij zich al het voorbereiden was op een leven in de kledingverkoop na de sluiting van zijn zaak. Zodoende hoefde ik mijn schaamte niet te overwinnen door rechtsomkeert te maken en kon ik ongestoord verdergaan met zoeken.

Terwijl ik voor de schamele som van 25 euro’s twee cd’s van Novastar en een prachtige digipack uitvoering van Abbey Road van The fab four afrekende, raakte ik in gesprek met de eigenaar van de zaak. Dezelfde man bij wie ik vijftien jaar eerder gewillig mijn krantenwijk-opbrengsten stuksloeg na het lezen van de nieuwste Aardschok of het luisteren van een door de eigenaar zelf aangeraden band, moest nu de strijd om de klanten opgeven. Ja, op zaterdagen ging het nog wel. Dan kwamen types als ik, tweeverdieners, langs en draaide hij voldoende omzet. Maar doordeweeks was het slappe was. Geen handel van betekenis.

Nee, hij deed er niet moeilijk over, het onder de kostprijs verkopen door de Mediamarkt (einde oefening SamSam in Zwolle). Concurrentie is concurrentie. En online winkelen had volgens hem sowieso de toekomst. Maar treurig vond hij die dingen wel, al gaven vooral zijn ogen en intonatie die mening weg. Nee, de echte reden voor het sluiten is dat er nauwelijks aanwas is van nieuwe klanten door die verandering van de wereldorde: het in de slipstream van de technologische vooruitgang meegekomen fenomeen dat gratis boeken lezen, muziek luisteren en films kijken inmiddels net zo gemeengoed zijn als een AOW-uitkering op je 65e, alleen maar omdat het kan, dat gratis downloaden.

Ik fietste naar huis terwijl langzaam maar zeker de vertwijfeling toesloeg. Werd ik ouderwets? Is gratis downloaden echt zo’n ziekte of slechts een andere manier van denken? Ik wist het antwoord niet, maar ondertussen hoopte ik stiekem dat die cd-zaak aan het Havik nog blijft bestaan en er verder in Amersfoort tenminste één ouderwetse boekhandel overblijft.

[hilbertmichel]

144, red een dier...

Op vrijdagochtend 20 januari 2012 reed ik even voorbij Rozenburg de landtong tussen de Nieuwe Waterweg en het Callandkanaal op. Ik had zojuist een prettig gesprek gehad bij het havenbedrijf Rotterdam en trakteerde mezelf op uitwaaien met uitzicht. Van eerdere bezoeken aan Rotterdam wist ik dat je aan het einde van de landtong prachtig oceaanreuzen, coasters en wat dies meer zij voorbij kan zien stiefelen.

Na een halfuurtje uitwaaien reed ik iets voor twaalven weer richting huis. Net op weg zag ik in de berm iets wat in eerste instantie op een stuk bewegend plastic leek, maar bij nader inzien een zeehond bleek te zijn. Raar hoe je op het eerste gezicht plastic denkt te zien en dat het dan iets levends blijkt, maar dit terzijde. De auto gekeerd natuurlijk,  uitgestapt en op onderzoek uitgegaan. Nou weet ik niet veel van zeehonden maar dat deze in eerste instantie niet wegkroop maar iets begon te doen wat op grommen leek, leek me geen goed teken.

Daar stond ik dan. Ik was al gestopt, wegrijden was dus laf en ik moest wat doen. Op mijn Nokia met internet toverde ik het telefoonnummer van Pieterburen tevoorschijn, nadat de dierenambulance Rozenburg telefonisch blijk gaf geen idee te hebben wat te doen. Ik kreeg een alleraardigste dame aan de lijn, die na mijn verhaal concludeerde dat hier Eerste Hulp bij Zeehonden nodig was. Ik was op slag vertederd bij het horen van deze aanpassing van het aloude EHBO. Ze verbond me door.

Het gesprek met de man die ik toen aan de lijn kreeg, verliep moeizaam. Hij dacht dat ik vanuit Roosendaal belde (Rozenburg) en dat ik me bevond bij het Nieuwe Kanaal aan de Callandweg (Nieuwe Waterweg en het Callandkanaal, minor detail). Ik kon hem gelukkig de juiste plek duidelijk maken. De procedure was dat ik binnen afzienbare tijd gebeld zou worden door de dichtstbijzijnde post van de EHBZ (een plaatselijke dierenambulance), waarna zij het dier zouden observeren en zouden beslissen of hulp daadwerkelijk nodig was.

Niet gerust gesteld vanwege het moeizaam lopende gesprek en omdat ik inmiddels al een uur zoet was met bellen, wachten en uitleggen, belde ik voor de zekerheid 144. Ik vond het instellen van dit telefoonnummer op instigatie van clown Graus (PVV) een van de dieptepunten van dit kabinet, maar ik vind ook dat je iets op zijn merites moet beoordelen dus de buitenkans om zelf te onderzoeken of je wat aan 144 hebt, liet ik dan ook niet liggen.

De dame die ik aan de lijn kreeg bij 144 was vriendelijk en inlevend, dat leverde punten op voor Dion. Ik dacht dat zij zou vragen of ik politie of een dierenambulance wenste, net zoals ongeveer gebeurt als je 112 belt. Het bleek niet zo te zijn. Ik werd doorverbonden met het kantoor van de Dierenbescherming in Den Haag (!), waar na twintig keer overgaan niet opgenomen werd. Minpunten voor Dion. Daarna vroeg de telefoniste me, timide, of ik dan maar doorverbonden wilde worden met de politie Rijnmond, doorverbinden met een dierenambulance was geen optie. Dat leek me een goed idee, dan had ik tenminste iemand aan de lijn. Het leek alsof de telefoniste van 144 opgelucht was dat ik dit accepteerde. Alsof het vaker voorkwam. De dame van Rijnmond was vervolgens zakelijk. Ze vond het lullig voor me dat ik er nu al zo lang mee bezig was, ze schamperde wat over 144 maar kon me niet helpen. Nadat de verbinding verbroken was, bleef ik vertwijfeld achter.

Terwijl ik me verbaasde over zoveel bedrog (reclamespotjes op tv, animalcops en een website waarop beweringen worden gedaan die niet nagekomen worden ), werd ik gebeld door de man van de EHBZ. Binnen nu en een uur zou hij ter plaatse zijn. Enigszins minzaam voegde ik de man toe ‘dat hoop ik dan maar’ en begon met wachten. Een klein half uur later was hij er en binnen vijf minuten lag de, naar nu bleek, gewonde zeehond in een mand in de ambulance. Ik kon naar huis.

Een week later publiceerde Trouw een reeks artikelen over het ontbreken van nut en noodzaak van de opvang van zeehonden. Zul je zien. Ik viel met enige vertraging van de ene vertwijfeling in de andere.

[hilbertmichel]

helden (1)

Praktisch iedereen heeft een of meerdere helden. Heb je ze niet, dan ben je of zo eenzaam dat je domweg niemand kent die jouw held zou kunnen zijn of je bent zo vol van jezelf dat je ze niet nodig hebt. Dat eerste lijkt me geen pretje en dat laatste eigenlijk ook niet. Waar ik me de laatste tijd over verbaas is dat ik veel mensen, opvallend vaak nog(?) niet geslaagde voetballers, hoor zeggen: ‘dat is een held van mij.’ Ik word daar altijd een beetje onpasselijk van. Waarom? Omdat ik het een onaangename soort van zelfverheerlijking vind. Waarschijnlijk heeft degene die het uitspreekt het niet eens door en grammaticaal klopt het ‘van mij’ als een bus, maar ik vind het jammer dat het bezittelijk voornaamwoord hier wordt vervangen door het persoonlijke voornaamwoord. Met andere woorden: de nadruk komt te liggen op de persoon die het zegt en niet op het bezit van die persoon. In dit verband dus de held. Met dat toevoegen van ‘van’ reduceert iemand in een keer het statuur van de held. Niet de held is het belangrijkst, maar degene die hem of haar daartoe heeft gebombardeerd. Noem het muggenziften, noem het overtrokken. Ik blijf erbij. Leuk zo’n grammaticaal intermezzo, maar ik had het dus over helden. Ik heb ze zelf ook. Vooral muzikanten, schrijvers en sporters. Opvallend genoeg beschikt het overgrote deel van mijn helden ook over de competenties waarover een antiheld dient te beschikken, maar dat terzijde. In de komende tijd zal ik wat aandacht aan ze besteden, met elke keer een korte uitleg erbij (als dat nodig is).

[hilbertmichel]

KINDERPARDON.NU

Christus zei: ‘Laat de kinderen tot mij komen’ en de minister zei: ‘maakt u zich geen zorgen Heer ik stuur ze wel terug.’ (Jörgen Raymann)

Kinderen terugsturen is onmenselijk. En 'regels zijn regels' lijkt verdomd veel op 'Befehl ist Befehl'. Is zelf nadenken nou echt zo moeilijk?

[hilbertmichel]

het nieuws

Ik was onlangs écht ziek. Dat wil zeggen: het bleek ook uit de leverwaarden in mijn bloed. Ik ben daar altijd serieus blij mee, want dan zit het in ieder geval niet tussen mijn oren. En wat niet tussen mijn oren zit, nestelt zich ook niet in mijn gedachten. Van de huisarts moest ik even volstrekte rust houden. En mensen vermijden was ook een goed plan. In ieder geval tot duidelijk was of ik nu wel of niet een besmettelijk ziekte had. Naar het zich liet aanzien zou het gelukkig snel genezen en zou ik in een mum van tijd weer helemaal de oude zijn. Gelukkig klopte dat wel aardig.

Ziek zijn. Niet leuk dus. Geluk bij een ongeluk was dan weer dat ik twee keer niet naar Feyenoord mocht (6-0 verlies uit bij Groningen en thuis 0-1 verlies tegen NEC). Vervelender was het dat ik doodmoe was, soms al pijn in mijn milt kreeg bij het kruipend achtervolgen van Lotte en dat ik een aantrekkelijk whiskynosing van Gordon&MacPhail miste. En echt klote was het dat ik nu gedwongen voor even mijn baanvindactiviteiten moest staken.

Ondertussen had ik dus genoeg tijd om tientallen keren per dag naar allerlei soorten journaals te kijken, zere vingers te krijgen van 101 indrukken op willekeurig welk teletekstkanaal en een paar keer per dag allerhande nieuwssites te bezoeken. Vraag mij iets over het nieuws van de afgelopen tweeënhalve week en ik weet het hoogstwaarschijnlijk.

Soms maakt het nieuws me bang en ronduit depressief. Eén simpel nieuwsfeitje brengt me dan behoorlijk van slag. Maar het rare is dat het lastig te voorspellen is wat nu precies nieuws ‘traumatisch’ maakt en wat niet.

De kwestie Mauro kon ik psychisch nog wel aan, al snap ik niet dat je AMA’s niet een veilig leven wilt geven (barbaars!). Ik leef nu eenmaal in een land met een rare minderheidsregering vol van pseudoheldhaftig en soms ronduit xenofobisch gelul. Griekenland doet me niet zoveel dat ik er geestelijk van uit balans raak. Berlusconi vind ik onbegrijpelijk, zijn electoraal succes ook. Zeker nadat ik na een weekje Italië vooral Berlusconitegenstanders voorbij zag komen. Dat de nieuwe voorzitters-kandidaten van de PvdA heel solidair alle drie al bij de eerste horde in de DWDD struikelden was deprimerend, maar ook dat leverde geen aandrang om te gaan snotteren in een hoekje.

Het nieuws dat al dagenlang zijn eigen orbit had in mijn gedachtewereld was op teletekst- en nieuwssitesschaal eigenlijk veel minder prominent en heette 2055YU55. Het nieuws achter die cijferlettercombinatie (een asteroïde die relatief dicht langs de aarde scheerde) deed mij terstond afvragen waarom ik mijn dochter nog opvoedkundig tegemoet zou moeten treden. Daarnaast ging ik mezelf rare vragen stellen bij het schrijven van een sollicitatiebrief op een droombaan. En vervolgens begon ik de vraag waarom het me zoveel pijn doet wanneer Feyenoord op een grijze middenmotersplek staat, filosofisch te determineren. Ik bedoel: de wereld vergaat op een haar na, dan is alles op aarde toch ineens allemaal vrij zinloos?

Gelukkig raasde het ding rustig verder. Een volgende aardscheerder volgt over pakkembeet achttien jaar. Dan is Lotte volwassen, Feyenoord hoogstwaarschijnlijk wel een keer hoger dan de 3e plaats geëindigd en heeft GroenLinks vast al een keer een minister geleverd. Kijken of ik er dan weer zo’n last van heb.

[hilbertmichel]

aviofobie, hoe ontwikkel je dat?

Ik ben 31 en ik vond het wel eens tijd om te vliegen. Tot voor kort maakte ik mezelf wijs dat ik niet vloog vanwege het milieu, de romantiek van het reizen of omdat het niet echt sneller zou zijn. De echte reden was echter vooral dat ik het nogal spannend vond.

Mijn eerste vlucht was geen succes. Binnen een kwartier stond ik weer naast het vliegtuig. Technical problem - nothing that serious, volgens de Finse piloot toen we net goed en wel in de lucht hingen. Het zal wel. Voor iemand die gemakkelijk vliegangst kan ontwikkelen is elk probleem serieus.

Binnen een uur waren we van toestel gewisseld en taxieden we wederom naar de startbaan. Ditmaal was het vertrek wel definitief en al vlot vlogen we over de archipel van Zuid-Finland. Een adembenemend mooi gezicht. Ook het wolkendek in de richting van Åland was schitterend. Helaas ontnam datzelfde wolkendek me vervolgens het zicht op de bewoonde wereld. Ongeveer tot boven Nederland...

Lukte het bij het zien van het moois op de grond nog goed om niet na te gaan denken over wat er mis kon gaan, bij gebrek aan uitzicht kon ik eens goed gaan zitten voor een portie irrationele vliegangst. Kleine aanleidingen waren voor mijn overalerte hersenen voldoende om rampscenario’s te ontwikkelen. Ik zat erbij, keek ernaar en probeerde uit alle macht mezelf af te leiden. Een greep uit mijn associaties en verwoede pogingen om positief te blijven denken.

Waarom moet dat jochie nou springen terwijl hij staat te wachten voor de wc? Straks flikkert door een noodlottige samenloop van omstandigheden – die de mensen van Aircrash Investigation feilloos bloot zullen leggen - de bodem uit dit vliegtuig. Als Lotte dit later doet, moet ik me waarschijnlijk inhouden om niet boos te worden.

En waarom kijkt de stewardess alsof ze op gloeiend hete kolen zit? Is die steward altijd zo correct, vriendelijk en opvallend dienstbaar of heeft dat alles van doen met de smak die we straks gaan maken? Lachend ten ondergaan heet dat.

Goh, grappig dat ik met shuffle op mijn mp3 speler terechtkom bij 'Pulled under at 2000 meters a second' van Anathema. Geen goede soundtrack als je bang bent om neer te gaan. Even doorskippen. Waarom skipt dat ding nou steeds naar van die rare titels of artiesten die jong gestorven zijn?

Waarom hebben we bij het online inchecken eigenlijk gekozen voor stoelen vlak bij de staart? Bij een crash met overlevingskansen zijn de passagiers die bij de staart zitten er vaak het ernstigst aan toe. Of heb ik dat nou verkeerd onthouden?

Gelukkig, een gat in de wolken. Een eiland. Het zou Terschelling kunnen zijn want die slenken lijken wel wat op die van de Bosplaat. Als we dan al neerstorten, dan vind ik Terschelling een goede optie. Ik kom er erg graag alleen liever niet op deze manier. Oh nee, aan het beton op het strand te zien zitten we nog boven de Duitse eilanden.

Weer die bewolking. Wel een grappig gezicht, hoe buien er van bovenaf uitzien. Verdomme. Komt er nou rook uit de motor? Zou ook condens kunnen zijn natuurlijk. Of een flard van een wolk.

Wederom een blik op aarde. Nederlandse polders, ik gok de Wieringermeerpolder. Eiland met vuurtoren aan de rand van de polder: Urk. We zijn dus boven de Noordoostpolder. Dan moet ik vanaf hier ook de Ketelbrug, de A6 en misschien zelfs de centrale van Lelystad kunnen zien. Dat klopt, ze zijn allemaal af te vinken. Dan zal Schiphol ook wel niet ver zijn. Qua vliegtijd dan. Als ik hetzelfde stuk nog zou moeten rijden, dan ben ik nog wel een klein uurtje bezig.

Waarom lijkt het alsof we slippen in de lucht? Ik krijg dezelfde achtbaankriebel in mijn maag als bij de start alleen lijk ik nu even los te komen van mijn stoel. Zit de riem goed vast? Ja, die heb ik net al drie keer gecheckt dus daar ligt het niet aan. Aan de anderen te zien is het vast normaal dat de motoren afwisselend janken, huilen en helemaal niks lijken te doen. Rustig voor je uit staren, dat doen de anderen ook.

Almere-Buiten ziet er vanuit de lucht minder doods uit dan ik verwacht had. Weer zo’n knik in de vlucht. Is dit nu ‘stallen’? Hopelijk heeft de piloot het ook door. Jammer dat de ‘fasten your seatbelt’ lampjes  al branden en de cabincrew al zit, anders had ik het even kunnen laten checken.

Baggerschuiten bij Pampus. Kijkt de bemanning nu verbaasd alsof we wat hebben laten vallen of lijkt dat maar zo? Aan mijn kant hangen alle motoren nog. Op twee van de vier kunnen we het ook halen. Weer een wolk. Ik zie IJburg. Het zou wat zijn: Bijlmerramp en IJburgcatastrofe. Laten we dat maar niet doen.

Verhip, we vliegen nu al langs de Bosbaan, dus dan was dat stukje Amsterdam vlak ervoor Buitenveldert. Dus daar zingt Frans Halsema over. Is de MacDrek naast de Buitenveldertbaan al te zien? Shit, we hangen scheef boven de baan. Nou ja, zo dicht boven de grond is de klap nog wel hard maar vast ook wel te overleven.

Uiteindelijk ben ik (natuurlijk) veilig geland. En al snel overheersten toch vooral de mooie herinneringen. Een beetje spannend zal ik altijd wel blijven vinden. Mocht het echt te bont worden, dan haal ik gewoon weer de oude (drog)redenen waarom ik niet vlieg van stal.

A technical problem. Nothing that serious.